Rozdział XIX
Carter
Niekończący się korytarz.
Szliśmy z Sadie ostrożnie, z przeczuciem, że zaraz jakiś potwór skoczy nam na twarze. Jednak nic takiego się nie stało. Szliśmy godzinami, prostą drogą. W końcu, na suficie przestały pojawiać się wiszące, zamontowane przez odkrywców którzy tu byli żarówki, a mnie i moją siostrę pochłonęła całkowita ciemność. Dalej drogę oświetlaliśmy sobie latarką.
Nie ważne, jak daleko szliśmy, widzieliśmy tylko wilgotne, kamienne ściany. Jedynym dźwiękiem, jaki docierał do moich uszu było echo naszych kroków. Nie było tutaj żadnych pajęczyn. Jakaś dziwna, niewidzialna siła kazała nam zachować ciszę. Niczym na cmentarzu, albo w grobowcu.
Jednak Sadie, jak na nią przystało, w końcu się odezwała.
- Strasznie tu cicho - szepnęła. Nawet na niej działała ta dziwna, przytłaczająca aura. Gdyby nie ona, zamiast szeptać, Sadie prawdopodobnie by krzyczała, nasłuchując własnego echa. - Czego my w ogóle szukamy?
Jej słowa odbiły się od ścian, rozbrzmiewając nienaturalnie głośnym echem, przypominającym raczej syk, niż szept. Zaniepokoił mnie ten dźwięk. Odpowiedziałem jednak. Po co się bać Echa?
- Nie umiem powiedzieć - odparłem, również cicho. - Skoro nazywają go "Pytonem", to pewnie jakiś potwór wyglądający jak ogromny wąż.
Echo nadal nam towarzyszyło, ale zacząłem się rozluźniać. Żaden potwór nas chyba nie usłyszał.
- Powinniśmy się inaczej podzielić - stwierdziłem po chwili. - Po jednym greckim półbogu w grupie. Wtedy każdy miałby przewodnika, który wiedziałby, czego szukać i co robić.
- Przynajmniej gołąbeczki pobędą sam-na-sam.
- Na sam! - odpowiedziało Echo.
Brzmiało to jak błaganie o pomoc.
- Masz na myśli Alice i Nico?
- Nico?
- Nie tylko. odparła Sadie. Nie czujesz się czasami jak piąte koło u wozu? Ta dwójka niesamowicie się do sobie klei, aż dziwne, że jeszcze nie są razem.
- Razem...
- Znając życie, Amane i Alabaster też się zejdą - kontynuowała Sadie. - A my co? Rodzeństwo. Chciałabym mieć tu Anubisa.
- Anubisa??? - tym razem Echo zdawało się zadawać pytanie.
- Czyli co, nie chcesz być ze swoim bratem? - powiedziałem, teraz już normalnym głosem.
- Bratem!
- Przecież sam powiedziałeś że...
- Powiedziałeś, że!
- Stop! - przerwałem jej.
- STOP!
Rozejrzałem się na wszystkie strony, jednak nigdzie nie mogłem zobaczyć osoby... nie, dziewczyny, którą dotąd uważałem za zwykłe Echo.
- O co chodzi?
- O co chodzi!
Podszedłem do siostry i wyszeptałem jej do ucha:
- Ktoś tu jest.
Bezgłośnie poruszyła ustami w odpowiedzi. Wygląda na to, że zadziałała tajemnicza moc rzekomo pozwalająca rodzeństwu czytać w myślach. Mówiła ona "Jesteś pewien".
- Myślę, że w którejś z mitologii... Jest istota, która jest Echem. Powtarza nasze słowa nienaturalnie głośno i dzięki temu ktoś słyszy naszą rozmowę, a my uważamy to za niegroźne echo - powiedziałem. - Nieważne, myślałem, że za nami coś było. - dodałem głośniej, tonem takim, jakim rozmawialiśmy wcześniej.
- Ty, to możliwe... - znowu odparła, najciszej jak umiała. Ponownie musiałem czytać z ruchu jej ust - Pewnie ukrywają się za jakąś iluzją. - skinąłem. - Jestem głodna, wezmę kanapkę.
Nieśpiesznym ruchem, nadal idąc, wezwała z Duat swoją różdżkę. Zaczęła recytować zaklęcie zdjęcia iluzji, którego nie tak dawno się nauczyła.
W pewnej części korytarza zniknęła kamienna ściana, tworząc rozwidlenie dróg. Z nowo odkrytej drogi dochodziło mdławe światło.
- Kończ jeść, idziemy dalej. - powiedziałem i przyspieszyłem kroku.
Zbliżaliśmy się do miejsca, w którym ktoś, coś się ukrywało. Nagle, wyskoczyło na nas czterech napastników.
Dwóch z nich prawdopodobnie pochodziło z Grecji. Z opisów Nica, Alabastera i Alice mogę stwierdzić, że to... Techlinowie? Pozostałą dwójką były egipskie demony. Jeden z Tasakiem do mięsa, drugi z piłą tarczową zamiast głowy.
Przyzwałem swój Chepesz i zacząłem bójkę z Techlinami, podobnie jak ja posiadającymi broń białą. Kątem oka widziałem Sadie walczącą z demonami.
Uniknąłem ciosu jednego z potwórów, wykonałem cięcie i zmieniłem go w pył. Drugi próbował mnie zaatakować, ale z pomocą Chepesza wyrwałem mu broń z ręki. Chciałem go dobić gdy...
- Carter!
Poczułem wirujące ostrza rozrywające mi ramię.
Niesamowity ból sparaliżował mnie. Usłyszałem huk, kiedy odpowiedzialny za to demon został zabity zaklęciem, jednak zdawał się on dochodzić z bardzo daleka. Zacisnąłem zęby, starając się nie krzyknąć. Łzy naleciały mi do oczu.
Sadie podniosła upuszczoną przeze mnie broń i w furii zabiła ostatniego Techlina. Następnie podbiegła do mnie, z wilgotnymi oczami.
- Carter! Bracie przepraszam, nie obroniłam cię ja...
- Dobrze! - syknąłem. - Po prostu... zrób coś...
- Zrób coś!
Oboje spojrzeliśmy w stronę, z której dochodził głos. Przez chwilkę, nie wiedziałem, na kogo patrzę. Mogłem jedynie stwierdzić, ze była to dziewczyna. Ubrała była w szarą, grecką tunikę, ciężko było określić, jaki ma kolor włosów czy oczu. Chyba była ładna, ale z jakiegoś powodu, kiedy tylko mrugnąłem, zupełnie zapomniałem jak wygląda i musiałem szukać jej wzrokiem. Leżała związana na ziemi.
- Jesteś... Echo? - spytała Sadie.
- Echo - odparła dziewczyna, kiwając głową, co musiało być nie wygodne w tej pozycji.
- Mam ci pomóc?
- Pomóc - pokiwała głową, po czym wskazała podbródkiem na mnie. - Pomóc.
- Czyli jak ja cię rozwiążę, pomożesz mi uleczyć mojego brata?
- Uleczyć mojego brata - odparła Echo twierdząco.
- Zrobić to? - spytała mnie Sadie.
- Zrobić to. - powtórzyła błagalnym tonem Echo.
- Tak, zrób to! - oparłem, próbując nie zemdleć z bólu.
- Zrób to! - pośpieszyła ją istota.
Sadie rozwiązała dziewczynę i razem zaczęły opatrywać moje rany. W tym samym czasie, Sadie próbowała wypytać naszą nową znajomą.
- Więc... to była zasadzka?
- Zasadzka.
- Czy ten tunel gdzieś prowadzi?
- Prowadzi - odparła Echo przeczącym tonem.
- Czyli powinniśmy zawrócić?
- Zawrócić
