Rozdział IX

Rozdział IX

Alice

- Co to ma być!? - Obudził mnie krzyk Cartera. - Czy my o czymś nie wiemy!?

- Daj człowiek spać... - Usłyszałam znajomy głos obok mnie. - Bo cię odeślę do Tartaru...

     Leniwie otworzyłam oczy, patrząc na młodego maga. Próbowałam się przeciągnąć, ale obejmujące mnie, silne ramiona uniemożliwiały mi to. Zorientowałam się, że są to ramiona Nica. Cała czerwona, wyrwałam się z jego objęć i usiadłam obok.

- Wyluzuj, Carter. - Powiedziała wchodząca do pokoju Sadie. - Nie przytulałeś się nigdy z Ziyą?

- To nie tak! - Burknęłam i poszłam do łazienki się ogarnąć. Zaczęłam od umycia zębów i włosów.  Rozczesanie włosów było jeszcze większą mordengą niż zazwyczaj. Gdy były w jako-takim stanie, związałam je w kucyk, po czym założyłam koszulkę z nirwaną, dżinsowe, krótkie spodenki i sandały na nogi. (no bo, gdzie indziej?) Stawiałam głównie na wygodę. Jak już kiedyś mówiłam, nie lubię się stroić. Makijażu wogule sobie nie robiłam. Schowałam sukienkę od Afrodyty do plecaka i wyszłam pokazać się światu.
    Kiedy ja się przebierałam, Carter poszedł do drugiej łazienki i także to zrobił. Wyszedł w dżinsach i bluzie.

- Nie Sadie, skórzana kurka i glany nie są najlepsze do czarów! - Przypomniał swojej siostrze.

- Przebiorę się w to co zechcę. A kurtki przecież nie założę w taki gorąc. - Odparła,   po czym zniknęła w głębi łazienki. (Od aut: Gods, jak to brzmi ;-;) Postanowiłam zejść na dół i coś zjeść. Poszłam do stołówki, usiadłam przy przyszykowanym dla nas stoliku i posmarowałam bułkę nutellą.

- Dzień dobry, kochanieńka. - Przywitała się na oko sześćdziesięcio letnia staruszka. - Podać coś?

- Niech pani się nie męczy. - Odpowiedziałam. - Niech pani mi powie, gdzie jest mleko, to sama sobie przyniosę.

- Tam na przeciwko, są drzwi do kuchni. - Odpowiedziała z uśmiechem. - Po lewej, obok kuchenki stoi lodówka. W niej znajdziesz wszystko, czego potrzebujesz.

- Dziękuję! - Uśmiechnęłam się i poszłam we wskazanym kierunku.

     Otworzyłam drzwi do kuchni. Było to jasne i przestronne pomieszczenie. Otworzyłam lodówkę, chcąc sięgnąć po mleko.

- Nie ufaj nikomu, kochanieńka...

Wszechogarniający ból.

Krzyk.

Czy to ja krzyknęłam?

Nie wiem.

A może to krzyk siedmioletniej dziewczynki, widzącej ciało martwego ojca?

Nie wiem.

Zapadła ciemność.

******

Sadie

Właśnie pakowałam plecak, kiedy usłyszeliśmy krzyk Alice.

- Szybko! - Nico zerwał się z krzesła i popędził ratować swoją ukochaną.
Jak ja długo czekałam, żeby to powiedzieć!

     Chwyciłam swój zestaw maga i popędziłam za nim, a potem Carter. Zbiegliśmy do stołówki. Niedojedzona kanapka z nutellą leżała na talerzu przy naszym stole. Panowała grobowa cisza. Nie widzieliśmy nawet starszej pani, która powinna się tu kręcić żeby sprzątać, albo coś.

- Rozdzielamy się. - Rozkazał mój brat. - Nico sprawdzi piwnicę, ja hol, a Sadie kuchnię.

       Bacznie się rozglądając, poszliśmy w swoich kierunkach. Gdy otworzyłam drzwi, moim oczom ukazał się straszny widok. Córka Hekate leżała blada, bez życia, z wielką dziurą w plecach. Nad nią pochylał się potwór, o którym jeszcze nie słyszałam. - Kobieta, która zdawała się być zrobiona z popiołu. Jej podarte, czarne szaty tliły się w niektórych miejscach. Włosy, chociaż były czarne przypominały słomę. Z jej pleców wyrastał ogon skorpiona.

- Właścicielka tego miejsca nie żyje od tygodnia. - Potwór obrócił się w moją stronę. Jej oczy przypomniały rubiny. - Mój pan rozkazał mi zniszczyć córkę Hekate. Odejdź, póki żyjesz!

- Nie ma mowy! CAAARTEEER!!! NIIICOOO! - Wydarłam się i wyjęłam moją różdżkę i laskę.

- Haha, nie uda wam się mnie pokonać. - Roześmiała się kreatura. - Jestem Migale. Jeśli nie zostanie uleczona, ta dziewczyna umrze za pięć minut. A wtedy przyniosę swemu panu jej ciało.

- Nie będzie tak! - Moja laska przemieniła się we lwa, który skoczył w jej stronę, co dało mi to piętnaście sekund na narysowanie ochronnego kręgu i postawienia figurek bogów po czterech stronach świata. Ma się to doświadczenie.

- Co się stało!? - Mój brat oraz Nico wpadli do pomieszczenia, po czym spojrzeli na potwora i nieprzytomną Alice.

- Chodźcie, szybko! - Ponagliłam ich, by weszli do kręgu. - Mamy pięć minut, albo Alice umrze!

- TYLKO NIE TO! Sadie, co to jest!?

- Nazwała siebie Migale. - Odpowiedziałam.

- To po łacinie jędza, lub diablica. - Powiedział Nico. - Pierwszy raz o czymś takim słyszę, ale trzeba to zniszczyć!

     Syn Hadesa uderzył mieczem w jej brzuch, ale ostrze odbiło się od ciała Migale. Zaczął zaciekle walczyć, miecz kontra ogon skorpiona, a ja tylko obserwowałam ten pojedynek z rozdziawioną buzią. Nico strasznie przypominali mi Anubisa. Obydwoje, chociaż mogą odwiedzić bliskich po śmierci, dbają o tych, których kochają. Mają podobny wygląd i charakter...

- Sadie! - Z rozmyślań wyciągnął mnie mój brat. Skinęłam mu głową, po czym podbiegłam do Alice. Była trupioblada, a po jej podbródku spływała stróżka krwi. Szybko wygrzebałam miksturę leczniczą od Jaz i wlałam jej do ust. Kątem oka zauważyłam, że mój brat dołączył się do walki, ale tak jak w przypadku syna Hadesa, jego Chepesz nie czynił potworowi najmniejszej krzywdy.

- Carter, pamiętasz akcję z Percy'm i Ann!? - Krzyknęłam. - Zamieńcie się bronami!

       Na szczęście, wysłuchał mojej rady. Po chwili, Migale nie miała ogona. Zaczęła przechodzić do rękoczynów. Jednym, zwinnym ruchem, wyrwała mojemu bratu miecz z ręki, gotowa zadać mu śmiertelny cios.

I wtedy, Nico odciął jej głowę.

- Spadaj do Tartaru! - Warknął, a w ziemi otworzyła się szczelina, która jak odkurzacz wessała jej szczątki. - Co z Alice!?

- Nie najlepiej. - Wskazałam na ranę na jej plecach. Nie dość, że była pełna krwi, to dziwnie dymiła. - Chyba to żądło było zatrute.

- Nie. - Stwierdził syn Hadesa. - Jak byliśmy na misji, nasz przyjaciel Jason został zraniony mieczem z Cesarskiego Złota. To metal do zabijania potworów, ale jest też śmiertelny dla półbogów. To żądło musiało być z podobnego materiału, może niebiańskiego spiżu. I musimy się spieszyć. Czuję, że jest na progu śmierci.

- Więc szybko ją wyleczmy!

Rozdział VIII

Hej!
Na razie, ten rozdział nie jest sformatowany bo zepsuł mi się komputer i piszę na telefonie. Gdy tylko będę miała taką możliwość, poprawię go.
Miłego czytania!

Rozdział VIII

Nico

      Nie jadłem lodów od śmierci Bianki, ale tym razem w błyskawicznym tempie pochłonąłem swoją czekoladową kulkę. Nadal byłem głodny. Tak. Nico Di Angelo był głodny.

- Nadal jestem głodny... - Jęknąłem i popatrzyłem tęsknie na pusty rożek. Po chwili, on także zniknął w otchłani tartaru (czytaj: W moim żołądku). Uczucie głodu natychmiast zniknęło, a po ciele rozpłynęło się przyjemne ciepło.

- Afrooo... - Ziewnęła Alice. - dyta miała raaaację... Musimy znaleźć jakiś hoootel.

I tak oto, czwórka nastolatków wyruszyła na poszukiwanie noclegu.

******

Udało nam się odnaleźć jakiś motel. Mimo zmęczenia, Alice zagięła mgłę na tyle, żeby przekonać recepcjonistkę, że jesteśmy rodzeństwem, któremu rodzice zarezerwowali pokój. Żeby zachować wiarygodność, jak i ze względów bezpieczeństwa, musieliśmy spać w jednym pokoju, podzielonym na dwie części - dla chłopaków i dla dziewczyn.


Nadal w ubraniu, walnąłem się na najbliższe łóżko i odpłynąłem w objęcia morfeusza.

******

    To się rzadko zdarza półbogom, ale nic mi się nie śniło. Było to jeszcze bardziej niepokojące niż prorocze sny.

Obudził mnie dopiero czyiś głos. Odruchowo, sięgnąłem po miecz, ale natrafiłem na coś innego. Na ciepłą, znajomą dłoń. Poczułem się, jakby kopnął mnie prąd. Właścicielka dłoni zdawała się też to czuć, bo wzdrygnęła się, lecz jej nie wycofała.

- Przepraszam, Nico. - Szepnęła Alice. - Krzyczałeś przez sen, a Piper mi opowiadała, że Leo kiedyś prawie umarł we śnie. Jestem na tym punkcie trochę... Przewrażliwiona.

- Em... Ok. - Odparłem, trochę zakłopotany jej obecnością. - Ale mi się nic nie śniło...

- Zawsze coś nam się śni, ale nie zawsze to pamiętamy. - Wyjaśniła dziewczyna. - Widocznie, nie miałeś żadnego proroczego snu, tylko zwykły, jak śmiertelnicy.

- Miałem zwykły sen? - Niedowierzałem. Dotąd, moje sny ograniczały się do wizji od bogów i wspomnień z siostrą.

- Tak, zwykły sen. - Uśmiechnęła się i usiadła obok mnie. - Wiesz, korzystając z okazji... Chciałabym porozmawiać z tobą na temat twojej próby. Źle się czuję z tym, że wiem o tobie wszystko. Czuję się... Winna.

- Alice, to z Percy'm...

- Rozumiem. Miałeś może z dziesięć lat, ale to nie o to mi chodzi... Chcę opowiedzieć ci coś o sobie! - Wypaliła, a ja usiłowałem ukryć zdziwienie.

- Chcesz rozmawiać z królem upiorów? - Spytałem, a ona cicho się roześmiała.

- Jeśli Król nie ma nic przeciwko. - Odparła.

- Jak chcesz, to mów.

- Nazywam się Alice Jeffy. - Zaczęła. - Mieszkałam z tatą na Manhattanie...

     Opowiedziała mi o swoim pięknym dzieciństwie. Niemal mogłem sobie wyobrazić małą, słodką dziewczynkę z burzą rudych loków, piekącą pianki z tatą. Opowiadała mi, że odkąd nauczyła się chodzić, zabierał ją na wycieczki i pod namiot.

-... Moje życie się zmieniło gdy miałam siedem lat. - Głos jej zadrżał. - Była to noc jak każda. Jak zawsze, miałam ten sam koszmar. Śniło mi się, że ktoś zabija mojego tatę sztyletem. Tej nocy, obudziłam się zlana potem a w uszach dźwięczał mi krzyk taty. - Chciałem otrzeć jej wilgotne oczy i pocieszyć, ale nie mogłem. Coś mnie blokowało. - Byłam... Byłam pewna, że nadal śpię... A gdy wstałam rano...


- Już, już... - Szepnąłem do rudowłosej. - Wiem, co później się stało. Opowiedz o czymś innym.


- Mieszkałam w rodzinie zastępczej. - Powiedziała. - Od śmierci mojego ojca minęło siedem lat. Pewnego cudownego dnia, dowiedziałam się, że jestem herosem. Poznałam nowych przyjaciół, wyruszyłam na misję i... Zakochałam się. - Dokończyła cała czerwona.


- Em... - Nie wiedziałem, jak zareagować. To nie w moim stylu, ale próbowałem cieszyć się jej szczęściem. Mimo, że to bolało. - To chyba dobrze, no nie?


- Chyba... - otarła łzy i oparła się o ścianę. Patrzyłem na jej mokre policzki, kiedy przypomniały mi się słowa wypowiedziane kiedyś przez Biankę.


- Łzy nie oznaczają, że ktoś jest słaby. - Szepnąłem do niej. - Tylko, że było się silnym za długo.

Rozdział VII

Czas na próbę naszego Nicusia! Będzie się ona różniła od pozostałych. Nico uparcie odmawia składania zeznań, bo nie chce zdradzić, co siedzi w jego mrocznej główce (ekhem, pewna córka Hekate, ekhem), a Alice miała w tym spory udział, więc może wam to opowiedzieć ze swojej perspektywy ;)
Miłego czytania!

Rozdział VII

Alice

Moja próba mogła być straszna, ale próba Nico zdecydowanie była najdziwniejsza.

       Siedzieliśmy w przezroczystym pudełku po środku Nicości. Nico stał parę metrów dalej, poza naszym więzieniem, w ciemności. Czy on się boi ciemności? Nie. Na jego twarzy było widać zaskoczenie, nie strach. Rozglądał się, wyczekując pojawienia się przeciwników.


- Masz za dużo sekretów, synu Hadesa. - Rozległ się głos Praesidio. - Nadszedł czas, aby wyszły na jaw.


Wokół niego zaczęły się pojawiać dziwne postacie, które zdawały się być nieudolnie zrobione z różnych rodzajów plasteliny. Takie brzydkie plastusie. Poruszały się wolno jak zombie, ale nie wydawały z siebie żadnych dźwięków. To było straszniejsze od inwazji nieumarłych. Ta cisza przerażała bardziej niż jęki zombie.


Syn Hadesa zamachnął się mieczem na najbliższego humanoida, ale jego miecz wbił się w tą substancję na niecały centymetr, po czym nie dał się wyciągnąć. Kreatury otaczały go ze wszystkich stron. Zaczął je kopać i bić, ale ciosy jedynie przewracały przeciwników.

- Co to jest!? - Warknął kopnął jednego z plastusiów w twarz. - Jak zniszczyć tą plastelinę!?

- To nie jest zwykła plastelina! - Krzyknęła Die. - To Sprytna Plastelina! (od aut: Musiałam xD).

- Taka co działa jak magnes, świeci w ciemności, rozrywa się jak papier i tak dalej? - Zainteresowała się Sadie.

- Owszem, ale nie da się jej tak łatwo zniszczyć! - Strażniczka zmaterializowała się  przed czarodziejką i zaczęła entuzjastycznie opowiadać o tym czymś, Ekscytowała się jak małe dziecko. - Rzuciłyśmy na nią specjalne zaklęcie, więc da się je zniszczyć tylko myśląc o żyjącej, bliskiej ci osobie... Każdy ludzik...

- CICHO, GŁUPIA! - Przerwała jej Noctis. - Zdradziłaś mu jak ma przejść próbę! Sam powinien się domyślić!

- Słyszałeś, Nico!? - Krzyknęłam do syna Hadesa, mocującego się z powoli duszącymi go stworzeniami. - Pomyśl o Biance, Reynie, Willu, o kimkolwiek kogo lubisz!

      Syn Hadesa popatrzył na mnie chwilę i wziął głęboki oddech. Uderzył w twarz stojącego najbliżej przeciwnika.

Mały chłopiec biega po Kasynie, uciekając przed starszą siostrą. Jakaś kobieta oferuje mu ciasteczko w kształcie kwiatu lotosu. Przyjmuje je i zjada. Chce tu zostać dłużej.

Nico dobył miecza i przeciął kolejnego plastusia na pół. Ogarnęły mnie mdłości i zaczęłam opadać na ziemię. Poczułam podpierające mnie ramię Cartera.


Patrzył na Percy'ego ze szczęściem w oczach. Zawsze chciał być Herosem. Czuł się jak postać z jego ulubionej gry "Magia i Mit".

Sadie coś do mnie mówiła, próbując wlać mi nektar do ust.

Czuł się samotny. Dlaczego jego siostra dołączyła do łowczyń? Czy ona go nie kocha?

Rodzeństwo magów o czymś rozmawiało. Miałam rozmazany obraz, ale wstałam i oparłam się o ścianę, żeby Carter nie musiał mnie trzymać.

Ufał mu. Kazał mu przysiąc. Syn Posejdona Złamał obietnicę. Chłopca zalała wściekłość. W ziemi pojawiła się szczelina, z której wyszły szkielety.

Rozmowy ze zmarłą siostrą, współpraca z Minosem, wykąpanie Percy'ego w Styksie, zdrada, koniec Wojny Tytanów, zabranie Hazel z łąk Asfodelowych, życie między obozami, wyprawa do Tartaru, porwanie do spiżowej kadzi, Percy i Annabeth spadający do Tartaru, żegluga na Argo II, wyprawa po berło Dioklecjana, zdradzenie największego sekretu Jasonowi, Dom Hadesa, spotkanie Reyny, transport Ateny Partenos do Obozu Herosów, koniec Wojny z Gają, wyznanie synowi Posejdona uczucia, które już przeminęło.

Obraz się wyostrzył, a ja musiałam zamknąć oczy, bo głowa mnie bolała jak ch*lera. To co przed chwilą zobaczyłam, to było życie Nico. Miałam ochotę walić głową w ścianę i ochrzanić samą siebie za to, że uważałam moje życie za skomplikowane. Jakby tego mało, czułam się jak intruz. Wiedziałam o nim aż za dużo.

    Otworzyłam oczy i zobaczyłam, że syn Hadesa stoi na przeciwko ostatniego przeciwnika. Zanim zdążył go przeciąć wpół, plastuś rozleciał się w kupkę świecącej w ciemności plasteliny. Nasze przezroczyste więzienie zniknęło, a on podbiegł do mnie i pomógł mi wstać.

- Wszystko dobrze? - Spytał.

- Po tym co widziałam, to ja powinnam się spytać. - Uśmiechnęłam się do niego. Nie miałam zamiaru zmieniać swojego nastawienia do niego. Jeśli naprawdę chcę być dla niego kimś więcej, prędzej czy później dowiedziałabym się tego wszystkiego. Czułam się tylko trochę dziwnie, wiedząc o nim praktycznie wszystko. Jakbym miała w ręku broń, której nie chcę wykorzystać. - Jak ty to wytrzymałeś?

- Przyzwyczaiłem się. - Odpowiedział i spojrzał na strażniczki, które zmaterializowały się obok nas. Jego łagodny wyraz twarzy zastąpił gniew. - Możemy iść?

- Na pewno tego chcecie? - Spytała Noctis, a ja prawie parsknęłam śmiechem. One naprawdę są takie głupie?

- Jasne, że nie. Przechodziliśmy przez tyle męczarni tylko po to, żeby wrócić do obozu i czekać na powstanie Chaosu. - Odpowiedziałam sarkastycznie.

- Pytamy się, ponieważ mgła już nie będzie was ukrywać. - Wyjaśniła Die. - Tylko ty będziesz mogła was ukrywać przed wzrokiem śmiertelników. Chyba, że... Znajdziecie pomoc.

- Czyli?

- Em.. - Strażniczki zaczerwieniły się w tym samym momencie. - Możliwe, że po drodze spotkacie naszą jedyną śmiertelną córkę... I może swoje rodzeństwo.

- To jakieś dziecko Hekate wie o swojej tożsamości i żyje poza obozem? - Zaciekawił się Nico.

- Hekate wszystko wam wytłumaczy. - Machnęły rękami w tym samym momencie. - Jesteście pewni, że chcecie iść dalej?

- Tak! - Odpowiedzieliśmy chórem, a wszystko rozpłynęło się w mgłę. Zamknęłam oczy.  Matka postanowiła mi wyjaśnić słowa strażniczek.

******

     Ulicą szedł chudy i wysoki chłopak z brązowymi włosami i mnóstwem piegów. Na całym ubraniu miał narysowane zielonym flamastrem dziwne znaki. W niektórych poznałam greckie litery. Rozmawiał z jakimś mężczyzną w średnim wieku, w którym poznałam Howarda Claymore'a. Znanego autora książek, w której badał, co się dzieje po śmierci. Ale czy on przypadkiem nie zginął w pożarze?

- Alabaster podczas Wojny Tytanów walczył po stronie Kronosa. - Usłyszałam głos Hekate. - Zapłacił za to wygnaniem z obozu. Na rozkaz Gai, był ścigany przez waszą siostrę, Lamię. Howard umarł, umożliwiając mu rzucenie zaklęcie, dzięki któremu przez długi czas nie będzie go atakować. Ożywiłam go jako mgielnika i podróżują razem po całej Ameryce. Oprócz córki strażniczek, tylko on może wam pomóc się ukryć. Jeśli nie chcecie zostać ukryci pod mgłą, musicie go znaleźć i przekonać, aby poszedł z wami. Tylko ty możesz tego dokonać.

     Podeszłam do tego chłopaka, chcąc go poprosić o dołączenie do nas. Dotknęłam jego ręki, a sen się rozpłynął.

******

Nico

   Nie wiedziałem, czy udusić te strażniczki, czy im podziękować.

Prawie spaliły Sadie, zmusiły Cartera do konfrontacji z własną dziewczyną i bandą pingwinów, pokazały Alice Tartar, a mnie zmusiły do wyjawienia wszystkich swoich sekretów, A jednak, ich spotkanie miało też dobre strony,

     Po pierwsze, obudziliśmy się na krzesłach jakiejś lodziarni w Brazylii, czyli w Ameryce południowej. Musieliśmy być blisko celu. Słońce chyliło się ku zachodowi. Po drugie, Alice wyglądała bosko. Tak, ja to powiedziałem. 

Rudowłosa miała na sobie zwiewną, jasnozieloną sukienkę z trójkątnym dekoltem. (Nie, żebym się na niego patrzył!) Nie mogłem oderwać od niej wzroku. Na początku, uważałem ją za przyjaciółkę. Cieszyłem się, że mnie akceptowała i nie patrzyła na mnie przez pryzmat ojca. Zmieniło się to podczas walki z Lajstrygonami. Nagle, zacząłem dostrzegać to, na co dotąd nie zwracałem uwagi.  To, jaka jest odważna, sprytna, piękna, jak złoty pył błyszczy w jej włosach koloru płomieni... Dobra, przesadziłem. Ogarnęło mnie uczucie, którego nie czułem od czasów Percy'ego, ale dziesięć razy silniejsze. Znowu się zakochałem. 

- Sei meraviglioso. Ti amo. - Powiedziałem, nadal patrząc na nią rozanielony.

- Co powiedziałeś? - Spojrzała w moją stronę. Patrzyła na mnie wielkimi oczami, po czym się uśmiechnęła, wyraźnie rozbawiona. Zaczerwieniłem się jak burak, a Carter i Sadie trochę mniej kulturalnie wybuchły śmiechem.

- Rozumiecie włoski? - Spytałem zmieszany.

- Nie! Nawet Pan Wikipedia nie zna słowa w tym języku! - Wydusiła Sadie przez łzy śmiechu - Popatrz, w co cię strażniczki ubrały!

     Posłusznie, spojrzałem w dół i zdecydowałem. Powinienem udusić te dwie boginie.  Miałem na sobie krótkie spodenki i koszulę w orientalne wzory z napisem I ♥ BRAZIL. Posłałem Alice spojrzenie "Błagam, nie śmiej się!", a ona mi odpowiedziała "Przepraszam, to silniejsze ode mnie." Próbowała stłumić śmiech, ale lekko zachichotała.Wyglądała ślicznie, kiedy się śmiała.

-  Afrodyto, dlaczego mi to zrobiłaś? - Spytałem w myślach i dostałem więcej, niż się spodziewałem.

- Bo po to tu jestem! - Odpowiedziała kobieta, która pojawiła się w obłoku różowego brokatu i płatków róż.  Była wysoka, miała rude włosy i zielone oczy. Jednym słowem, starsza wersja Alice. Miała nawet tę samą sukienkę. Bogowie, czy ze mną naprawdę jest tak źle?

- Kim pani jest? - Spytała prosto z mostu Sadie. - Czuć od pani boską aurę, ale..

- Och, Sadie! Jestem Afrodyta, grecka bogini miłości! - Odpowiedziała kobieta melodyjnym głosem. - Wiesz, Anubis i Walt bardzo za tobą tęsknią! Tu wspaniali chłopcy! Gdyby nie byli z Egiptu...

- Po co pani tu przyszła? - Spytał Carter, a bogini zwróciła się w jego stronę.

- Carter! Nadal się martwisz tą sprawą z Ziyą? Nie martw się, nigdy tak o tobie nie myślała! Te strażniczki to straszne manipulatorki!

- A ty, nie mniejsza. - Mruknąłem. Na moje nieszczęście, usłyszała mnie.

- Nico, to z Percym to z Percym to była tylko malutka igraszka! - Wyszczebiotała. - A co do twojej obecnej sytuacji... Nie obiecuję, że ci się uda.

- Nie wiem, o co ci chodzi! - Warknąłem, nie zwracając uwagi na to, że gadam z boginią. No bo, co ona może mi zrobić? Rozczesać włosy?

- Afrodyto... - Zaczęła Alice, żywo przy tym gestykulując. - Po co tu przyszłaś?

- Ach, no tak! - Zachichotała Afrodyta. - W sprawie misji. Został wam tylko tydzień do urodzin wyroczni!

- Jakich urodzin wyroczni!? Jak to, tydzień!? - Wykrzyczała Alice, a przechodnie patrzyli na nią jak na wariatkę.

- Aż tak nie zrozumieliście przepowiedni? - Bogini miłości przechyliła głowę z niedowierzaniem.  - Mówiła o urodzinach wyroczni. Tu nie chodzi o założenie wyroczni Delfickiej, bo została założona jeszcze za czasów Tytanów, kiedy nie było czegoś takiego jak kalendarz. Chodzi o urodziny głosu Delf, Rachel Elizabeth Dare. Ostateczny termin to zachód słońca, 30 kwietnia*, czyli za dokładnie 7 dni, w następny piątek.

- Ale... - Zaczął Carter. - To by znaczyło, że siedzieliśmy w tej jaskini kilka tygodni!

- W Świecie granic, czas płynie inaczej. - Wyjaśniła bogini. - Jeszcze tego nie czujecie, ale jesteście na skraju wycieńczenia. Dlatego też, zafundowałam wam specjalne lody! - Uśmiechnęła się, a w jej rękach pojawiły się dwa różki, które podała mi i Alice. Zmaterializowały się kolejne, które podała rodzeństwie magów. W tej samej chwili, na bezchmurnym niebie pojawiła się błyskawica. - Zeus mnie wzywa. Te lody są magiczne. Będziecie mieli godzinę na znalezienie noclegu, zanim zaśniecie. Alice, szukaj pod figurą Chrystusa w Brazylii. Gdy będziecie gotowi, zapytajcie miejscowych o starą świątynię w dżungli. - Rzuciła mi trochę pieniędzy śmiertelników, po czym zmieniła się w różowy obłoczek dymu.

-----------------------------------------------
* Urodziny Rachel - Nie znam daty urodzin Rachel. Została ona wymyślona na potrzebę opowiadania.


Rozdział taki trochę kiepściejszy, ale obiecuję, że niedługo będzie ciekawiej :D Dziękuję wszystkim za czytanie, a następny rozdział dodam, gdy tylko będę miała czas.

Dzięki za czytanie!

Karola

Rozdział VI

Rozdział VI

Carter

   Sadie wcale nie spłonęła.

Prawda, było blisko. Mag, który rzucił za dużo zaklęć lub był nieostrożny dzieląc ciało z bogiem ma wielką tendencję do samozapłonu. Trochę, jak u półbogów z jedzeniem ambrozji.

   Gdy zemdlała, nasza "klatka" zniknęła, a my spadliśmy z wysokości dwunastu metrów. Tylko magia strażniczek pozwoliła nam przeżyć ten upadek. Opadliśmy na mgłę i ocuciliśmy moją siostrę. Kiedy była już w stanie używalności, przeszliśmy przez te dziwne drzwi.




       Najbardziej zdziwiło mnie miejsce próby. Nie widziałem żadnego latającego pudełka, w którym byłaby reszta. Nie widziałem i nie słyszałem ich.



Ale była moja dziewczyna.

    Ziya Rashid ma arabskie rysy, czarne włosy sięgające do ramion. Jej skóra jest koloru karmelowego, a oczy bursztynowego. Jak zwykle, oczy miała podkreślone kohlem* . Na jej szyi wisiał skarabeusz. - Znak, że jest okiem słonecznego boga, Ra. Jedyną zmianą było jej spojrzenie. Nie ciepłe, bystre i  niebezpieczne. Były czystą pogardą.

- Och, cześć Carter! - Powiedziała jadowitym tonem.

- Ziya? Co się stało?

- Nic! - Krzyknęła zirytowana. - Nie lubię cię i tyle. Jesteś magiem niecałe dwa lata, ja trenowałam od dzieciństwa. Jesteś okiem Horusa, a ja samego Ra. Ty jesteś "Faraonem" - Na to słowo, zrobiła cudzysłowów w powietrzu. - A ja, podrzędnym magiem. - Prychnęła. - Pewnie powstanie Apopisa to była jedna wielka ściema!


- Co ci się stało? - Spytałem. - Nigdy wcześniej się tak nie zachowywałaś! Po co zostałaś moją dziewczyną? - Gdy to powiedziałem, jej postać na chwilę zamigotała. Rozmawiałem z Die, jedną ze strażniczek.


- Próbowałam poznać twój sekret! - Chwyciła różdżkę do ręki. - Skoro naprawdę jesteś taki silny, przejdź przez tą przepaść bez pomocy Horusa! - Otchłań dzieląca nas od wejścia się powiększyła. Jedyne przejście na drugą stronę spadło w ciemność. Nasłuchiwałem dźwięków uderzenia w dno. Minęła minuta, dwie, nic nie słyszałem.


- Felix... - Mruknęła Ziya, a raczej Die. - Zawsze lubiłam tego chłopca. A najbardziej jego... Pingwiny!


     Zgadnijcie, co się wtedy stało? Pojawiły się pingwiny. Setki pingwinów. Małe nieloty zaczęły mnie dziobać i spychać w stronę przepaści, a ja nie miałem serca po nich przechodzić, chociaż wiedziałem, że to iluzja. Byłem w kropce. Jedyne przejście na drugą stronę zniknęło. Byłem magiem bitewnym, więc nie znalem zaklęcia, które przeniosłoby mnie na drugiej stronę. Chyba ,że... Próbowałem się przemienić w sokoła. Nie podziałało. Sadie mogła to zrobić podczas próby! Dlaczego ja nie!?

- Głupi Carter, jak ja go nie lubię... - Podśpiewywała Ziya i znowu zamigotała.Od przepaści dzieliło mnie pół metra.

Czyli ona mnie nie lubi? Wpadłem na pomysł.

- Sorry, Felix. - Mruknąłem i skoczyłem najdalej jak mogłem.

    Moja stopa natrafiła na jednego z nielotów i rozległo się obrzydliwe trzask. Stłumiłem odruch wymiotny i zrobiłem kolejnego susa. Stałem tuż przed zamaskowaną boginią. Tego nie da się rozwiązać siłą. Chyba.

- Nienawidzisz mnie? - Spytałem, ignorując dzioby masakrujące moje nogi. - Bo ja cię kocham!

- Odsuń się! - Syknęła w odpowiedzi, ale ja tylko podszedłem bliżej. Dzieliło nas 10 centymetrów.

- Pamiętasz, jak zabrałem cię do Centrum Handlowego? - Zdawałem sobie sprawę, że nie rozmawiam z moją dziewczyną, ale uśmiechnąłem się na to wspomnienie. -  Pierwszy raz byłaś na prawdziwych zakupach.

- Co ty zamierzasz? - Syknęła.

- Dowodu, naprawdę jesteś Ziyą Rashid! - Odpowiedziałem. - Nawet jeśli tak naprawdę mnie nie lubisz, dla ciebie zrobię wszystko i przejdę przez tą przepaść. Ale musisz udowodnić, że to naprawdę ty.

- Niby jak? Wygląd ci nie wystarczy?

- "Udawałaś", że mnie kochasz i zdarzało nam się całować. - Wyjaśniłem i zbliżyłem się do niej jeszcze bardziej. Udawałem pewność siebie, ale serce mi łomotało. - Jeśli jesteś Ziyą, nie zaszkodzi ci zrobić tego jeszcze raz!

- NIE!!!! - Wrzasnęła strażniczka, a mnie odrzuciło na sam skraj przepaści.

    Bogini zdjęła przebranie. Jej czarne włosy, upięte w kojarzącą się z Japonią fryzurę, najeżyły się jak u wściekłego kota. Złote oczy zdawały się topić od ognia, który w nich płonął.

- Chyba posunąłem się za daleko... - Pomyślałem, kiedy Die uniosła swój bicz. Moje nędzne życie uratowała jej... druga połowa? Nie, to dziwnie brzmi. Chodziło mi o Noctis.

- Stój! - Krzyknęła. Widać, że Die jest ta władcza i samolubna, a ona ta mądra z (minimalnie) lepszym charakterem. - On myślał, że tak należy wykonać tą próbę!

- On kieruje iluzjami! - Usłyszałem, jakby daleka śmiech mojej siostry. - Carter, czy ty jesteś Niezgodny**?

- Można to tak nazwać. - Odparła Die, trochę uspokojona. - Znalazł inny sposób na przejście próby, ale czemu akurat takie?

- Może się za nią stęskniłem... - Przywołałem w głowie obraz jej twarzy. Piękna i niebezpieczna. "Królowa Nefertiti  z wysokimi kościami policzkowymi i ustami w wiśniowym kolorze***."

- Bo wiesz, tam w dole były niewidzialne drągi. Powinieneś... - Noc zaczęła mi wyjaśniać, jak powinienem przejść na drugi koniec przepaści. Mój mózg się wyłączył przy drugim zdaniu. A co, jeśli Ziya naprawdę tak o mnie myśli?

- Ej, marzycielu! - Sadie, która pojawiła się znikąd machała mi ręką przed twarzą. - Drzwi na nas czekają.

******

Nico

(Rozmowa podczas próby Cartera)

     Od jakiegoś czasu chciałem jej zadać to pytanie.

- Alice, co będziesz robiła, gdy ta misja się skończy? Wrócisz do normalnego życia i będziesz jeździła do obozu tylko w lato?

- Chyba nie. - Odpowiedziała. - Mieszkałam w rodzinie zastępczej. Byli dla mnie mili, ale w obozie czuję się lepiej. Jeśli przeżyjemy, zamieszkam w nim na stałe. - Oparła się o niewidzialną ścianę, nasze ramiona były centymetr od siebie oddalone. - Gdy skończę osiemnastkę, wezmę przykład z Percy'ego i Annabeth i zamieszkam w Nowym Rzymie. Sama, lub z kimś.

Sama, lub z kimś - Poczułem ciepło na sercu. Miałem nadzieję, że tym kimś będę ja.

--------------------------------------
* kohl - Staroegipska "kredka do oczu".

** Niezgodny - Niedawno czytałam  "Niezgodną" (taak, dopiero wczoraj skończyłam).  Niezgodny to człowiek, który charakterem pasuje do kilku z pięciu frakcji. Ma on pewną władzę nad symulacjami.

*** "Królowa Nefertiti  z wysokimi kościami policzkowymi i ustami w wiśniowym kolorze" - Tak Carter czasami opisywał Ziyę.