Rozdział XVI

Rozdział XVI

Alice

Obudziłam się przywiązana do krzesła.
Tylko tyle mogłam stwierdzić, bo miałam opaskę na oczach, a w ustach jakąś szmatę.
        Ostatnie co pamiętałam, to przebudzenie w nocy, tylko, że... Patrzyłam na siebie z boku. Nie panowałam nad sobą. Coś kazało mi iść w głąb dżungli i jakimś cudem nic mnie nie zaatakowało. Doszłam jakiegoś starego obozowiska. Weszłam do przyczepy. I tylko tyle pamiętam. Pewnie właśnie znajdowałam się w tej przyczepie.
Z nosa leciało mi coś ciepłego. Chyba był złamany. Moja głowa pulsowała bólem.
        Zaczęłam się szarpać, co było praktycznie niemożliwe ze związanymi nogami jak i rękami. Prędzej wywalę się razem z krzesłem, niż się uwolnię.
Usłyszałam szczękniecie klamki. Szybko schyliłam głowę, udając, że śpię.
- Dobrze wiem, że nie śpisz. - poinformował szorstki, męski głos. Ktoś podszedł do mnie, wyjął mi szmatę z ust i rozwiązał opaskę. Ujrzałam mężczyznę z kwadratową szczęką, włosami obciętymi na jeża i zrośniętymi brwiami. Na sobie miał... spodnie od pidżamy, niebieską koszulkę i fartuch z napisem "pocałuj kucharza".
Normalnie zaczęłabym się śmiać, ale tym razem postanowiłam krzyczeć.
- Puść mnie!? Jak ja się tu znalazłam!? Kim ty jesteś!? Po co ci tutaj ten fartuch!? - wrzeszczałam.
- Po pierwsze, nie, nie puszczę cię. Po drugie, zaraz ci pokarzę. Po trzecie, Bruno da Silva. Po czwarte,  wiodę podwójne życie. Kiedy akurat nie pracuję dla sił Chaosu, pomagam żonie w prowadzeniu jej dwugwiazdkowej restauracji w pobliskim miasteczku.
- Ambitnie. - odparłam, udając zainteresowanie. - Ten fartuch ze względu na nią i nie zdążyłeś go zdjąć?
- Dokładnie. - chyba złapał przynętę. - Zawsze marzyła o prowadzeniu luksusowej restauracji. Gdy tym światem zaczną rządzić inne zasady, wszyscy zaczną u niej jeść!
Uśmiechnęłam się.
- To dlatego pracujesz dla Chaosu?
- W większości. Ale jest to też jedna z niewielu prac, w której można używać przemocy fizycznej jak i psychicznej. A ja bardzo lubię ją stosować i  jestem tutaj, żeby cię trochę pomęczyć.
Serce podeszło mi do gardła.
- A więc, odpowiadając na twoje wcześniejsze pytanie: Oto, jak się tu znalazłaś. Zaczynamy seans.
       Postawił przede mną stolik i ustawił na nim laptop. Włączył nagranie.
  Z niedowierzaniem patrzyłam, jak okrążają nas potwory. Ja, Sadie i Pan Belasco śmiejemy się upiornie. Kiedy Nico wzywa nas do walki, wyrywam mu miecz i gryzę w ramię. Osuwa się na ziemię. Widać, że traci przytomność.
Nagranie kończy się, kiedy Amane wbija nóż w moją szyję.
- Prawie zabiłaś tego swojego kochasia. - wymruczał mężczyzna.
- N-Nie... To na pewno montaż. Poza tym, nie przeżyłabym tego.
- A jednak przeżyłaś. A my cię zabraliśmy, żeby jeszcze trochę cię pomęczyć.
- Nie!
- Tak! - Wrzasnął i ponownie uderzył mnie w nos, powodując kolejny krwotok. Teraz już na pewno był złamany. - Masz się nie odzywać, albo znowu wepcham ci tą szmatę do ust. Jasne?
Pokiwałam lekko głową. Kątem oka zobaczyłam leżący niedaleko pierścień. Gdyby udało mi się go dosięgnąć...
- Nawet o tym nie myśl. - warknął da Silva. - trochę pocierpisz, zanim stąd wyjdziesz.

******

Nico

Amane rzuciła sztyletem w kark Alice, a ta rozsypała się w pył.
Oniemiały patrzylem na złote drobinki poruszane przez wiatr. Niektóre osiadły na moich włosach. Przypomniał mi się dzień na peronie, kiedy jechaliśmy do nowego Rzymu. Zaatakowali nas wtedy Lajstrynogowie. Ten pył tak pięknie wyglądał wśród jej ognistych loków...
Miura kilkoma ruchami swojej katany zmieniła Sadie, Pana Belasco i potwory w pył. Staliśmy w zupełnym osłupieniu próbując przetrawić to, co się właśnie stało.
- To nie były one. - powiedziała Japonka, przemieniając swoją broń we wsuwkę do włosów. - To byli zmiennokształtni.
- Zmiennokształtni...? - spytałem słabo. - Co... To jest?
Podobno jak Migale, którą już kiedyś spotkaliście, pochodzą ze świata granic. Można je zabić tylko bronią pobłogosławioną przez moje matki... - Złapała się za głowę. - bogowie, jak to źle brzmi! Tak czy siak, można je zabić tylko pobłogosławioną bronią, taką jak wasza. Otrzymaliście ten dar po przejściu prób. Można też używać broni z wszechmocnej platyny.
- To z niej masz zrobiony miecz? - spytał Alabaster.
- Tak jak resztę broni. W Świecie Granic są specjalne kopalnie, gdzie wydobywany jest ten metal.
- Starczy! - wrzasnąłem. Wszyscy umilkli. - Miura... Gdzie są Alice i Sadie?
- Zbiera się na dłuższą opowieść... - mruknęła dziewczyna i zaczęła tłumaczyć. - Kiedy wszyscy zasnęli, Pan Belasco i Sadie nagle wstali i wyszli z samochodu. Przez chwilę zobaczyłam ich oczy. Były złote, czyli zostali opętani przez Ejdelony. Postanowiłam ich śledzić. Dotarliśmy do jakiegoś starego obozowiska badawczego. Sadie weszła razem z panem Belasco do jednej z przyczep. Obserwowałam przez okno. Widziałam, jak Sadie Nagle osuwa się na ziemię, A pan Belasco przywiązuje ją do krzesła. Następnie udał się do drugiej, pustej przyczepy i siedział tam w bezruchu. Postanowiłam wracać, ale w połowie drogi spotkałam Alice, opętaną przez tego samego Ejdelona, co wcześniej opętał Sadie. Pan Belasco związał ją w drugiej przyczepie, po czym Ejdelon opuścił jego ciało. Przyszedł jakiś nie opętany mężczyzna i uwięził go w trzeciej przyczepie. - wzięła głęboki oddech. - To już wszystko. Mogę nas zaprowadzić do tego miejsca.
- Ale... Te całe Ejdelony mogą siedzieć w kimś z nas? - spytał Carter. - Nie powinniśmy się... Zabezpieczyć? (Od aut - bez skojarzeń, proszę xD)
- Przygotowałam się na to. - odparła dziewczyna i wyjęła z plecaka cztery buteleczki z przezroczystym płynem w środku. - ja również wypiję na dowód, że nie jestem opętana. Wasze zdrowie. - Dodała, po czym wlała w siebie zawartość buteleczki. Bez wąchania podążyłem za jej przykładem. To była... Zwykła woda. Już miałem to powiedzieć na głos, kiedy Amane mrugnęła do mnie porozumiewawczo. Złapałem aluzję i zacząłem udawać, że się krztuszę.
- Co to? Smakuje trochę jak... Mocno gazowana Cola. - skłamałem.
- A dla mnie smakuje jak zielona herbata z dodatkiem wody gazowanej. - Japonka skrzywiła się, udając obrzydzenie.
Carter również wypił wodę. Na szczęście jest inteligentny i natychmiast załapał, o co chodzi. Wywiesił język i stwierdził, że smakuje jak pierwsza "mikstura uzdrawiająca" jego uczennicy w domu Brooklyńskim.
Alabaster z wahaniem wpatrywał się w swoją jeszcze nie opróżnioną buteleczkę. Miura zaczęła odliczać na palcach.
- Płomień! - wrzasnęła nagle i wbiła w jego brzuch miecz, który znikąd pojawił się w jej rękach. Nie... Ten miecz po prostu przeniknął przez jego ciało, a nieprzytomny syn Hekate upadł na podłogę.
- C-Co to było? - spytałem.
- Płomień, czyli materializacja duszy. - przygryzła wargę. - Nie wyrządza krzyw cielesnych, chyba, że naprawdę chce się czegoś zabić. Wyrządza krzywdę jedynie duchom i jest jedynym sposobem na zabicie stworzeń takich jak Ejdelony. Alabastrowi nic się nie stało. Za parę minut się obudzi.
- Skąd masz coś takiego?
- U was są gimnazja, tak? Każdy uczeń kończący trzecią klasę gimnazjum, lub w przypadku Japonii, szkoły średniej pierwszego stopnia, jest obserwowany przez członków organizacji "świt". Tym, w których dojrzeją potencjał wstrzykują środek zwany Lucyferem. Jedna trzecim osób, którym zostanie zaaplikowany, udaje się przywołać płomień w postaci broni białej. Zostają oni wtedy przyjęci do specjalnego liceum w Japonii, które tak naprawdę jest ośrodkiem badawczym na potrzebę"świtu". Ale zdarzają się też ludzie, w których promienie kształcą się naturalnie. Ja należę do tych osób. Jak miałam czternaście lat, członek "świtu" przyłapał mnie na jego używaniu i zamknął na rok w najbliższym ośrodku badawczym. Ale w dniu moich piętnastych  urodzin postanowiłam zrobić sobie prezent i stamtąd uciec. Dlatego dopiero teraz dotarłam do Ameryki. (Od aut - lol, nigdy nie pomyślałam, że kiedyś nawiąże do Absolute Duo)
- Dotarłaś do... Czego? - spytał sennie Alabaster. Miura, z niewiadomych przyczyn zaczerwieniła się jak święta krowa Apollina.
- N-nieważne. - mruknęła skrępowana. - Zasnąłeś, bo był w tobie Ejdelon.
- Nie o to pytałem... - syn Hekate podrapał się po karku.
- O to. - ucięła Japonka. - A wracając do tematu rozmowy, to drugi Ejdelon prawdopodobnie siedzi w ciele pana Belasco.
- Ale przecież pan Belasco był tym całym zmiennokształtnym. - przypomniałem. - Zabiliśmy go.
- Prawdziwy pan Belasco, podobnie jak Alice i Sadie został opętany przez Ejdelona i zastąpiony zmiennokształtnym, ale prawdziwy on nadal jest gdzieś tam, opętany przez drugiego ducha.

- Dlatego właśnie, musimy się tam udać. - powiedział Carter. - uratować Alice, Sadie i przy okazji pana Belasco. Dasz radę nas tam zaprowadzić?

- Myślę, że tak. Droga jest dosyć prosta, ale z drugiej strony, w nocy wszystko wyglądało inaczej.

- Nie traćmy czasu. - warknąłem i zerwałem się z ziemi. - Prowadź.

- Komuś bardzo zależy na mojej siostrze. - stwierdził Alabaster, sugestywnie poruszając brwiami. Zmieszany odwróciłem wzrok i pokazałem Japonce gestem, żeby prowadziła. Ta wstała i szybkim marszem, ruszyła ledwie widoczną, wydeptaną przez dziewczyny i pana Belasco ścieżką.

******

Na palcach przeszedłem nad wężem wylegującym się na środku ścieżki i wpadłem na plecy Miury. Udało mi się złapać równowagę i wyjrzałem zza jej ramienia. Ujrzałem małe obozowisko, ustawione przed jakąś świątynią. Był to jeden namiot, kilka maszyn oraz dwie przyczepy. Trzy korytarze, prowadzone do wnętrza świątyni, odgrodzone były taśmą, a przed nimi widniał znak w kilku językach, ostrzegający, że budowla grozi zawaleniem.

- Nie jestem pewna, która z dziewczyn jest gdzie zamknięta, ale na pewno nie w namiocie. - poinformowała Miura. - tam zapewne jest ktoś z "obsługi", zapewne opętany pan Belasco. Myślę, że tam powinniśmy się udać w pierwszej kolejności, żeby nie przeszkadzał nam w ratowaniu Jeffy i Kane-san.

- Nie. - zaprzeczyliśmy ja, Alabaster i Carter jednocześnie. - Najpierw one.

- Dobrze. - Japonka uśmiechnęła się lekko. - Skoro tak chcecie.

Zgodnie ruszyliśmy ku jednej z przyczep. Rozglądaliśmy się za napastnikami, podczas gdy Amane zaglądała przez okno.

- Jest tam Sadie. Sama.

- Wchodzimy. - zarządzał Carter i szarpnął klamkę. Drzwi ani drgnęły. - Pomóżcie mi!


Ja, on oraz Alabaster natarliśmy na drzwi. Amane przewróciła oczami


-Dajcie mi spróbować. - zarządzała i pokazała nam gestem, abyśmy się przesunęli. Kiedy byliśmy w bezpiecznym miejscu, kopnęła z półobrotu drzwi, rozwalając zamek. Drzwi otworzyły się ze skrzypnięciem.


Carter minął Alabastera, który z rozdziawioną buzią gapił się na Japonkę. Mag podszedł do nieprzytomnej Sadie, była przywiązana do krzesła.


- Mam jej sprzęt. - poinformowała Miura, podnosząc laskę oraz torbę należącą do Oka Izydy.


- Trzeba ją ocucić. - mruknął Carter i wziął od czarnowłosej torbę, wyjmując z niej jakiś eliksir. - A poten idziemy po Alice.


Skinąłem głową. Córka Trywii zapewne jest w drugiej przyczepie i czeka, aż ktoś jej pomoże. Nie wiadomo, co się teraz z nią dzieje.


Alice...

 

Rozdział XV

Rozdział XV

Amane

Wpatrywałam się w krajobraz, rozmazany za pokrytym kroplami dżdżu oknem. W moich uszach brzmiała piosenka Lapis Lazuri od mojej ulubionej, japońskiej piosenkarki Eir Aoi.

Sierp księżyca tańczy na nocnym niebie
Przecina chmury na gwieździstych niebiosach
To dopiero początek tej podróży
Twoje modlitwy dryfują teraz w głębinę
Ach, niech skończy się ten sen.

Zerknęłam na siedzącego obok mnie Torringtona. Najwyraźniej nie wiedział, co ze sobą zrobić, bo gapił się na swoje buty, bębniąc palcami po swoim udzie. Przez chwilę spojrzał na mnie i wytrzeszczył oczy ze zdziwienia. Na początku nie wiedziałam o co chodzi, ale po chwili zrozumiałam - kosmyk moich włosów stał się śnieżnobiały. Szybko ukryłam go pod kapturem.

- To przez moją matkę. W nocy moje włosy robią się platynowe. - wyszeptałam mu do ucha. - do zachodu słońca będą już całkiem białe.

Jeffy chyba coś usłyszała, bo zwróciła się w naszą stronę. Z jej perspektywy, mogło to wyglądać nieco... Dwuznacznie. Usiadłam na swoim miejscu i wyjęłam jedną słuchawkę z ucha, podając ją synowi Hekate. Mam same japońskie piosenki, ale przynajmniej nie będzie się tak nudził.

       Claymore rozmawiał z naszym kierowcą, który chętnie odpowiadał na prawie wszystkie pytania. Jedynym wyjątkiem było pytanie "odkąd pan się tym zajmuje?". Pan Belasco odpowiadał "Długo i krótko". Na pozostałe pytania odpowiadał normalnie.

Nagle, kiedy skończyła się piosenka Aurora, Pan Belasco gwałtownie zatrzymał samochód. Zajrzałam przez szybę i zorientowałam się, że jesteśmy na skraju dżungli.

- Dobra, dzieciaki. Macie kanapki. - zwrócił się do nas kierowca. Skrzywiłam się. Jeśli rzeczywiście jest zwykłym śmiertelnikiem, dwukrotnie przerastam go doświadczeniem życiowym. W wieku siedmiu lat byłam zmuszona nauczyć się gotować, walczyć, dorabiać w Maid Latte**, przed klientami podając się za córkę założycielki. Kiedy miałam dziesięć lat, mój tata zginął w wypadku samochodowym, a gdy miałam dwanaście, opuściłam rodzinny kraj. Transportu innego niż ukradziony rower używałam tylko wtedy, kiedy musiałam przenieść się do innego kraju.

       Moje rozmyślania przerwały woda mineralna i pokaźnych rozmiarów kanapka lądujące na moich kolanach. Ja jednak sięgnęłam do mojego plecaka i zaczęłam zajadać zapakowane na wynos ramen, które przygotowałam jeszcze w motelu korzystając z ogólnodostępnej kuchni. Zupa była w termosie, ale mniejsza z tym.

Gdy wszyscy już zjedli, Torrington oddał mi słuchawkę.

- Chodzenie po dżungli w nocy to nie dobry pomysł dla wyprawy zorganizowanej na ostatnią chwilę. Prześpimy się tutaj i ruszymy pieszo z samego rana. Już ustaliłem to z waszym opiekunem.

Wszyscy przytaknęli.

       Di Angelo oparł policzek o zimną szybę i prawie natychmiast zasnął. Musiał być wyczerpany, skoro cały czas troszczył się o Jeffy. Córka Trywii też walczyła z sennością, ale po paru minutach odpłynęła. Rodzeństwo Kane tez już spało. Dla ich wszystkich możliwość snu była naprawdę ważna, bo w przeciwieństwie do mnie i do Torringtona, nie byli przyzwyczajeni do nieustannej podróży.

Spokojne rytmy Overfly sklejały moje powieki. Syn Hekate się poddał i także odpłynął w objęcia Morfeusza. Claymore też zasnął.

     Tuż przed tym, jak zamknęłam oczy, Sadie nagle wstała. Oglądałam ją spod przymrużonych powiek. Z niedowierzaniem patrzyłam, jak razem z naszym kierowcą wychodzi z samochodu.

Przez chwilę zobaczyłam ich złote oczy.

Wszystko stało się jasne. Nałożyłam kaptur, bezszelestnie wymknęłam się z auta i ruszyłam za nimi.

******

Nico

Obudziłem się z policzkiem przyklejonym do szyby. Na ramieniu czułem czyiś ciężar, a oddech tej osoby muskał moją szyję. To była Alice. Rude włosy w kompletnym nieładzie zasłaniały jej twarz. Wargi były lekko rozchylone.

     Rozejrzałem się, czy nikt nie patrzy. Amane w ogóle nie widziałem, pewnie położyła się na kolanach Alabastera. Zacząłem gładzić policzek córki Trywii.  Uśmiechnęła się lekko i zaczęła powoli otwierać swoje szmaragdowe oczy. Szybko cofnąłem rękę, ale ona złapała moją dłoń.

Jej oczy zdawały się być bardziej zielone niż zwykle. Nie. To nie były jej oczy. Czaił się w nich niepochamowany głód i okrucieństwo. Przez moje ciało przeszedł nieprzyjemny dreszcz.

I nagle wszystko wróciło do normy. Córka Trywi puściła moją dłoń i na szybko ułożyła włosy. Reszta zaczęła się budzić. Nigdzie nie zobaczyłem dwóch osób: Amane i Pana Belasco.

- Gdzie Miura? - spytałem. Alabaster rozejrzał się podniósł coś z siedzenia obok.


- "Nie szukajcie mnie. Niedługo do was dołączę". - przeczytał treść karteczki.


Alice i Sadie wymieniły porozumiewawcze spojrzenia. Czy one...? Nie, na pewno nie. Walnąłem się w czoło, próbując wybić to sobie z głowy.


Drzwi od strony kierowcy otworzyły się. Ukazał się w nich nasz kierowca.


- Dzieńdoberek! - podał nam kanapki podobne do tych, które zjedliśmy wieczorem. - Jak ktoś ma potrzebę, to niech idzie teraz. Niedaleko jest WC dla turystów takich jak wy. Jak wszyscy załatwią co trzeba, wyruszamy. Idzie ktoś?


Zgłosiłem się.


Chyba nie muszę opisywać, jak się wypróżniałem, prawda? To dobrze, bo i tak bym tego nie zrobił. Kontynuując, wszyscy załatwiliśmy co trzeba, zjedliśmy "śniadanie" i ruszyliśmy w gąszcz.


Pamiętam, że kiedy byłem jeszcze małym kurduplem, jeszcze zanim chciałem zostać piratem, marzyłem o byciu odkrywcą. Bawiłem się, że chodzę po dżungli i walczę z dzikimi zwierzętami i ludożercami. Typowe chłopięce zabawy. Teraz jednak... Bałem się. Tak, Nico Di Angelo się bał. Węży, drapieżników i insektów nie można zabić za pomocą miecza z niebiańskiego spiżu, cesarskiego złota czy stygijskiego żelaza. Nie obrócą się w złoty pył, gdy tylko je zranię. Teraz, gdy byłem czternastolatkiem (a przynajmniej nim się czułem) to, co było źródłem zabaw dla sześciolatka, nagle zrobiło się straszne.


O dziwo, mimo odgłosów dżungli i panującego półmroku, nic nas nie zaatakowało. Pan Belasco powiedział, że za godzinę będziemy. Zacząłem się rozluźniać. Niedługo będę miał to wszystko za sobą.


- Potwory! - krzyknął nagle Alabaster. Wyciągnąłem miecz i błyskawicznie odparłem atak Migale. Alabaster "schował" Claymore'a do swojej kieszeni i przywołał miecz, a Carter siekał Demony swoim chepeszem. Jednak nasz przewodnik oraz dziewczyny stali nieruchomo, śmiejąc się pod nosem.


- Co do!? - zacząłem, ale Alice zasłoniła mi usta dłonią. Drugą ręką bez problemu wyrwała mi miecz. Zanim zdążyłem przetrawić, co się przed chwilą stało, wbiła zęby w moje ramię.


Syknąłem z bólu. Zacząłem osuwać się na siebie, ale ona mnie przytrzymała. Jej zęby przypominały raczej kły. Przed oczami pojawiły mi się mroczki. Nie mogłem się poruszyć.


To mój koniec? Czy ja umrę... Z rąk dziewczyny, którą kocham? Nie. To pomyłka. Nie może być...


- Life is Brutal and full of zasadzkas. - wysyczał z uśmiechem pan Belasco.


- And sometimes kopas w dupas. - dodała Sadie, wbijając szpony w ramię Cartera.


Myliłem się. To rzeczywiście koniec. Upadłem na kolana. Kręciło mi się w głowie. Miałem wrażenie, że zaraz zwrócę śniadanie.


- But są chwile, for których warto life. - dokończyła Amane, wbijając sztylet w kark Alice i zamieniając ją w pył.

Rozdział XIV

Rozdział XIV

Alice

Krople dżdżu rytmicznie uderzały o okna, kiedy przebudziłam się za snu.
Słyszałam odgłosy rozmowy. Otworzyłam oczy i ujrzałam Amane.
       - Obudziła się! - krzyknęła do reszty i pomogła mi usiąść. Przed oczami pojawiły mi się mroczki.
- Wypij trochę nektaru, jest na szafce nocnej.
Drzącymi rękami sięgnęłam po szklankę i wzięłam łyka boskiego napoju, który dla mnie smakował jak... Płynna szarlotka.
       - Co się właściwie... - dotknęłam miejsca, gdzie powinnam mieć dziurę w plecach, ale wyczułam tylko gładką skórę. - Jak to się stało!?
       - Zawdzięczasz Ama... Znaczy Miurze życie. - wyjaśnił Alabaster. - Podała ci eliksir uzupełniający krew i posmarowała plecy jakąś maścią, po której twoja rana zabliźniła się w pięć minut, a zniknęła po kolejnych trzech.
       - Łał, dzięki! - uśmiechnęłam się do japonki, ale ona tylko machnęła ręką.
       - Gdy miałam osiem lat zaczęłam się uczyć zielarstwa od pewnego leśnego Youkai, którego przysłała do mnie matka.
       - A tak w ogóle, gdzie jest Nico?
       - Bu! - krzyknął w tym samym momencie syn Hadesa, pojawiając się tuż za moimi plecami. Pisnęłam i podskoczyłam odwracając się jednocześnie, co poskutkowało tym, że upadłam na plecy. Na szczęście na całkiem miękki dywan. Nico wybuchnął śmiechem.
       - Ty.... - warknęłam, mierząc w niego poduszką ściągniętą z łóżka, ale uśmiechałam się szeroko. Syn Hadesa wyglądał słodko, kiedy się śmiał. Nazwisko Di Angelo idealnie do niego pasowało.
Chimera jasna, o czym ja w ogóle myślę!?
      - Wiem, że fajnie się bawicie, ale mamy jakieś... - Sadie zaczęła liczyć coś na palcach. Pewnie tak jak ja (od aut - I ja XD) straciła rachubę czasu - Trzy dni do końca terminu? Po jutrze musimy pokonać tego całego Pytona.
      - A znaleźliście przewodnika? Wolałabym przynajmniej do czasu dojścia do świątyni mieć jakiegoś śmiertelnego przewodnika, który uratuje nas przed zwierzętami, których nie zabijemy przy pomocy Niebiańskiego Spiżu i Cesarskiego Złota.
      - Tak, kiedy tu szliśmy, wypytywaliśmy miejscowych. - potwierdził Carter. - Wzięliśmy wizytówkę od mężczyzny, który przedstawił się jako pan Alarico Belasco. Claymore może grać naszego opiekuna prawnego.
      - A właśnie, gdzie on jest?
      - Schowałem go.
      - Jak to!?
      - Nie martw się sis. Kiedyś nauczę cię panowania nad mgielnikami. A teraz idź do łazienki się ogarnij.
      - Okej... - mruknęłam i sięgnęłam po mój plecak, obok którego leżał miecz. Wyciągnęłam kosmetyczkę, świeżą bieliznę, ubranie i torbę na brudy i poszłam do łazienki.
Rozebrałam się, stanęłam przed lustrem i ujrzałam koszmar.
      Podczas misji musiałam schudnąć co najmniej trzy kilo. Ciało miałam posiniaczone i brudne. Byłam blada i miałam cienie pod oczami. Włosy były rozczochrane i mocno przetłuszczone.
Pierwszy raz na poważnie przejęłam się swoim wyglądem. Naprawdę potrzebuję się ogarnąć.

******

Prysznic podziałał na mnie jak ambrozja na boga.
      Wyszłam z łazienki ubrana w top w barwach moro i piaskowe rurki. Umyte i porządnie rozczesane włosy upięłam w kuca.
      - Widzę, że w końcu wyszłaś. - stwierdził Alabaster i rozczochrał moje włosy. Spiorunowałam go wzrokiem, ale kątem oka zobaczyłam Nico. Czy on się... Ślinił!?
      - Te, Upiór! - przywołała go do porządku Sadie, dając mu kuksańca w bok. Syn Hadesa podskoczył i zaczerwieniony zaczął wycierać usta rękawem swojej czarnej bluzy.
      - Miura ma dla ciebie niespodziankę. - powiedział, chcąc odwrócić uwagę od swojego zachowania. Udało mu się. Spojrzałam pytająco na Japonkę.
      - Miecz może ci trochę przeszkadzać, więc schowałam go do tego pierścienia. - to mówiąc, podała mi gruby, złoty pierścień z zielonym klejnotem. - Musisz nacisnąć ten szmaragd i przeobrazi się w miecz.
Wypróbowałam to. Po chwili, w mojej ręce spoczywał mój ukochany miecz.
     - To jest super, dziękuję ci! - ledwo powstrzymałam się przed przytuleniem jej, ale przypomniałam sobie, że w Japonii jest to traktowane jak spoufalanie się.
     - Nie ma za co, Jeffy-san. Kane'owie mogą przywołać swoją broń z Duat, a Alabaster może przemienić fiszkę w miecz, więc pomyślałam, że tobie i Di Angelo tez przyda się coś podobnego.
    Nico wskazał znacząco na swój pierścień z czaszką.
     - To kiedy ruszamy? - spytałam.
     - Kiedy tylko przestanie lać. - odparł syn Hadesa.
     - Zły pomysł. To przecież wilgotne lasy równikowe. - zaprotestowałam. - Jak nam się poszczęści, będzie lało do jutra. Musimy już ruszać.
     - Popieram. - powiedział Carter.
     - Według mnie też powinniśmy się spieszyć. - dodała Amane. - w takim razie, Kane lub jego siostra dzwonią po tego całego pana Belasco.
Czy ona naprawdę nawet do nich nie może się zwracać po imieniu!?
     - Dlaczego jedziesz z nami, skoro nawet nie zwracasz się do nas po imieniu?
     - Jeśli umrę, nie trafię ani do Hadesa, ani do Duat, czy chrześcijańskiego nieba. Nie trafię do Wallhalli. Nie odrodzę się, jak to wierzy większość ludzi w mojej ojczyźnie. Po prostu, moja dusza się rozpłynie. Jedyny sposób dla mnie, żeby moje istnienie i dusza nie zostały zmazane i pchnięte w niebyt, to zapisanie się w czyimś sercu jako osoba ukochana, co nigdy nie nastąpi, lub dobrowolne poświęcenie się podczas ostatecznej walki, dzięki czemu zdobędę status nieśmiertelnej i stanę u boku mojej matki Praesidio na straży świata granic. Dlatego wam pomogę. Umrę, pokonując Pytona.
  Wszystkich zamurowało.
     - Kane, dzwoń do tego całego pana Belasco. - zarządziła czarnowłosa i jakby nigdy nic zaczęła się rozgrzewać.
Mogłam się nie pytać o powód, dlaczego nam pomaga.

******

      - Która właściwie jest godzina? - spytałam, kiedy kolejna ogromna kropla uderzyła o chodnik.
      - Dziewiętnasta trzydzieści osiem czasu lokalnego. - odparła Amane, patrząc w wyświetlacz swojego telefonu. Tak, ona może używać komórki i nie przyciąga potworów. - Pan Belasco powinien być za dwie minuty, bo umówiliśmy się na dziewiętnastą czterdzieści.
    Westchnęłam i usiadłam na schodach prowadzących do motelu, w którym się obudziłam. Siedzieliśmy pod daszkiem i czekaliśmy na naszego przewodnika.
      - Niedługo koniec. - Nico usiadł obok mnie, kładąc swoją dłoń na mojej. Zarumieniłam się, ale nie cofnęłam ręki.
      - Mam nadzieję, że wszyscy przeżyją. - powiedziałam. - Ty, ja, Carter, Sadie, Alabaster i Amane...
      - Wiesz, że zabiłaby cię, gdyby usłyszała, że mówisz o niej po imieniu? - znacząco wskazał na Japonkę, która wygrzebała z torby jakąś mangę i zaczęła czytać od końca.
      - Mangi czyta się od prawej strony. - wyjaśniła widząc moje zdziwienie i wróciła do lektury.
    Pozwoliłam sobie na chwilę rozluźnienia i delikatnie oprałam głowę na jego ramieniu. Ku mojemu zdziwieniu nie protestował, więc rozluźniłam mięśnie i zmieniłam pozycję na nieco wygodniejszą. Objął mnie prawą ręką w talii.
Magię chwili zniszczyło trąbienie.
   Czerwona jak burak, wstałam i nerwowo otrzepałam mój żółty płaszcz przeciwdeszczowy.
      - Dobry wieczór! - z dużego, terenowego samochodu wysiadł dosyć chudy, opalony mężczyzna, witając się z dziwnym, na pewno nie portugalskim akcentem. - Jestem Alarico Belasco i będę waszym przewodnikiem!
      - To chyba nie jego pierwsza wycieczka. - szepnął do mnie Nico. - Założę się, że bierze za to duże pieniądze.
      - Ile płacimy? - spytała Amane.
      - Pięć euro za osobę.
      - Pięć euro? Przecież ja pięć jenów mogę wynająć usługi boga Yato. - mruknęła niezadowolona Japonka, a Claymore, którego przywołał Alabaster, zaczął grzebać w swoim portfelu, który tak naprawdę należał do mojego brata i wyciągnął z niego trzydzieści pięć euro.
      - Proszę bardzo.
      - Dziękuję. A teraz, proszę wsiadać, nic nie gadać! Szybko wsiadać, drzwi zamykać!
Nieco zażenowani jego krzykami wsiedliśmy do samochodu. W samochodzie były trzy rzędy siedzeń -dwa fotele w pierwszym, cztery w drugim i trzecim. Claymore usiadł obok kierowcy, ja w drugim rzędzie przy lewym oknie, obok mnie Nico. Przy oknie od prawej siedzieli Carter i Sadie, a Alabaster i Amane zajęli cały trzeci rząd dla siebie.
    Samochód ruszył w kierunku majaczących w oddali ogromnych drzew.

Rozdział XIII

Rozdział XIII
Nico

Od godziny próbowaliśmy przekonać Alabastera, aby pomógł nam w naszej misji. Tak właściwie, to Carter i Sadie próbowali, a Claymore co jakiś czas dorzucał swoje trzy grosze. Ja straciłem cierpliwość pięćdziesiąt dziewięć minut temu. Chodziłem w w tą i spowrotem, a moje myśli krążyły wokół rudowłosej córki Trywii.
- Moooogę jej poszukać? - Oczy kota ze Shreka. - Plosieee... - Jęczałem co chwila.
- Nie. Jeszcze się zgubisz. - Odwarknął Carter, po czym wrócił do rozmowy.
      Zacząłem się cały gotować, w ziemi powstała powoli rozrastająca się szczelina.
- SŁUCHAJ! - Wrzasnąłem na syna Hekate. - Twoja zaginiona siostrzyczka odnalazła się po latach, a ty robisz wielkie halo z powodu naszej misji, bo nie widzisz niczego poza czubkiem swojego nosa! I GUZIK mnie obchodzi, że nienawidzisz olimpijczyków! Najwyraźniej nie zauważyłeś, że Alice uciekła, a jeśli ci na niej zależy, powinieneś jej teras szukać! NIE WIEM, JAK TY MASZ CZELNOŚĆ NAZYWAĆ JĄ SWOJĄ SIOSTRĄ! ZALEŻY MI NA NIEJ, WIĘC TY, JAKO JEJ BRAT TYM BARDZIEJ POWINIENEŚ SIĘ O NIĄ MARTWIĆ!!!
     Zanim ktokolwiek zdążył zareagować, rozpłynąłem się w cień. Zapominając o ostrzeżeniach ojca.
Szczęście się do mnie uśmiechnęło. Pojawiłem się w jakimś ciemnym zaułku, a po wyjściu z niego ujrzałem Alice rozmawiającą z jakąś japonką.
- I wtedy się dowiedziałam, że jestem córką Trywii... - Jęknęła Jeffy.
- Wiesz, u nas w Japonii się mówi, że włosy takie jak twoje są wyjątkowe. Powiedziała ta dziewczyna. - Są jak płomienie, zachodzące słońce. Właściciel takich włosów nie ma szans na normalnie życie, ale pozostanie znany i okryty chwałą na wieki. Czerwony to kolor przeznaczenia.
- Polemizowałabym. Poje włosy nie są czerwone... - Gwałtownie pobladła, a ta druga dziewczyna w ostatniej chwili powstrzymała ją przed upadkiem. Z przerażeniem zobaczyłem, co się stało. Przypadkowy przechodzień by tego nie zauważył, ale przez deski oparcia ławki można było zobaczyć, że krew przesiąka przez pomarańczową koszulkę. Rana musiała się otworzyć podczas ucieczki. Bandaż kompletnie przesiąknął, więc czerwień zaczęła barwić koszulkę.
- ALICE! - Wrzasnąłem, podbiegając do nastolatek. Przechodnie obracali się w moją stronę, ale nie interweniowali. Oburzała mi ich obojętność. Tajemnicza Japonka zdążyła już zauważyć źródło problemu, położyła córkę Hekate w bezpiecznej pozycji i zaczęła grzebać w plecaku. Wyciągnęła z niego gazę, bandaż i... Ambrozję. Niewątpliwie była półbogiem.
- Jesteś Nico Di Angelo? - Spytała, tamując krwawienie.
- Skąd mnie znasz!?
- Jeffy mi o tobie opowiadała. - Wskazała na rudowłosą. - Podaj jej nektar, a ja wykombinuję nosze i zabierzemy ją gdzieś, gdzie nie będzie publiczności. Nie dam rady długo utrzymać śmiertelników w nieświadomości.
Czyli to dlatego ludzie nie reagują. Jak teraz tak na to patrzę, to mgła bardzo wtedy pomogła. Zainteresowanie z ich strony tylko by nas opóźniło. Przyłożyłem butelkę z nektarem do warg Alice. Rozchyliła powieki i uśmiechnęła się słabo.
- Nico? - Spytała szeptem, a ja w odpowiedzi ścisnąłem jej rękę. Szum w moich uszach oznaczał, że mogła się wykrwawić. Powoli wlewałem do jej ust boski napój, a japonka wygrzebała z plecaka jakiś ręcznik.
- Zatamuj tym jej krwawienie. Kiedy przeniesiemy ją gdzie indziej, wymienimy jej bandaż. - Wykonałem polecenie. Tylko tyle mogłem zrobić...




***




Tajemnicza półbogini zaprowadziła mnie do motelu, który zarezerwowała na kilka dni. Tam wymieniliśmy Alice bandaże. Nie wykrwawiła się, a japonka podała jej jakiś eliksir, który uzupełniał krew. Córka Trywii szybko zasnęła, a ja poszedłem do łazienki, aby wysłać Iris-wiadomość do Cartera i Sadie. Po wielu staraniach, udało mi się wywołać tęczę za pomocą pryzmatu od nieznajomej i prysznica. Wypowiedziałem oklepaną formułkę, a przed moimi oczami ukazało się rodzeństwo magów, w towarzystwie Claymore'a i Alabastera.


- Co się stało!? - Spytał Carter. - Gdzie jesteś!?


- Znalazłem Alice. - Odparłem krótko. - Jej rana się otworzyła. Wykrwawiłaby się gdyby nie ona... - Wskazałem na japonkę. - A właśnie, jak ty się nazywasz.


- Amane Miura. - Odparła krótko. - Ale wolałabym, żebyście mówili do mnie po nazwisku, Miura. Podać wam adres motelu, w którym się znajdujemy?


- Tak. - Potwierdziła Sadie. - Musimy się pospieszyć.

Rozdział XII

Rozdział XII
Alice


Był już wieczór.


Zmartwieni szybkim upływem czasu, z ciężkim sercem wynajęliśmy kolejny hotel. Dla bezpieczeństwa, zamknęliśmy się na klucz i ustaliliśmy, że wszędzie będziemy chodzić co najmniej w dwie osoby.


Przez moją ranę miałam mały problem z kąpielą, ale udało mi się samodzielnie obmyć. Założyłam moją koszulę nocną i poszłam do sypialni dziewczyn. Westchnęłam i położyłam się na moim łóżku, szczelnie opatulając się kołdrą.


- Alice? - Spytała Sadie, patrząc na coś w telefonie.


- Mhm?


- Jak to jest być herosem?


- Eee... - Zamyśliłam się. - Pierwsze siedem lat życia spędziłam, będąc pewna, że moja matka mnie opuściła. Potem, ktoś zabił mojego tatę. Od dziesiątego do czternastego roku życia, mieszkałam z rodziną Grant. Zmagałam się z moją dysleksją i ADHD, oraz złośliwymi komentarzami pewnej córki Jupitera. Pewnego dnia wybuchłam klasę od chemii i prawie zostałam zjedzona przez cyklopa. A potem Nico Di Angelo z buta wjechał i mnie uratował. Nie zdążyłam się nawet zadomowić w obozie, a już dostałam misję. Resztę historii znasz.


- Nom. - Mruknęła - Dobra, idę się umyć. Branoc.


- Dobra... *ziewnięcie* Nyks... - Otuliłam się kołdrą i odpłynęłam w objęcia Morfeusza.


******
Zobaczyłam może sześcioletnią wersję siebie, walczącą na drewniane miecze z nieco starszym brunetem. Piszczałam z radości za każdym razem, kiedy udało mi się odeprzeć jego atak.


- Nigdy mnie nie dogonisz, Alabasterku! - Krzyknęłam i cała rozchichotana, zaczęłam biegać po ogródku.


Chłopiec uśmiechnął się od ucha do ucha i ruszył w ślad za mną.


- Jeszcze cię dogonię, siostrzyczko!




******




- SIOSTRZYCZKO!? - Wrzasnęłam, zrywając się z łóżka. Czy to był Alabaster? Przecież ja go wcześniej nie znałam!


No i dlaczego nazwał mnie siostrzyczką?


- Pewnie dlatego, że jest synem Hekate. - Szepnęłam sama do siebie. Niedobrze, robię się chora psychicznie. - Przecież pamiętałabym rodzonego brata, nie?


- Co się stało, Alice?! - Spytał Nico, wpadając do pokoju, budząc przy tym Sadie.


- Miałam dziwny sen. - Odparłam. - Nie zły! - Dodałam, widząc jego minę.


- To dlaczego krzyczałaś?


- No... Bo to było wspomnienie, którego nie pamiętałam. Powróciło wraz z nadejściem snu. Byłam poprostu zaskoczona.


Odetchnął z ulgą.


- A już się bałem. Weź kobieto nie strasz.


- Nie chcę wam przerywać kółka wzajemnej adoracji... - Ziewnęła Sadie, przeciągając się na swoim łóżku. - ...Ale to pokój dziewczyn. A ja mogę chcieć się przebrać.


Poczekałam aż Nico wyjdzie, i podjęłam próbę założenia chociażby stanika. Ale nie... Moja dziura w plecach nie ułatwiała sprawy, więc musiałam poprosić oko Izydy o pomoc.


- Kiedyś do Nica będą takie prośby. - Zachichotała, robiąc pedominkę. Okryłam się szkarłatem, i podjęłam próby wsunięcia na siebie granatowej bluzki na ramiączka. Potem, już bez problemu wciągnęłam na siebie szorty i sandały.


Poszłam do łazienki umyć zęby i twarz, a kiedy wyszłam, Sadie była już gotowa. Chłopcy już na nas czekali. Zjedliśmy we czwórkę śniadanie, zapłaciliśmy za nocleg i ruszyliśmy w miasto.


Rozglądałam się po barwnych ulicach, szukając wzrokiem mojego przyrodniego brata. Carter trzymał przewodnik turystyczny, prowadząc nas do statuy Jezusa, Sadie słuchała muzyki, a Nico, szedł w ciszy, czasami ratując mnie przed stratowaniem przez innych turystów.


- Jesteśmy. - Powiedział Carter, zatrzymując się. Patrzyłam z dołu na ogromną statuę, wysoką nie mniej niż Atena Partenos. Przy jego stopie siedziały dwie osoby - Howard Claymore i wysoki brunet, z twarzą pokrytą piegami. Ten drugi patrzył na mnie z mieszaniną niedowierzania i radości.


- Alice! - Krzyknął i złapał mnie w objęcia. Byłam taka zaskoczona, że nawet nie zdołałam zaprotestować. - Alice? Siostrzyczko? Pamiętasz mnie?


- Nie...? - Wyrwałam się z jego uścisku i zaczęłam się wycofywać. Wpadłam na Nico. Złapał mnie za ramiona i pochylił się nad moim uchem.


- Daj mu wytłumaczyć. - Wyszeptał i powrócił do poprzedniej pozycji.


- Ja.. - Zaczęłam powoli. - Wiem, że tak jak ja jesteś dzieckiem Hekate. Ale to nie znaczy, że musisz mnie przytulać. Tak poza tym, to skąd znasz moje imię?


- Nie pamiętasz? - Westchnął. -Twój tata mnie adoptował.


To tłumaczy mój sen. - Pomyślałam. - Ale dlaczego nie mam z nim żadnych wspomnień?


- Dlaczego ja cię nie pamiętam? - Spytałam. - Jak mam ci uwierzyć, kompletnie cię nie pamiętając!?


- Gdy miałaś sześć lat, a ja osiem, mama mnie zabrała i zaczęła szkolić do wojny Tytanów. Przewidziała ją na długo przed rozpoczęciem. Pewnie użyła mgły, abyś mnie nie pamiętała i mogła jak najdłużej cieszyć się życiem śmiertelnika.


- Ale tego, co się stało rok później, już nie przewidziała! - Warknęłam w ataku złości. - NIE RACZYŁA OCHRONIĆ TATY PRZED ŚMIERCIĄ!


- C-Co?


- To prawda. - Usłyszałam kobiecy głos. - Alabasterze, Michael Jeffy został zamordowany rok po twoim odejściu. Nie ochroniłam go. Nie ochroniłam waszego ojca, tak jak Hades nie Marii Di Angelo. Całą moc wykorzystałam na zamaskowanie półboskiego zapachu Alice.


- M... Matko? - Zdziwił się chłopak. - Dlaczego twoje włosy są białe, nie czarne?


- To jedna z niewielu rzeczy, którą mój Rzymski akcept różni się od Greckiego, synu.


- Czekaj! Ja zawsze cię widziałam w białych włosach! Czyli... - W moim mózgu narodziła się zwariowana myśl. - Że ja nie jestem córką Hekate, tylko Trywii!?


- Dokładnie.


- Ale podobno czuć ode mnie Grecką aurę!


- To moja zasługa. - Odparła bogini. - Aby wypełnić przepowiednię, musiałaś trafić do obozu Herosów i spotkać Nico Di Angelo.


- Kolejne kłamstwo. - Warknęłam. - Najpierw przez czternaście lat, wszyscy ukrywają przede mną moje prawdziwe pochodzenie. Okazało się, że mam brata, i nic kompletnie o nim nie pamiętam, a teraz się okazuje, że jestem Rzymianką. Tego już za wiele!


Odbiegłam od zgromadzenia. Musiałam to przemyśleć.


******




NICO




Chciałem pobiec za Alice, ale Heka... Znaczy Trywia złapała mnie za ramię.


- Daj mojej córce ochłonąć. Dobrze wiem, jakim uczuciem ją darzysz. I ostrzegam cię. Jest moją ulubioną córką, i rozkazuję ci nie odstępować jej nawet na krok. Nie licząc tego momentu. Jeśli ją skrzywdzisz, przemienię cię w łasicę.


- D-Dobrze. - Przełknąłem głośno ślinę.


- Teraz macie przekonać mojego syna do współpracy. Zgodzi się jedynie dla dobra siostry. Nigdy nie pomoże Olimpijczykom ze względu na nich. Claymore powinien wam w tym pomóc. A teraz, ruszajcie, by przeciwstawić się siłom Chaosu.


Na te słowa, zniknęła.


Fajnie. Oprócz potworów, mam teraz na głowie boginię, która mnie zabije, jeśli jej córce włos z głowy spadnie.




******




ALICE


Siedziałam na randomowej ławce w środku nieznanego miasta. Musiałam ochłonąć. Nie dość, że straciłam wspomnienia o Albasterze, to jeszcze się okazało, że jestem córką Trywii, a nie Hekate. Czy to znaczy, że nie powinno mnie tu być? Hades wyraźnie zaznaczył, że Nico ma wyruszyć z córka HEKATE. A może, powiedział tak dlatego, bo był w greckiej formie, i gdyby był w Rzymskiej, powiedziałby, że Trywii?


Tysiące pytań kłębiło się w mojej głowie. Chciałam zasnąć, zanurzyć się w Lete, zrobić cokolwiek, żeby pozbyć się tego natłoku myśli.


- Co się stało? - Usłyszałam dziewczęcy głos. Obok mnie usiadła wysoka, na oko szesnastoletnia japonka z heteronomią. Jedno oko było złote, a drugie srebrne. Te oczy mi przypominały...


- Jesteś córką Praesidio? - Wypaliłam i od razu tego pożałowałam. A co, jeśli to jednak śmiertelniczka? Jak to wytłumaczę?


- Skąd wiesz? - Dziewczyna zaczęła nerwowo bawić się swoimi czarnymi jak heban włosami.


- Jestem Alice Jeffy, córka Heka... Znaczy Trywii. Jestem na misji i razem z przyjaciółmi spotkaliśmy twoją... Twoje...


- Mów o nich w liczbie pojedynczej. - Rozkazała. Bo to brzmi, jakbym narodziła się ze związku dwóch kobiet. A one były jednością, kiedy spotkały mojego ojca. No i... Wiesz.


- Lepiej nie poznawać boskiego sposobu rozmnażania. - Mruknęłam, nieco rozbawiona własnymi słowami. - Jak się nazywasz?


- Miura. - Odpowiedziała. - Amane Miura.

Rozdział XI

Rozdział XI
Alice


Transportem zorganizowanym przez rodzeństwo magów, okazała się ciężarówka, której właściciel zgodził się nas podwieźć. Dobra wiadomość była taka, że jechaliśmy w pustej przyczepie, dzięki czemu mogliśmy porozmawiać bez świadków. Wadą było to, że nad nami była rozgrzana blacha. Na szczęście, albo i nie, słońce zbliżało się ku zachodowi i nie będzie nam tak gorąco.


Szliśmy w stronę właściciela naszego środku transportu - Przysadzistego Brazylijczyka w wieku około czterdziestu pięciu lat.


- Dzień Dobry. -  Przywitał się mężczyzna. - Wsiadać... Można. - Powiedział łamanym angielskim i wpuścił nas do środka.


Musieliśmy radzić sobie bez pasów. Trochę się tym martwiłam, ale z pomocą Nica (pamiętajcie o mojej ranie na plecach) usadowiłam się w koncie ciężarówki.


- Co powiecie na jakąś zabawę integracyjną? - Spytała Sadie, szczerząc się jak wariatka. - Naprzyklad 7 Second Challange?


- Co? - Spytałam jednocześnie z synem Hadesa.


- Ach... No tak... - Westchnęła teatralnie. - Zapomniałam, że wy raczej nie możecie korzystać z telefonów. Zasady są proste: Aplikacja losuje wam zadanie i musicie je wykonać w siedem sekund. Za każde wykonane zadanie zdobywacie punkty. Osoba z największą liczbą punktów wygrywa.


- Niech będzie.... - Powiedziałam powoli. Sadie miała taką minę, jakby dokladnie wiedziała, kto co wylosuje.


- Więc usiądźmy w kole. - Zażądała. Usadowiłam się między nią a Nico. - Jakie mam dać wam nazwy?


- Zwykłe imiona! - Odpowiedziałam z Carterem i Nico jednocześnie. Blondynka wyszczerzyła się jeszcze bardziej i zaczęła coś pisać na klawiaturze.


- PAN WIKIPEDIA DO BOJU! - Ryknęła. - Udawaj, że rodzi się w tobie alien! Start za trzy, dwa...


- STOP! - Zaprotestował Carter. - Miały być zwykle imiona!


- Było by za nudno. Dobra. Zaczynasz za trzy, dwie, jedną...


- Mam swoją godność. - Stwierdził jej brat i założył ręce na klatkę piersiową.


- Słabo... - Mruknęła jego siostra, gdy zabrzmiał sygnał oznaczający koniec czasu. Kliknęła czerwoną "łapkę w dół" i podała mi telefon. - Teraz czas na Króla Upiorów. Ty czytasz.


- Pocałuj... - Zaczęłam, a moje policzki przybrały barwę pomidorów. - ... Osobę trzymającą telefon...


- Pierwszy raz spotykam się z takim zadaniem. - Stwierdził Carter


- Bracie. Mieszkamy z pawianem. Pawiany to święte zwierzęcia Thota. Mamy u niego wtykę. Myślisz, że trudno było go przekonać do drobnego zmodyfikowania programu?


- N... No nie.


- Właśnie. - Stwierdziła blondynka. - Mogę już włączyć timer? Przecież już raz ją pocałowałeś!


- ŻE CO? NIC NIE PAMIĘTAM! - Wrzasnęłam.


- Bo... Ten.... - Nico podrapał się po karku, czerwony bardziej niż ja. - Podczas twojej próby... Wymówiłem cię z tej rzeki... Martwiłem się... Trochę mnie poniosło.


- Ka-bum! - Mój mózg eksplodował, a serce próbowało wyrwać się z mojej piersi. Przypomniałam sobie te muśnięcie na wargach, kiedy syn Hadesa wyciągał mnie z iluzji Kokytosu. Uznałam to za iluzję lub wybryk mojej i tak zwariowanej wyobraźni. A jednak...

- My tu sobie gadamy, a mieliście się całować. - Przypomniała Sadie. - Nie ma odwrotu. Nico ma całować Alice przez CO NAJMNIEJ siedem sekund! Start za trzy, dwa...


Nico gwałtownie przyciągnął mnie do siebie i pocałował. Jego wargi obejmowały moją dolną. Moje serce fiknęło koziołka. Zapominając o obserwującym nas rodzeństwie, zarzuciłam mu ręce na szyję i oddałam pocałunek. Czułam jego ręce w swoich włosach. Jego oddech rozwiewał pojedyncze, rude kosmyki. Przez chwilę zapomniałam, że to tylko przez wyzwanie...


- Koniec! - Zasygnalizowała Sadie, ale oderwanie się od siebie zajęło nam jeszcze dziesięć sekund. - Zaliczamy! Jakby tu was nazwać.... Jeffangelo brzmi calkiem nieźle! A może, Alico?


- Czy... - Syn Hadesa spojrzał na mnie pytająco.


- Tak. Prawdopodobnie odwzajemniłam pocałunek. - Stwierdziłam, ukrywając twarz za swoimi rudymi włosami. - I prawdopodobnie mi się podobało.


Popatrzył na mnie chwilę, po czym wyszeptał mi coś do ucha:


- Mi też się podobało. - Moja dusza uleciała w powietrze. - Gramy dalej?


******


Nico


Zadanie dla... - Zacząłem czytać. SADIE, TY...!


- O co chodzi? - Alice pochyliła się nad ekranem i przeczytała napis: "KOCHANKA UPIORA, DO BOJU!". Zażenowany, ukryłem twarz w dłoniach.


- Wspaniała jestem w wymyślaniu nazw, no nie? - Wyszczerzyła się Sadie. - Czytaj!


Kliknąłem "GRAJ".


- Udaj pięć pozycji do "selfie"? - Przeczytałem. - O co w tym chodzi?


- Na tron Ra, jak wy żyjecie bez telefonów i Internetu? To jest selfie.


Wyrwała drugi telefon brata i zrobiła sobie z nim zdjęcie.


- Fajnie wyszło. - Stwierdziła. - Dam to na Snapchata.


- Zostaw! - Wrzasnął Carter i próbował odebrać siostrze swoją własność. Dziewczyna się wywinęła.


- Za późno! - Wystawiła mu język i pokazała nam zdjęcie. Blondynka "rzygała tęczą", a jej brat wyglądał jak zmęczony życiem dalmatyńczyk. W rogu było coś, co przypominało mi kupę. Nie wiem, nie znam się na wynalazkach z tego stulecia. Nie wiem nawet, jak się nazywają te minki i obrazki. Emonki?


- #Selfiezbratem, #Cartertonudziarz, #Pieseł, #Żygamtęczą, #KochamAnubisa, #IWaltateż, #Lubięplacki, #Namisji, #Nwm - Przeczytała Sadie z uśmiechem.


- Po co dajesz tyle hashtagów? - Jęknął jej brat.


- Żeby dużo ludzi zobaczyło naszą rodzinną fotkę. Twój rekord like'ów to zero, a oprócz mnie nie masz żadnych followersów. Ziya nie ma Snapchata ani Facebooka, a mama i tato nie mają zasięgu w podziemiu. Ktoś musi ratować honor rodziny. - Wytłumaczyła. Wiesz co, Alice? Zrób te pięć pozycji do selfie tracimy czas.


- Jasne. - Odpowiedziała córka Hekate i trzymała przed sobą rękę, jakby trzymała w niej telefon i robiła śmieszne miny. Nie widziałem sensu w tych całych "selfie", ale nawet przy takiej czynności patrzyłem na nią rozanielony.


- Dobra. Teraz ty czytasz... Mi.


******


Sadie miała udawać jednorożca, a Carter zatańczyć "kaczuszki". Mimo tego, że przyczepa cały czas się trzęsła na wertepach, lekko speszony wykonał polecenie. Nagle, ciężarówka stanęła, a w wejściu stanął nasz kierowca.


- Jesteśmy... Spojrzał na Cartera, z rękami wygiętymi w "skrzydełka" i wypiętym "kuperkiem". Momentalnie, wszyscy wybuchliśmy śmiechem. Tak, ja też. Śmiałem się z takiej głupoty. Po akcji z Alice zaczynałem odzyskiwać humor stracony po śmierci Bianki. Niby to tylko z powodu wyzwania...


- Sadie... - Zwróciłem się do blondynki, kiedy córka Hekate płaciła kierowcy. - Ja... Dziękuję?


- Dla Jeffangelo, nie ma za co.

Rozdział X

Rozdział X

Z trzeciej osoby

Obudziła się zlana potem, nadal słysząc krzyk swojego taty. Duże, zielone oczka rozejrzały się po pokoju. Była jeszcze noc, lub bardzo wcześnie rano. Krzyk ucichł. Panowała martwa cisza. Dziewczynka była przerażona tym spokojem.

- Uspokój się, Alicjo. - Upomniała samą siebie, próbując naśladować ton nauczycielki w szkole. - To był tylko zły sen, a sprawdzając, czy wszystko dobrze, tylko obudzisz tatusia! - Gdy to powiedziała, jej rude włoski z powrotem opadły na poduszkę, a ona opatuliła się swoją kołderką w gwiazdki. Żeby zasnąć, zaczęła liczyć złote baranki, o których tata jej czytał w książeczkach o bogach greckich. Jak one się nazywały? Termity? Nie, mity. Na dobranoc, tata zawsze czytał jej mity. 

- Jeden złoty baranek, drugi złoty baranek...

***

     Otworzyła zaspane oczka. Przez okno słychać było odgłosy z ulicy.

- Dziś wooolne? - Spytała samą siebie, ziewając przy tym. Spojrzała na zegarek obok swojego łózka.

       Tata ją nauczył czytać godziny, więc ze zdziwieniem stwierdziła, że jest już 10:38. Tata nigdy nie pozwala jej tak długo spać nawet w weekendy.

- Dlaczego tu jest tak cicho? Tatusiu! Co się dzieje?

      Zajrzała do jego sypialni, kuchni, salonu, a nawet do łazienki. Nigdzie nie znalazła Michaela Jeffy. Zaniepokojona, poszła w stronę jego gabinetu. 

- Tato!

Był tam. Już częściowo zaschnięta kałuża krwi zajmowała większość małego pokoju. Z przerażeniem spojrzała na ciało swojego ojca. Twarz miał czerwoną od krwi, a w jego klatce piersiowej tkwił sztylet z tajemniczego metalu. To była za dużo dla siedmioletniej dziewczynki. Słone łzy zaczęły się mieszać z czerwoną substancją.

- Tato! Obudź się! Proszę! Tato...

***

- A co to za dziewczynka? - Blondwłosa pani w wieku około trzydziestu lat, przyglądała się rudowłosej dziesięciolatce czytającej jakąś książeczkę.

- To Alice Jeffy. Trafiła do naszego sierocińca trzy lata temu, kiedy zamordowano jej ojca.

- Słyszałam. Smutna historia. Tego samego dnia odnaleźliśmy ciało naszej Kate... Są do siebie tak podobne... - Otarła łzy wzbierające się w jej oczach. - Co na czyta?

- Mitologię. Alice ma ADHD i dysleksję, ale uwielbia ją czytać. Sądzimy, że tata czytał jej mity w wersji dla dzieci na dobranoc. To małe dziecko. Została wychowana w rodzinie Ateistycznej, więc pewnie najłatwiej uwierzyć jej w tych bogów, o których czyta jej tata. To trochę... Problematyczne.

- Mi to nie przeszkadza. - Pani Grant przypomniała sobie swojego byłego chłopaka, który pochodził z Grecji i roztaczał wokół siebie taką... Niesamowitą aurę. Zaszła z nim w ciążę i tak urodziła się mała Kate. Niestety, opuścił ją bez słowa zaraz po jej narodzinach. Teraz wyszła za Howarda, który był naprawdę wspaniałym człowiekiem i traktował Kate jak własną córkę. A potem jej ciało odnalezione przed domem... 

- Myślę, ze moglibyśmy ją przygarnąć. - Stwierdził czarnowłosy mężczyzna z piwnymi oczami. - Ale najpierw z nią porozmawiajmy.

      Dziesięciolatka odgarnęła swoje włosy koloru płomieni i wbiła swoje intensywnie zielone oczy w nadchodzące małżeństwo. 

- Wszystko słyszałam. - Oświadczyła. - Przepraszam, ale nie chcę zostać adoptowana przez obcą rodzinę...

- Witaj, jestem Isabelle Grant. - Kobieta przyklękła, aby jej brązowe oczy znajdowały się naprzeciwko oczu dziewczynki. Uśmiechnęła się sympatycznie. - To jest mój mąż Howard. Wiesz, zanim go poznałam miałam córeczkę, która wyglądała zupełnie jak ty. Nazywała się Kate. Niestety, jej tata nas opuścił, a potem ona zginęła. Rozumiem, co czujesz. Chciałabyś zamieszkać u nas?

- Ja... - Dziewczynce zrobiło się nieco żal tych ludzi. Ta pani straciła chłopaka, tak jak jej tatuś mamusię, ta Pani straciła córkę, jak ona tatusia. Na wspomnienia ojca, jej oczy stały się wilgotne. Szybko je otarła. - Obawiam się, że wasza córeczka była jedyna w swoim rodzaju nie załata rany, która powstała po jej śmierci. - Stwierdziła, jakby była filozofem. 

- Proszę, zgódź się. Nie weźmiemy cię, jeśli tego nie chcesz, ale naprawdę nam zależy.

- A... Nie będziecie na mnie źli, jak będę zła i krzyknę na przykład: "Na gacie Hadesa!"?

- Nie! - Odparł Howard, nieco rozbawiony pytaniem dziecka. Kąciki młodej Alice lekko uniosły się ku górze.

- Może się zastanowię.

******

Alice

Otworzyłam oczy i próbowałam wstać, ale nie mogłam. Byłam sparaliżowana. Czułam nacisk na klatce piersiowej, jakby ktoś na niej siedział. Z trudem łapałam powietrze. Jakby tego było mało, ch*lernie bolały mnie plecy. Nade mną stała upiorna, czarna postać. Musiałam zareagować. Próbowałam uciec. Nie mogłam się nawet poruszyć. Nie mogłam też krzyczeć. Nie mogłam wydobyć z siebie najmniejszego dźwięku.


- Obudziła się już! - Usłyszałam znajomy głos. - Alice!? Dlaczego się nie ruszasz?!


- Co się stało? - Do pokoju weszły dwie inne osoby, ale nie mogłam się ruszać, więc nie widziałam kto to. Nie mogłam ich poznać po głosie, jakby coś blokowało mój mózg. - Spokojnie, Nico. To tylko tak zwana mara nocna, paraliż senny. Spokojnie, Alice. Uspokój się i za parę godzin ci przejdzie.


       Przestraszyłam się. Parę godzin? Ile byłam nieprzytomna? Przeze mnie stracimy cenny czas. Uspokoiłam oddech, zamknęłam oczy i wsłuchałam się w monolog syna Hadesa. Opowiadał coś o Biance.


-... Spróbuj się teraz poruszyć. - Zaproponował po paru godzinach Nico. Z zadowoleniem stwierdziłam, że nie czuję już nacisku na klatkę piersiową.


      Otworzyłam oczy. Nie widziałam nad sobą tej sylwetki z cienia. Poruszałam po kolei wszystkimi palcami. Gdy stwierdziłam, że mogę się ruszać, wsparłam się rękami i skołowana usiadłam na krawędzi łóżka. Chwilę później, trwałam w objęciach syna Hadesa.


- Martwiłem się, wiewiórko. - Szepnął.


- Co się sta... Chwila, dlaczego wiewiórko?
- Nie wiem. Może dlatego, że jesteś ruda jak wiewiórka. - Uśmiechnął się, cały czerwony. - Sorry...
- Może być, truposzu. - Odparłam. - Au! - Zupełnie zapomniałam o bólu w plecach, który teraz powrócił ze zdwojoną siłą. Ostrożnie położyłam się z powrotem, tym razem na brzuchu, a Nico przyniósł mi szklankę nektaru.


- Nie przesadź. - Ostrzegł,a ja mimo ostrzeżeń wypiłam wszystko jednym haustem. Ból nieco zelżał, ale zaczęła mnie boleć głowa i para wydobywała się z moich uszu. Mimo, że grozili mi samozapłon, nie mogłam powstrzymać śmiechu na widok wydobywających się ze mnie obłoczków. Przeszkodził mi jednak ostry ból w plecach.


- Co mi się stało? - Spytałam.


- Usłyszeliśmy twój krzyk. Rozbiegliśmy się aby cię szukać i Sadie znalazła cię w kuchni. Była przy tobie jakaś potworzyca. Nazwała się Migale. Ukuła cię swoim żądłem i dlatego masz ranę na plecach. Umierałaś. Uratowaliśmy cię tuż przed przybyciem Tanatosa.


- Ja... Umierałam? - Wyobraziłam sobie, że gdyby nie reakcja Nico, Cartera i Sadie, stałabym teraz w sali sądu i czekała na wyrok, gdzie trafię po śmierci. Albo na to, aż Charon będzie łaskawy przeprowadzić mnie przez Styks.


- T... Tak...


- Kiedy to się wygoi?


- Nie wiem. To było coś podobnego do niebiańskiego spiżu czy cesarskiego złota. Będzie z ciebie wysysać życie dopóki... Dopóki nie zwalczysz tego sama. Musisz znaleźć swój cel w życiu, czuć się szczęśliwa i spełniona. Musisz mieć pretekst, żeby przeżyć.


- Ja... Nie czuję się aż tak źle. - Stwierdziłam zgodnie z prawdą.


- Może... Jason został przebity na wylot. Jego rana była jeszcze gorsza od twojej. - Odetchnął, lekko uspokojony.


- Alice? Wstałaś? - Do pokoju weszła Sadie. - Em... Nie chciałbym przerywać wam randki, ale zdajesz sobie sprawę, że jesteś w samym staniku?


- Jakim cudem?! - Pisnęłam cała czerwona i sięgnęłam po moją bluzkę. Z lekkim strachem stwierdziłam, że na jej plecach jest dziura i jest cała we krwi. Skrępowana zakryłam się kołdrą. Na szczęście, moja rana na plecach była opatrzona i nie zabrudziłam pościel krwią.


- Przecież jakoś musieliśmy cię opatrzyć, no nie? - Blondynka rzuciła mi obozową koszulkę, a ja jednym ruchem wciągnęłam ją na siebie. Poleż jeszcze trochę. Za godzinę ruszamy.


- A która jest? - Spytałam.


- Czekaj... Nico spojrzał na zegarek. Szesnasta czasu lokalnego.


- Co!? Ruszamy natychmiast! - Zerwałam się z łóżka, ale przeszył mnie ostry ból. Poczułam popierające mnie ramię Nica.


- Nie ma mowy, wiewiórko. - Mruknął i posadził mnie spowrotem.


     Wstałam ponownie, powstrzymując się od syku bólu. Czułam się winna naszemu opóźnieniu. Nie mogłam odpoczywać ani minuty. Zatoczyłam się, ale silne ręce złapały mnie w talii, ratując przed upadkiem.


- Proszę, Alice. Martwimy się. - Zostałam spowrotem położona na łóżku. Syn Hadesa patrzył na mnie z góry. W jego oczach widać było upór, ale też troskę i coś jeszcze, ale nie umiałam tego rozpoznać. Lubiłam patrzeć w te ciemne oczy. Pokazywały, że ich właściciel przeżył wiele i nadal jest wspaniałym człowiekiem. - Alice? Co się stało?


       Zorientowałam się, że gapię się na niego z rozmarzonym uśmiechem. Potem, że się nade mną pochyla. Żeby ukryć rumieńce, schowałam twarz w poduszkę.


- Odposznę... - Powiedziałam przez poduszkę. - Ale tylko piętnaszcie mint...


- Nie ma mowy. Czterdzieści pięć.


- Dwadzieścia pięć minut. - Powiedziałam, spowrotem odwracając się s jego stronę.


- Pół godziny i koniec kropka. - Przytrzymał mnie za ramiona i popatrzył na mnie stanowczo.


- Dobra... - Mruknęłam i położyłam się na brzuchu, a jego ręce ześlizgnęły się z moich ramion, przez co stracił równowagę  i wylądował na mnie. Ja zaczęłam się wydzierać, Sadie śmiać, a Carter zaniepokojony wszedł do pomieszczenia.


- Nico... - Zmierzył krytycznym wzrokiem syna Hadesa. - Obawiam się,że nie jesteś bandażem. Może zajmiemy się czymś pożytecznym i porozmawiamy o celu naszej podróży?


- Afrodyta mówiła coś o posągu Chrystusa. - Stwierdziłam, kiedy Nico łaskawie ze mnie zszedł.


- Najsłynniejszy jest w Rio De Janeiro. - Stwierdziła Sadie. Załatwiłeś mapę, Carter?


- Tak. Dowiedziałem się też, że jesteśmy w mieście nazywanym Vitória. Podróż do Rio zajmie nam około... Mówię teraz tak na oko, co najmniej cztery godziny.


- Pół godziny już minęło! - Skłamałam. - Ruszamy NATYCHMIAST!


- Nie. - Odparła Sadie. - Ja i pan Wikipedia pójdziemy poszukać transportu, a ty tu odpoczniesz. Nico będzie cię pilnować.


- Tia... - Mruknęłam, gdy rodzeństwo zamknęło za sobą drzwi.


- Coś ci się śniło? - Zagadał syn Hadesa.


- Miałam dwa. Pierwszy był o... Śmierci taty. Drugi był o tym, jak adoptowała mnie rodzina Grant. To wspaniali ludzie. - Westchnęłam. - Zaczynam mieć wyrzuty sumienia, że opuściłam ich bez słowa.


- Nie wiedziałaś, że to tak się skończy. Obiecuję, że gdy tylko będzie okazja, będziesz mogla skorzystać z telefonu. - Powiedział z uśmiechem. - Może i sygnał przyciąga potwory, ale będę cię osłaniał.


- Dziękuję. - Zarumieniłam się. - Wiesz, ja bardzo, bardzo, bardzo cię lubię. - Wystrzeliłam jak z karabinu. - N-Nie słyszałeś tego!!!


- Co? - Syn Hadesa popatrzył na mnie ze zdziwieniem, a ja miałam ochotę wskoczyć do rzeki Lete o zapomnieć o tym, jaki jest wspaniały.


- Słyszałeś... - Burknęłam i zakryłam się kołdrą tak, abym miała tylko jedną, małą dziurkę na świeże powietrze. Zupełnie jak w dzieciństwie, kiedy bawiłam się w chowanego z tatą.


- Wiesz, ja też cię nawet lubię. - Powiedział, przywołując na mojej twarzy uśmiech ulgi.


- Zabiję cię, Di Angelo.

Rozdział IX

Rozdział IX

Alice

- Co to ma być!? - Obudził mnie krzyk Cartera. - Czy my o czymś nie wiemy!?

- Daj człowiek spać... - Usłyszałam znajomy głos obok mnie. - Bo cię odeślę do Tartaru...

     Leniwie otworzyłam oczy, patrząc na młodego maga. Próbowałam się przeciągnąć, ale obejmujące mnie, silne ramiona uniemożliwiały mi to. Zorientowałam się, że są to ramiona Nica. Cała czerwona, wyrwałam się z jego objęć i usiadłam obok.

- Wyluzuj, Carter. - Powiedziała wchodząca do pokoju Sadie. - Nie przytulałeś się nigdy z Ziyą?

- To nie tak! - Burknęłam i poszłam do łazienki się ogarnąć. Zaczęłam od umycia zębów i włosów.  Rozczesanie włosów było jeszcze większą mordengą niż zazwyczaj. Gdy były w jako-takim stanie, związałam je w kucyk, po czym założyłam koszulkę z nirwaną, dżinsowe, krótkie spodenki i sandały na nogi. (no bo, gdzie indziej?) Stawiałam głównie na wygodę. Jak już kiedyś mówiłam, nie lubię się stroić. Makijażu wogule sobie nie robiłam. Schowałam sukienkę od Afrodyty do plecaka i wyszłam pokazać się światu.
    Kiedy ja się przebierałam, Carter poszedł do drugiej łazienki i także to zrobił. Wyszedł w dżinsach i bluzie.

- Nie Sadie, skórzana kurka i glany nie są najlepsze do czarów! - Przypomniał swojej siostrze.

- Przebiorę się w to co zechcę. A kurtki przecież nie założę w taki gorąc. - Odparła,   po czym zniknęła w głębi łazienki. (Od aut: Gods, jak to brzmi ;-;) Postanowiłam zejść na dół i coś zjeść. Poszłam do stołówki, usiadłam przy przyszykowanym dla nas stoliku i posmarowałam bułkę nutellą.

- Dzień dobry, kochanieńka. - Przywitała się na oko sześćdziesięcio letnia staruszka. - Podać coś?

- Niech pani się nie męczy. - Odpowiedziałam. - Niech pani mi powie, gdzie jest mleko, to sama sobie przyniosę.

- Tam na przeciwko, są drzwi do kuchni. - Odpowiedziała z uśmiechem. - Po lewej, obok kuchenki stoi lodówka. W niej znajdziesz wszystko, czego potrzebujesz.

- Dziękuję! - Uśmiechnęłam się i poszłam we wskazanym kierunku.

     Otworzyłam drzwi do kuchni. Było to jasne i przestronne pomieszczenie. Otworzyłam lodówkę, chcąc sięgnąć po mleko.

- Nie ufaj nikomu, kochanieńka...

Wszechogarniający ból.

Krzyk.

Czy to ja krzyknęłam?

Nie wiem.

A może to krzyk siedmioletniej dziewczynki, widzącej ciało martwego ojca?

Nie wiem.

Zapadła ciemność.

******

Sadie

Właśnie pakowałam plecak, kiedy usłyszeliśmy krzyk Alice.

- Szybko! - Nico zerwał się z krzesła i popędził ratować swoją ukochaną.
Jak ja długo czekałam, żeby to powiedzieć!

     Chwyciłam swój zestaw maga i popędziłam za nim, a potem Carter. Zbiegliśmy do stołówki. Niedojedzona kanapka z nutellą leżała na talerzu przy naszym stole. Panowała grobowa cisza. Nie widzieliśmy nawet starszej pani, która powinna się tu kręcić żeby sprzątać, albo coś.

- Rozdzielamy się. - Rozkazał mój brat. - Nico sprawdzi piwnicę, ja hol, a Sadie kuchnię.

       Bacznie się rozglądając, poszliśmy w swoich kierunkach. Gdy otworzyłam drzwi, moim oczom ukazał się straszny widok. Córka Hekate leżała blada, bez życia, z wielką dziurą w plecach. Nad nią pochylał się potwór, o którym jeszcze nie słyszałam. - Kobieta, która zdawała się być zrobiona z popiołu. Jej podarte, czarne szaty tliły się w niektórych miejscach. Włosy, chociaż były czarne przypominały słomę. Z jej pleców wyrastał ogon skorpiona.

- Właścicielka tego miejsca nie żyje od tygodnia. - Potwór obrócił się w moją stronę. Jej oczy przypomniały rubiny. - Mój pan rozkazał mi zniszczyć córkę Hekate. Odejdź, póki żyjesz!

- Nie ma mowy! CAAARTEEER!!! NIIICOOO! - Wydarłam się i wyjęłam moją różdżkę i laskę.

- Haha, nie uda wam się mnie pokonać. - Roześmiała się kreatura. - Jestem Migale. Jeśli nie zostanie uleczona, ta dziewczyna umrze za pięć minut. A wtedy przyniosę swemu panu jej ciało.

- Nie będzie tak! - Moja laska przemieniła się we lwa, który skoczył w jej stronę, co dało mi to piętnaście sekund na narysowanie ochronnego kręgu i postawienia figurek bogów po czterech stronach świata. Ma się to doświadczenie.

- Co się stało!? - Mój brat oraz Nico wpadli do pomieszczenia, po czym spojrzeli na potwora i nieprzytomną Alice.

- Chodźcie, szybko! - Ponagliłam ich, by weszli do kręgu. - Mamy pięć minut, albo Alice umrze!

- TYLKO NIE TO! Sadie, co to jest!?

- Nazwała siebie Migale. - Odpowiedziałam.

- To po łacinie jędza, lub diablica. - Powiedział Nico. - Pierwszy raz o czymś takim słyszę, ale trzeba to zniszczyć!

     Syn Hadesa uderzył mieczem w jej brzuch, ale ostrze odbiło się od ciała Migale. Zaczął zaciekle walczyć, miecz kontra ogon skorpiona, a ja tylko obserwowałam ten pojedynek z rozdziawioną buzią. Nico strasznie przypominali mi Anubisa. Obydwoje, chociaż mogą odwiedzić bliskich po śmierci, dbają o tych, których kochają. Mają podobny wygląd i charakter...

- Sadie! - Z rozmyślań wyciągnął mnie mój brat. Skinęłam mu głową, po czym podbiegłam do Alice. Była trupioblada, a po jej podbródku spływała stróżka krwi. Szybko wygrzebałam miksturę leczniczą od Jaz i wlałam jej do ust. Kątem oka zauważyłam, że mój brat dołączył się do walki, ale tak jak w przypadku syna Hadesa, jego Chepesz nie czynił potworowi najmniejszej krzywdy.

- Carter, pamiętasz akcję z Percy'm i Ann!? - Krzyknęłam. - Zamieńcie się bronami!

       Na szczęście, wysłuchał mojej rady. Po chwili, Migale nie miała ogona. Zaczęła przechodzić do rękoczynów. Jednym, zwinnym ruchem, wyrwała mojemu bratu miecz z ręki, gotowa zadać mu śmiertelny cios.

I wtedy, Nico odciął jej głowę.

- Spadaj do Tartaru! - Warknął, a w ziemi otworzyła się szczelina, która jak odkurzacz wessała jej szczątki. - Co z Alice!?

- Nie najlepiej. - Wskazałam na ranę na jej plecach. Nie dość, że była pełna krwi, to dziwnie dymiła. - Chyba to żądło było zatrute.

- Nie. - Stwierdził syn Hadesa. - Jak byliśmy na misji, nasz przyjaciel Jason został zraniony mieczem z Cesarskiego Złota. To metal do zabijania potworów, ale jest też śmiertelny dla półbogów. To żądło musiało być z podobnego materiału, może niebiańskiego spiżu. I musimy się spieszyć. Czuję, że jest na progu śmierci.

- Więc szybko ją wyleczmy!

Rozdział VIII

Hej!
Na razie, ten rozdział nie jest sformatowany bo zepsuł mi się komputer i piszę na telefonie. Gdy tylko będę miała taką możliwość, poprawię go.
Miłego czytania!

Rozdział VIII

Nico

      Nie jadłem lodów od śmierci Bianki, ale tym razem w błyskawicznym tempie pochłonąłem swoją czekoladową kulkę. Nadal byłem głodny. Tak. Nico Di Angelo był głodny.

- Nadal jestem głodny... - Jęknąłem i popatrzyłem tęsknie na pusty rożek. Po chwili, on także zniknął w otchłani tartaru (czytaj: W moim żołądku). Uczucie głodu natychmiast zniknęło, a po ciele rozpłynęło się przyjemne ciepło.

- Afrooo... - Ziewnęła Alice. - dyta miała raaaację... Musimy znaleźć jakiś hoootel.

I tak oto, czwórka nastolatków wyruszyła na poszukiwanie noclegu.

******

Udało nam się odnaleźć jakiś motel. Mimo zmęczenia, Alice zagięła mgłę na tyle, żeby przekonać recepcjonistkę, że jesteśmy rodzeństwem, któremu rodzice zarezerwowali pokój. Żeby zachować wiarygodność, jak i ze względów bezpieczeństwa, musieliśmy spać w jednym pokoju, podzielonym na dwie części - dla chłopaków i dla dziewczyn.


Nadal w ubraniu, walnąłem się na najbliższe łóżko i odpłynąłem w objęcia morfeusza.

******

    To się rzadko zdarza półbogom, ale nic mi się nie śniło. Było to jeszcze bardziej niepokojące niż prorocze sny.

Obudził mnie dopiero czyiś głos. Odruchowo, sięgnąłem po miecz, ale natrafiłem na coś innego. Na ciepłą, znajomą dłoń. Poczułem się, jakby kopnął mnie prąd. Właścicielka dłoni zdawała się też to czuć, bo wzdrygnęła się, lecz jej nie wycofała.

- Przepraszam, Nico. - Szepnęła Alice. - Krzyczałeś przez sen, a Piper mi opowiadała, że Leo kiedyś prawie umarł we śnie. Jestem na tym punkcie trochę... Przewrażliwiona.

- Em... Ok. - Odparłem, trochę zakłopotany jej obecnością. - Ale mi się nic nie śniło...

- Zawsze coś nam się śni, ale nie zawsze to pamiętamy. - Wyjaśniła dziewczyna. - Widocznie, nie miałeś żadnego proroczego snu, tylko zwykły, jak śmiertelnicy.

- Miałem zwykły sen? - Niedowierzałem. Dotąd, moje sny ograniczały się do wizji od bogów i wspomnień z siostrą.

- Tak, zwykły sen. - Uśmiechnęła się i usiadła obok mnie. - Wiesz, korzystając z okazji... Chciałabym porozmawiać z tobą na temat twojej próby. Źle się czuję z tym, że wiem o tobie wszystko. Czuję się... Winna.

- Alice, to z Percy'm...

- Rozumiem. Miałeś może z dziesięć lat, ale to nie o to mi chodzi... Chcę opowiedzieć ci coś o sobie! - Wypaliła, a ja usiłowałem ukryć zdziwienie.

- Chcesz rozmawiać z królem upiorów? - Spytałem, a ona cicho się roześmiała.

- Jeśli Król nie ma nic przeciwko. - Odparła.

- Jak chcesz, to mów.

- Nazywam się Alice Jeffy. - Zaczęła. - Mieszkałam z tatą na Manhattanie...

     Opowiedziała mi o swoim pięknym dzieciństwie. Niemal mogłem sobie wyobrazić małą, słodką dziewczynkę z burzą rudych loków, piekącą pianki z tatą. Opowiadała mi, że odkąd nauczyła się chodzić, zabierał ją na wycieczki i pod namiot.

-... Moje życie się zmieniło gdy miałam siedem lat. - Głos jej zadrżał. - Była to noc jak każda. Jak zawsze, miałam ten sam koszmar. Śniło mi się, że ktoś zabija mojego tatę sztyletem. Tej nocy, obudziłam się zlana potem a w uszach dźwięczał mi krzyk taty. - Chciałem otrzeć jej wilgotne oczy i pocieszyć, ale nie mogłem. Coś mnie blokowało. - Byłam... Byłam pewna, że nadal śpię... A gdy wstałam rano...


- Już, już... - Szepnąłem do rudowłosej. - Wiem, co później się stało. Opowiedz o czymś innym.


- Mieszkałam w rodzinie zastępczej. - Powiedziała. - Od śmierci mojego ojca minęło siedem lat. Pewnego cudownego dnia, dowiedziałam się, że jestem herosem. Poznałam nowych przyjaciół, wyruszyłam na misję i... Zakochałam się. - Dokończyła cała czerwona.


- Em... - Nie wiedziałem, jak zareagować. To nie w moim stylu, ale próbowałem cieszyć się jej szczęściem. Mimo, że to bolało. - To chyba dobrze, no nie?


- Chyba... - otarła łzy i oparła się o ścianę. Patrzyłem na jej mokre policzki, kiedy przypomniały mi się słowa wypowiedziane kiedyś przez Biankę.


- Łzy nie oznaczają, że ktoś jest słaby. - Szepnąłem do niej. - Tylko, że było się silnym za długo.

Rozdział VII

Czas na próbę naszego Nicusia! Będzie się ona różniła od pozostałych. Nico uparcie odmawia składania zeznań, bo nie chce zdradzić, co siedzi w jego mrocznej główce (ekhem, pewna córka Hekate, ekhem), a Alice miała w tym spory udział, więc może wam to opowiedzieć ze swojej perspektywy ;)
Miłego czytania!

Rozdział VII

Alice

Moja próba mogła być straszna, ale próba Nico zdecydowanie była najdziwniejsza.

       Siedzieliśmy w przezroczystym pudełku po środku Nicości. Nico stał parę metrów dalej, poza naszym więzieniem, w ciemności. Czy on się boi ciemności? Nie. Na jego twarzy było widać zaskoczenie, nie strach. Rozglądał się, wyczekując pojawienia się przeciwników.


- Masz za dużo sekretów, synu Hadesa. - Rozległ się głos Praesidio. - Nadszedł czas, aby wyszły na jaw.


Wokół niego zaczęły się pojawiać dziwne postacie, które zdawały się być nieudolnie zrobione z różnych rodzajów plasteliny. Takie brzydkie plastusie. Poruszały się wolno jak zombie, ale nie wydawały z siebie żadnych dźwięków. To było straszniejsze od inwazji nieumarłych. Ta cisza przerażała bardziej niż jęki zombie.


Syn Hadesa zamachnął się mieczem na najbliższego humanoida, ale jego miecz wbił się w tą substancję na niecały centymetr, po czym nie dał się wyciągnąć. Kreatury otaczały go ze wszystkich stron. Zaczął je kopać i bić, ale ciosy jedynie przewracały przeciwników.

- Co to jest!? - Warknął kopnął jednego z plastusiów w twarz. - Jak zniszczyć tą plastelinę!?

- To nie jest zwykła plastelina! - Krzyknęła Die. - To Sprytna Plastelina! (od aut: Musiałam xD).

- Taka co działa jak magnes, świeci w ciemności, rozrywa się jak papier i tak dalej? - Zainteresowała się Sadie.

- Owszem, ale nie da się jej tak łatwo zniszczyć! - Strażniczka zmaterializowała się  przed czarodziejką i zaczęła entuzjastycznie opowiadać o tym czymś, Ekscytowała się jak małe dziecko. - Rzuciłyśmy na nią specjalne zaklęcie, więc da się je zniszczyć tylko myśląc o żyjącej, bliskiej ci osobie... Każdy ludzik...

- CICHO, GŁUPIA! - Przerwała jej Noctis. - Zdradziłaś mu jak ma przejść próbę! Sam powinien się domyślić!

- Słyszałeś, Nico!? - Krzyknęłam do syna Hadesa, mocującego się z powoli duszącymi go stworzeniami. - Pomyśl o Biance, Reynie, Willu, o kimkolwiek kogo lubisz!

      Syn Hadesa popatrzył na mnie chwilę i wziął głęboki oddech. Uderzył w twarz stojącego najbliżej przeciwnika.

Mały chłopiec biega po Kasynie, uciekając przed starszą siostrą. Jakaś kobieta oferuje mu ciasteczko w kształcie kwiatu lotosu. Przyjmuje je i zjada. Chce tu zostać dłużej.

Nico dobył miecza i przeciął kolejnego plastusia na pół. Ogarnęły mnie mdłości i zaczęłam opadać na ziemię. Poczułam podpierające mnie ramię Cartera.


Patrzył na Percy'ego ze szczęściem w oczach. Zawsze chciał być Herosem. Czuł się jak postać z jego ulubionej gry "Magia i Mit".

Sadie coś do mnie mówiła, próbując wlać mi nektar do ust.

Czuł się samotny. Dlaczego jego siostra dołączyła do łowczyń? Czy ona go nie kocha?

Rodzeństwo magów o czymś rozmawiało. Miałam rozmazany obraz, ale wstałam i oparłam się o ścianę, żeby Carter nie musiał mnie trzymać.

Ufał mu. Kazał mu przysiąc. Syn Posejdona Złamał obietnicę. Chłopca zalała wściekłość. W ziemi pojawiła się szczelina, z której wyszły szkielety.

Rozmowy ze zmarłą siostrą, współpraca z Minosem, wykąpanie Percy'ego w Styksie, zdrada, koniec Wojny Tytanów, zabranie Hazel z łąk Asfodelowych, życie między obozami, wyprawa do Tartaru, porwanie do spiżowej kadzi, Percy i Annabeth spadający do Tartaru, żegluga na Argo II, wyprawa po berło Dioklecjana, zdradzenie największego sekretu Jasonowi, Dom Hadesa, spotkanie Reyny, transport Ateny Partenos do Obozu Herosów, koniec Wojny z Gają, wyznanie synowi Posejdona uczucia, które już przeminęło.

Obraz się wyostrzył, a ja musiałam zamknąć oczy, bo głowa mnie bolała jak ch*lera. To co przed chwilą zobaczyłam, to było życie Nico. Miałam ochotę walić głową w ścianę i ochrzanić samą siebie za to, że uważałam moje życie za skomplikowane. Jakby tego mało, czułam się jak intruz. Wiedziałam o nim aż za dużo.

    Otworzyłam oczy i zobaczyłam, że syn Hadesa stoi na przeciwko ostatniego przeciwnika. Zanim zdążył go przeciąć wpół, plastuś rozleciał się w kupkę świecącej w ciemności plasteliny. Nasze przezroczyste więzienie zniknęło, a on podbiegł do mnie i pomógł mi wstać.

- Wszystko dobrze? - Spytał.

- Po tym co widziałam, to ja powinnam się spytać. - Uśmiechnęłam się do niego. Nie miałam zamiaru zmieniać swojego nastawienia do niego. Jeśli naprawdę chcę być dla niego kimś więcej, prędzej czy później dowiedziałabym się tego wszystkiego. Czułam się tylko trochę dziwnie, wiedząc o nim praktycznie wszystko. Jakbym miała w ręku broń, której nie chcę wykorzystać. - Jak ty to wytrzymałeś?

- Przyzwyczaiłem się. - Odpowiedział i spojrzał na strażniczki, które zmaterializowały się obok nas. Jego łagodny wyraz twarzy zastąpił gniew. - Możemy iść?

- Na pewno tego chcecie? - Spytała Noctis, a ja prawie parsknęłam śmiechem. One naprawdę są takie głupie?

- Jasne, że nie. Przechodziliśmy przez tyle męczarni tylko po to, żeby wrócić do obozu i czekać na powstanie Chaosu. - Odpowiedziałam sarkastycznie.

- Pytamy się, ponieważ mgła już nie będzie was ukrywać. - Wyjaśniła Die. - Tylko ty będziesz mogła was ukrywać przed wzrokiem śmiertelników. Chyba, że... Znajdziecie pomoc.

- Czyli?

- Em.. - Strażniczki zaczerwieniły się w tym samym momencie. - Możliwe, że po drodze spotkacie naszą jedyną śmiertelną córkę... I może swoje rodzeństwo.

- To jakieś dziecko Hekate wie o swojej tożsamości i żyje poza obozem? - Zaciekawił się Nico.

- Hekate wszystko wam wytłumaczy. - Machnęły rękami w tym samym momencie. - Jesteście pewni, że chcecie iść dalej?

- Tak! - Odpowiedzieliśmy chórem, a wszystko rozpłynęło się w mgłę. Zamknęłam oczy.  Matka postanowiła mi wyjaśnić słowa strażniczek.

******

     Ulicą szedł chudy i wysoki chłopak z brązowymi włosami i mnóstwem piegów. Na całym ubraniu miał narysowane zielonym flamastrem dziwne znaki. W niektórych poznałam greckie litery. Rozmawiał z jakimś mężczyzną w średnim wieku, w którym poznałam Howarda Claymore'a. Znanego autora książek, w której badał, co się dzieje po śmierci. Ale czy on przypadkiem nie zginął w pożarze?

- Alabaster podczas Wojny Tytanów walczył po stronie Kronosa. - Usłyszałam głos Hekate. - Zapłacił za to wygnaniem z obozu. Na rozkaz Gai, był ścigany przez waszą siostrę, Lamię. Howard umarł, umożliwiając mu rzucenie zaklęcie, dzięki któremu przez długi czas nie będzie go atakować. Ożywiłam go jako mgielnika i podróżują razem po całej Ameryce. Oprócz córki strażniczek, tylko on może wam pomóc się ukryć. Jeśli nie chcecie zostać ukryci pod mgłą, musicie go znaleźć i przekonać, aby poszedł z wami. Tylko ty możesz tego dokonać.

     Podeszłam do tego chłopaka, chcąc go poprosić o dołączenie do nas. Dotknęłam jego ręki, a sen się rozpłynął.

******

Nico

   Nie wiedziałem, czy udusić te strażniczki, czy im podziękować.

Prawie spaliły Sadie, zmusiły Cartera do konfrontacji z własną dziewczyną i bandą pingwinów, pokazały Alice Tartar, a mnie zmusiły do wyjawienia wszystkich swoich sekretów, A jednak, ich spotkanie miało też dobre strony,

     Po pierwsze, obudziliśmy się na krzesłach jakiejś lodziarni w Brazylii, czyli w Ameryce południowej. Musieliśmy być blisko celu. Słońce chyliło się ku zachodowi. Po drugie, Alice wyglądała bosko. Tak, ja to powiedziałem. 

Rudowłosa miała na sobie zwiewną, jasnozieloną sukienkę z trójkątnym dekoltem. (Nie, żebym się na niego patrzył!) Nie mogłem oderwać od niej wzroku. Na początku, uważałem ją za przyjaciółkę. Cieszyłem się, że mnie akceptowała i nie patrzyła na mnie przez pryzmat ojca. Zmieniło się to podczas walki z Lajstrygonami. Nagle, zacząłem dostrzegać to, na co dotąd nie zwracałem uwagi.  To, jaka jest odważna, sprytna, piękna, jak złoty pył błyszczy w jej włosach koloru płomieni... Dobra, przesadziłem. Ogarnęło mnie uczucie, którego nie czułem od czasów Percy'ego, ale dziesięć razy silniejsze. Znowu się zakochałem. 

- Sei meraviglioso. Ti amo. - Powiedziałem, nadal patrząc na nią rozanielony.

- Co powiedziałeś? - Spojrzała w moją stronę. Patrzyła na mnie wielkimi oczami, po czym się uśmiechnęła, wyraźnie rozbawiona. Zaczerwieniłem się jak burak, a Carter i Sadie trochę mniej kulturalnie wybuchły śmiechem.

- Rozumiecie włoski? - Spytałem zmieszany.

- Nie! Nawet Pan Wikipedia nie zna słowa w tym języku! - Wydusiła Sadie przez łzy śmiechu - Popatrz, w co cię strażniczki ubrały!

     Posłusznie, spojrzałem w dół i zdecydowałem. Powinienem udusić te dwie boginie.  Miałem na sobie krótkie spodenki i koszulę w orientalne wzory z napisem I ♥ BRAZIL. Posłałem Alice spojrzenie "Błagam, nie śmiej się!", a ona mi odpowiedziała "Przepraszam, to silniejsze ode mnie." Próbowała stłumić śmiech, ale lekko zachichotała.Wyglądała ślicznie, kiedy się śmiała.

-  Afrodyto, dlaczego mi to zrobiłaś? - Spytałem w myślach i dostałem więcej, niż się spodziewałem.

- Bo po to tu jestem! - Odpowiedziała kobieta, która pojawiła się w obłoku różowego brokatu i płatków róż.  Była wysoka, miała rude włosy i zielone oczy. Jednym słowem, starsza wersja Alice. Miała nawet tę samą sukienkę. Bogowie, czy ze mną naprawdę jest tak źle?

- Kim pani jest? - Spytała prosto z mostu Sadie. - Czuć od pani boską aurę, ale..

- Och, Sadie! Jestem Afrodyta, grecka bogini miłości! - Odpowiedziała kobieta melodyjnym głosem. - Wiesz, Anubis i Walt bardzo za tobą tęsknią! Tu wspaniali chłopcy! Gdyby nie byli z Egiptu...

- Po co pani tu przyszła? - Spytał Carter, a bogini zwróciła się w jego stronę.

- Carter! Nadal się martwisz tą sprawą z Ziyą? Nie martw się, nigdy tak o tobie nie myślała! Te strażniczki to straszne manipulatorki!

- A ty, nie mniejsza. - Mruknąłem. Na moje nieszczęście, usłyszała mnie.

- Nico, to z Percym to z Percym to była tylko malutka igraszka! - Wyszczebiotała. - A co do twojej obecnej sytuacji... Nie obiecuję, że ci się uda.

- Nie wiem, o co ci chodzi! - Warknąłem, nie zwracając uwagi na to, że gadam z boginią. No bo, co ona może mi zrobić? Rozczesać włosy?

- Afrodyto... - Zaczęła Alice, żywo przy tym gestykulując. - Po co tu przyszłaś?

- Ach, no tak! - Zachichotała Afrodyta. - W sprawie misji. Został wam tylko tydzień do urodzin wyroczni!

- Jakich urodzin wyroczni!? Jak to, tydzień!? - Wykrzyczała Alice, a przechodnie patrzyli na nią jak na wariatkę.

- Aż tak nie zrozumieliście przepowiedni? - Bogini miłości przechyliła głowę z niedowierzaniem.  - Mówiła o urodzinach wyroczni. Tu nie chodzi o założenie wyroczni Delfickiej, bo została założona jeszcze za czasów Tytanów, kiedy nie było czegoś takiego jak kalendarz. Chodzi o urodziny głosu Delf, Rachel Elizabeth Dare. Ostateczny termin to zachód słońca, 30 kwietnia*, czyli za dokładnie 7 dni, w następny piątek.

- Ale... - Zaczął Carter. - To by znaczyło, że siedzieliśmy w tej jaskini kilka tygodni!

- W Świecie granic, czas płynie inaczej. - Wyjaśniła bogini. - Jeszcze tego nie czujecie, ale jesteście na skraju wycieńczenia. Dlatego też, zafundowałam wam specjalne lody! - Uśmiechnęła się, a w jej rękach pojawiły się dwa różki, które podała mi i Alice. Zmaterializowały się kolejne, które podała rodzeństwie magów. W tej samej chwili, na bezchmurnym niebie pojawiła się błyskawica. - Zeus mnie wzywa. Te lody są magiczne. Będziecie mieli godzinę na znalezienie noclegu, zanim zaśniecie. Alice, szukaj pod figurą Chrystusa w Brazylii. Gdy będziecie gotowi, zapytajcie miejscowych o starą świątynię w dżungli. - Rzuciła mi trochę pieniędzy śmiertelników, po czym zmieniła się w różowy obłoczek dymu.

-----------------------------------------------
* Urodziny Rachel - Nie znam daty urodzin Rachel. Została ona wymyślona na potrzebę opowiadania.


Rozdział taki trochę kiepściejszy, ale obiecuję, że niedługo będzie ciekawiej :D Dziękuję wszystkim za czytanie, a następny rozdział dodam, gdy tylko będę miała czas.

Dzięki za czytanie!

Karola

Rozdział VI

Rozdział VI

Carter

   Sadie wcale nie spłonęła.

Prawda, było blisko. Mag, który rzucił za dużo zaklęć lub był nieostrożny dzieląc ciało z bogiem ma wielką tendencję do samozapłonu. Trochę, jak u półbogów z jedzeniem ambrozji.

   Gdy zemdlała, nasza "klatka" zniknęła, a my spadliśmy z wysokości dwunastu metrów. Tylko magia strażniczek pozwoliła nam przeżyć ten upadek. Opadliśmy na mgłę i ocuciliśmy moją siostrę. Kiedy była już w stanie używalności, przeszliśmy przez te dziwne drzwi.




       Najbardziej zdziwiło mnie miejsce próby. Nie widziałem żadnego latającego pudełka, w którym byłaby reszta. Nie widziałem i nie słyszałem ich.



Ale była moja dziewczyna.

    Ziya Rashid ma arabskie rysy, czarne włosy sięgające do ramion. Jej skóra jest koloru karmelowego, a oczy bursztynowego. Jak zwykle, oczy miała podkreślone kohlem* . Na jej szyi wisiał skarabeusz. - Znak, że jest okiem słonecznego boga, Ra. Jedyną zmianą było jej spojrzenie. Nie ciepłe, bystre i  niebezpieczne. Były czystą pogardą.

- Och, cześć Carter! - Powiedziała jadowitym tonem.

- Ziya? Co się stało?

- Nic! - Krzyknęła zirytowana. - Nie lubię cię i tyle. Jesteś magiem niecałe dwa lata, ja trenowałam od dzieciństwa. Jesteś okiem Horusa, a ja samego Ra. Ty jesteś "Faraonem" - Na to słowo, zrobiła cudzysłowów w powietrzu. - A ja, podrzędnym magiem. - Prychnęła. - Pewnie powstanie Apopisa to była jedna wielka ściema!


- Co ci się stało? - Spytałem. - Nigdy wcześniej się tak nie zachowywałaś! Po co zostałaś moją dziewczyną? - Gdy to powiedziałem, jej postać na chwilę zamigotała. Rozmawiałem z Die, jedną ze strażniczek.


- Próbowałam poznać twój sekret! - Chwyciła różdżkę do ręki. - Skoro naprawdę jesteś taki silny, przejdź przez tą przepaść bez pomocy Horusa! - Otchłań dzieląca nas od wejścia się powiększyła. Jedyne przejście na drugą stronę spadło w ciemność. Nasłuchiwałem dźwięków uderzenia w dno. Minęła minuta, dwie, nic nie słyszałem.


- Felix... - Mruknęła Ziya, a raczej Die. - Zawsze lubiłam tego chłopca. A najbardziej jego... Pingwiny!


     Zgadnijcie, co się wtedy stało? Pojawiły się pingwiny. Setki pingwinów. Małe nieloty zaczęły mnie dziobać i spychać w stronę przepaści, a ja nie miałem serca po nich przechodzić, chociaż wiedziałem, że to iluzja. Byłem w kropce. Jedyne przejście na drugą stronę zniknęło. Byłem magiem bitewnym, więc nie znalem zaklęcia, które przeniosłoby mnie na drugiej stronę. Chyba ,że... Próbowałem się przemienić w sokoła. Nie podziałało. Sadie mogła to zrobić podczas próby! Dlaczego ja nie!?

- Głupi Carter, jak ja go nie lubię... - Podśpiewywała Ziya i znowu zamigotała.Od przepaści dzieliło mnie pół metra.

Czyli ona mnie nie lubi? Wpadłem na pomysł.

- Sorry, Felix. - Mruknąłem i skoczyłem najdalej jak mogłem.

    Moja stopa natrafiła na jednego z nielotów i rozległo się obrzydliwe trzask. Stłumiłem odruch wymiotny i zrobiłem kolejnego susa. Stałem tuż przed zamaskowaną boginią. Tego nie da się rozwiązać siłą. Chyba.

- Nienawidzisz mnie? - Spytałem, ignorując dzioby masakrujące moje nogi. - Bo ja cię kocham!

- Odsuń się! - Syknęła w odpowiedzi, ale ja tylko podszedłem bliżej. Dzieliło nas 10 centymetrów.

- Pamiętasz, jak zabrałem cię do Centrum Handlowego? - Zdawałem sobie sprawę, że nie rozmawiam z moją dziewczyną, ale uśmiechnąłem się na to wspomnienie. -  Pierwszy raz byłaś na prawdziwych zakupach.

- Co ty zamierzasz? - Syknęła.

- Dowodu, naprawdę jesteś Ziyą Rashid! - Odpowiedziałem. - Nawet jeśli tak naprawdę mnie nie lubisz, dla ciebie zrobię wszystko i przejdę przez tą przepaść. Ale musisz udowodnić, że to naprawdę ty.

- Niby jak? Wygląd ci nie wystarczy?

- "Udawałaś", że mnie kochasz i zdarzało nam się całować. - Wyjaśniłem i zbliżyłem się do niej jeszcze bardziej. Udawałem pewność siebie, ale serce mi łomotało. - Jeśli jesteś Ziyą, nie zaszkodzi ci zrobić tego jeszcze raz!

- NIE!!!! - Wrzasnęła strażniczka, a mnie odrzuciło na sam skraj przepaści.

    Bogini zdjęła przebranie. Jej czarne włosy, upięte w kojarzącą się z Japonią fryzurę, najeżyły się jak u wściekłego kota. Złote oczy zdawały się topić od ognia, który w nich płonął.

- Chyba posunąłem się za daleko... - Pomyślałem, kiedy Die uniosła swój bicz. Moje nędzne życie uratowała jej... druga połowa? Nie, to dziwnie brzmi. Chodziło mi o Noctis.

- Stój! - Krzyknęła. Widać, że Die jest ta władcza i samolubna, a ona ta mądra z (minimalnie) lepszym charakterem. - On myślał, że tak należy wykonać tą próbę!

- On kieruje iluzjami! - Usłyszałem, jakby daleka śmiech mojej siostry. - Carter, czy ty jesteś Niezgodny**?

- Można to tak nazwać. - Odparła Die, trochę uspokojona. - Znalazł inny sposób na przejście próby, ale czemu akurat takie?

- Może się za nią stęskniłem... - Przywołałem w głowie obraz jej twarzy. Piękna i niebezpieczna. "Królowa Nefertiti  z wysokimi kościami policzkowymi i ustami w wiśniowym kolorze***."

- Bo wiesz, tam w dole były niewidzialne drągi. Powinieneś... - Noc zaczęła mi wyjaśniać, jak powinienem przejść na drugi koniec przepaści. Mój mózg się wyłączył przy drugim zdaniu. A co, jeśli Ziya naprawdę tak o mnie myśli?

- Ej, marzycielu! - Sadie, która pojawiła się znikąd machała mi ręką przed twarzą. - Drzwi na nas czekają.

******

Nico

(Rozmowa podczas próby Cartera)

     Od jakiegoś czasu chciałem jej zadać to pytanie.

- Alice, co będziesz robiła, gdy ta misja się skończy? Wrócisz do normalnego życia i będziesz jeździła do obozu tylko w lato?

- Chyba nie. - Odpowiedziała. - Mieszkałam w rodzinie zastępczej. Byli dla mnie mili, ale w obozie czuję się lepiej. Jeśli przeżyjemy, zamieszkam w nim na stałe. - Oparła się o niewidzialną ścianę, nasze ramiona były centymetr od siebie oddalone. - Gdy skończę osiemnastkę, wezmę przykład z Percy'ego i Annabeth i zamieszkam w Nowym Rzymie. Sama, lub z kimś.

Sama, lub z kimś - Poczułem ciepło na sercu. Miałem nadzieję, że tym kimś będę ja.

--------------------------------------
* kohl - Staroegipska "kredka do oczu".

** Niezgodny - Niedawno czytałam  "Niezgodną" (taak, dopiero wczoraj skończyłam).  Niezgodny to człowiek, który charakterem pasuje do kilku z pięciu frakcji. Ma on pewną władzę nad symulacjami.

*** "Królowa Nefertiti  z wysokimi kościami policzkowymi i ustami w wiśniowym kolorze" - Tak Carter czasami opisywał Ziyę.