Rozdział XV

Rozdział XV

Amane

Wpatrywałam się w krajobraz, rozmazany za pokrytym kroplami dżdżu oknem. W moich uszach brzmiała piosenka Lapis Lazuri od mojej ulubionej, japońskiej piosenkarki Eir Aoi.

Sierp księżyca tańczy na nocnym niebie
Przecina chmury na gwieździstych niebiosach
To dopiero początek tej podróży
Twoje modlitwy dryfują teraz w głębinę
Ach, niech skończy się ten sen.

Zerknęłam na siedzącego obok mnie Torringtona. Najwyraźniej nie wiedział, co ze sobą zrobić, bo gapił się na swoje buty, bębniąc palcami po swoim udzie. Przez chwilę spojrzał na mnie i wytrzeszczył oczy ze zdziwienia. Na początku nie wiedziałam o co chodzi, ale po chwili zrozumiałam - kosmyk moich włosów stał się śnieżnobiały. Szybko ukryłam go pod kapturem.

- To przez moją matkę. W nocy moje włosy robią się platynowe. - wyszeptałam mu do ucha. - do zachodu słońca będą już całkiem białe.

Jeffy chyba coś usłyszała, bo zwróciła się w naszą stronę. Z jej perspektywy, mogło to wyglądać nieco... Dwuznacznie. Usiadłam na swoim miejscu i wyjęłam jedną słuchawkę z ucha, podając ją synowi Hekate. Mam same japońskie piosenki, ale przynajmniej nie będzie się tak nudził.

       Claymore rozmawiał z naszym kierowcą, który chętnie odpowiadał na prawie wszystkie pytania. Jedynym wyjątkiem było pytanie "odkąd pan się tym zajmuje?". Pan Belasco odpowiadał "Długo i krótko". Na pozostałe pytania odpowiadał normalnie.

Nagle, kiedy skończyła się piosenka Aurora, Pan Belasco gwałtownie zatrzymał samochód. Zajrzałam przez szybę i zorientowałam się, że jesteśmy na skraju dżungli.

- Dobra, dzieciaki. Macie kanapki. - zwrócił się do nas kierowca. Skrzywiłam się. Jeśli rzeczywiście jest zwykłym śmiertelnikiem, dwukrotnie przerastam go doświadczeniem życiowym. W wieku siedmiu lat byłam zmuszona nauczyć się gotować, walczyć, dorabiać w Maid Latte**, przed klientami podając się za córkę założycielki. Kiedy miałam dziesięć lat, mój tata zginął w wypadku samochodowym, a gdy miałam dwanaście, opuściłam rodzinny kraj. Transportu innego niż ukradziony rower używałam tylko wtedy, kiedy musiałam przenieść się do innego kraju.

       Moje rozmyślania przerwały woda mineralna i pokaźnych rozmiarów kanapka lądujące na moich kolanach. Ja jednak sięgnęłam do mojego plecaka i zaczęłam zajadać zapakowane na wynos ramen, które przygotowałam jeszcze w motelu korzystając z ogólnodostępnej kuchni. Zupa była w termosie, ale mniejsza z tym.

Gdy wszyscy już zjedli, Torrington oddał mi słuchawkę.

- Chodzenie po dżungli w nocy to nie dobry pomysł dla wyprawy zorganizowanej na ostatnią chwilę. Prześpimy się tutaj i ruszymy pieszo z samego rana. Już ustaliłem to z waszym opiekunem.

Wszyscy przytaknęli.

       Di Angelo oparł policzek o zimną szybę i prawie natychmiast zasnął. Musiał być wyczerpany, skoro cały czas troszczył się o Jeffy. Córka Trywii też walczyła z sennością, ale po paru minutach odpłynęła. Rodzeństwo Kane tez już spało. Dla ich wszystkich możliwość snu była naprawdę ważna, bo w przeciwieństwie do mnie i do Torringtona, nie byli przyzwyczajeni do nieustannej podróży.

Spokojne rytmy Overfly sklejały moje powieki. Syn Hekate się poddał i także odpłynął w objęcia Morfeusza. Claymore też zasnął.

     Tuż przed tym, jak zamknęłam oczy, Sadie nagle wstała. Oglądałam ją spod przymrużonych powiek. Z niedowierzaniem patrzyłam, jak razem z naszym kierowcą wychodzi z samochodu.

Przez chwilę zobaczyłam ich złote oczy.

Wszystko stało się jasne. Nałożyłam kaptur, bezszelestnie wymknęłam się z auta i ruszyłam za nimi.

******

Nico

Obudziłem się z policzkiem przyklejonym do szyby. Na ramieniu czułem czyiś ciężar, a oddech tej osoby muskał moją szyję. To była Alice. Rude włosy w kompletnym nieładzie zasłaniały jej twarz. Wargi były lekko rozchylone.

     Rozejrzałem się, czy nikt nie patrzy. Amane w ogóle nie widziałem, pewnie położyła się na kolanach Alabastera. Zacząłem gładzić policzek córki Trywii.  Uśmiechnęła się lekko i zaczęła powoli otwierać swoje szmaragdowe oczy. Szybko cofnąłem rękę, ale ona złapała moją dłoń.

Jej oczy zdawały się być bardziej zielone niż zwykle. Nie. To nie były jej oczy. Czaił się w nich niepochamowany głód i okrucieństwo. Przez moje ciało przeszedł nieprzyjemny dreszcz.

I nagle wszystko wróciło do normy. Córka Trywi puściła moją dłoń i na szybko ułożyła włosy. Reszta zaczęła się budzić. Nigdzie nie zobaczyłem dwóch osób: Amane i Pana Belasco.

- Gdzie Miura? - spytałem. Alabaster rozejrzał się podniósł coś z siedzenia obok.


- "Nie szukajcie mnie. Niedługo do was dołączę". - przeczytał treść karteczki.


Alice i Sadie wymieniły porozumiewawcze spojrzenia. Czy one...? Nie, na pewno nie. Walnąłem się w czoło, próbując wybić to sobie z głowy.


Drzwi od strony kierowcy otworzyły się. Ukazał się w nich nasz kierowca.


- Dzieńdoberek! - podał nam kanapki podobne do tych, które zjedliśmy wieczorem. - Jak ktoś ma potrzebę, to niech idzie teraz. Niedaleko jest WC dla turystów takich jak wy. Jak wszyscy załatwią co trzeba, wyruszamy. Idzie ktoś?


Zgłosiłem się.


Chyba nie muszę opisywać, jak się wypróżniałem, prawda? To dobrze, bo i tak bym tego nie zrobił. Kontynuując, wszyscy załatwiliśmy co trzeba, zjedliśmy "śniadanie" i ruszyliśmy w gąszcz.


Pamiętam, że kiedy byłem jeszcze małym kurduplem, jeszcze zanim chciałem zostać piratem, marzyłem o byciu odkrywcą. Bawiłem się, że chodzę po dżungli i walczę z dzikimi zwierzętami i ludożercami. Typowe chłopięce zabawy. Teraz jednak... Bałem się. Tak, Nico Di Angelo się bał. Węży, drapieżników i insektów nie można zabić za pomocą miecza z niebiańskiego spiżu, cesarskiego złota czy stygijskiego żelaza. Nie obrócą się w złoty pył, gdy tylko je zranię. Teraz, gdy byłem czternastolatkiem (a przynajmniej nim się czułem) to, co było źródłem zabaw dla sześciolatka, nagle zrobiło się straszne.


O dziwo, mimo odgłosów dżungli i panującego półmroku, nic nas nie zaatakowało. Pan Belasco powiedział, że za godzinę będziemy. Zacząłem się rozluźniać. Niedługo będę miał to wszystko za sobą.


- Potwory! - krzyknął nagle Alabaster. Wyciągnąłem miecz i błyskawicznie odparłem atak Migale. Alabaster "schował" Claymore'a do swojej kieszeni i przywołał miecz, a Carter siekał Demony swoim chepeszem. Jednak nasz przewodnik oraz dziewczyny stali nieruchomo, śmiejąc się pod nosem.


- Co do!? - zacząłem, ale Alice zasłoniła mi usta dłonią. Drugą ręką bez problemu wyrwała mi miecz. Zanim zdążyłem przetrawić, co się przed chwilą stało, wbiła zęby w moje ramię.


Syknąłem z bólu. Zacząłem osuwać się na siebie, ale ona mnie przytrzymała. Jej zęby przypominały raczej kły. Przed oczami pojawiły mi się mroczki. Nie mogłem się poruszyć.


To mój koniec? Czy ja umrę... Z rąk dziewczyny, którą kocham? Nie. To pomyłka. Nie może być...


- Life is Brutal and full of zasadzkas. - wysyczał z uśmiechem pan Belasco.


- And sometimes kopas w dupas. - dodała Sadie, wbijając szpony w ramię Cartera.


Myliłem się. To rzeczywiście koniec. Upadłem na kolana. Kręciło mi się w głowie. Miałem wrażenie, że zaraz zwrócę śniadanie.


- But są chwile, for których warto life. - dokończyła Amane, wbijając sztylet w kark Alice i zamieniając ją w pył.

Rozdział XIV

Rozdział XIV

Alice

Krople dżdżu rytmicznie uderzały o okna, kiedy przebudziłam się za snu.
Słyszałam odgłosy rozmowy. Otworzyłam oczy i ujrzałam Amane.
       - Obudziła się! - krzyknęła do reszty i pomogła mi usiąść. Przed oczami pojawiły mi się mroczki.
- Wypij trochę nektaru, jest na szafce nocnej.
Drzącymi rękami sięgnęłam po szklankę i wzięłam łyka boskiego napoju, który dla mnie smakował jak... Płynna szarlotka.
       - Co się właściwie... - dotknęłam miejsca, gdzie powinnam mieć dziurę w plecach, ale wyczułam tylko gładką skórę. - Jak to się stało!?
       - Zawdzięczasz Ama... Znaczy Miurze życie. - wyjaśnił Alabaster. - Podała ci eliksir uzupełniający krew i posmarowała plecy jakąś maścią, po której twoja rana zabliźniła się w pięć minut, a zniknęła po kolejnych trzech.
       - Łał, dzięki! - uśmiechnęłam się do japonki, ale ona tylko machnęła ręką.
       - Gdy miałam osiem lat zaczęłam się uczyć zielarstwa od pewnego leśnego Youkai, którego przysłała do mnie matka.
       - A tak w ogóle, gdzie jest Nico?
       - Bu! - krzyknął w tym samym momencie syn Hadesa, pojawiając się tuż za moimi plecami. Pisnęłam i podskoczyłam odwracając się jednocześnie, co poskutkowało tym, że upadłam na plecy. Na szczęście na całkiem miękki dywan. Nico wybuchnął śmiechem.
       - Ty.... - warknęłam, mierząc w niego poduszką ściągniętą z łóżka, ale uśmiechałam się szeroko. Syn Hadesa wyglądał słodko, kiedy się śmiał. Nazwisko Di Angelo idealnie do niego pasowało.
Chimera jasna, o czym ja w ogóle myślę!?
      - Wiem, że fajnie się bawicie, ale mamy jakieś... - Sadie zaczęła liczyć coś na palcach. Pewnie tak jak ja (od aut - I ja XD) straciła rachubę czasu - Trzy dni do końca terminu? Po jutrze musimy pokonać tego całego Pytona.
      - A znaleźliście przewodnika? Wolałabym przynajmniej do czasu dojścia do świątyni mieć jakiegoś śmiertelnego przewodnika, który uratuje nas przed zwierzętami, których nie zabijemy przy pomocy Niebiańskiego Spiżu i Cesarskiego Złota.
      - Tak, kiedy tu szliśmy, wypytywaliśmy miejscowych. - potwierdził Carter. - Wzięliśmy wizytówkę od mężczyzny, który przedstawił się jako pan Alarico Belasco. Claymore może grać naszego opiekuna prawnego.
      - A właśnie, gdzie on jest?
      - Schowałem go.
      - Jak to!?
      - Nie martw się sis. Kiedyś nauczę cię panowania nad mgielnikami. A teraz idź do łazienki się ogarnij.
      - Okej... - mruknęłam i sięgnęłam po mój plecak, obok którego leżał miecz. Wyciągnęłam kosmetyczkę, świeżą bieliznę, ubranie i torbę na brudy i poszłam do łazienki.
Rozebrałam się, stanęłam przed lustrem i ujrzałam koszmar.
      Podczas misji musiałam schudnąć co najmniej trzy kilo. Ciało miałam posiniaczone i brudne. Byłam blada i miałam cienie pod oczami. Włosy były rozczochrane i mocno przetłuszczone.
Pierwszy raz na poważnie przejęłam się swoim wyglądem. Naprawdę potrzebuję się ogarnąć.

******

Prysznic podziałał na mnie jak ambrozja na boga.
      Wyszłam z łazienki ubrana w top w barwach moro i piaskowe rurki. Umyte i porządnie rozczesane włosy upięłam w kuca.
      - Widzę, że w końcu wyszłaś. - stwierdził Alabaster i rozczochrał moje włosy. Spiorunowałam go wzrokiem, ale kątem oka zobaczyłam Nico. Czy on się... Ślinił!?
      - Te, Upiór! - przywołała go do porządku Sadie, dając mu kuksańca w bok. Syn Hadesa podskoczył i zaczerwieniony zaczął wycierać usta rękawem swojej czarnej bluzy.
      - Miura ma dla ciebie niespodziankę. - powiedział, chcąc odwrócić uwagę od swojego zachowania. Udało mu się. Spojrzałam pytająco na Japonkę.
      - Miecz może ci trochę przeszkadzać, więc schowałam go do tego pierścienia. - to mówiąc, podała mi gruby, złoty pierścień z zielonym klejnotem. - Musisz nacisnąć ten szmaragd i przeobrazi się w miecz.
Wypróbowałam to. Po chwili, w mojej ręce spoczywał mój ukochany miecz.
     - To jest super, dziękuję ci! - ledwo powstrzymałam się przed przytuleniem jej, ale przypomniałam sobie, że w Japonii jest to traktowane jak spoufalanie się.
     - Nie ma za co, Jeffy-san. Kane'owie mogą przywołać swoją broń z Duat, a Alabaster może przemienić fiszkę w miecz, więc pomyślałam, że tobie i Di Angelo tez przyda się coś podobnego.
    Nico wskazał znacząco na swój pierścień z czaszką.
     - To kiedy ruszamy? - spytałam.
     - Kiedy tylko przestanie lać. - odparł syn Hadesa.
     - Zły pomysł. To przecież wilgotne lasy równikowe. - zaprotestowałam. - Jak nam się poszczęści, będzie lało do jutra. Musimy już ruszać.
     - Popieram. - powiedział Carter.
     - Według mnie też powinniśmy się spieszyć. - dodała Amane. - w takim razie, Kane lub jego siostra dzwonią po tego całego pana Belasco.
Czy ona naprawdę nawet do nich nie może się zwracać po imieniu!?
     - Dlaczego jedziesz z nami, skoro nawet nie zwracasz się do nas po imieniu?
     - Jeśli umrę, nie trafię ani do Hadesa, ani do Duat, czy chrześcijańskiego nieba. Nie trafię do Wallhalli. Nie odrodzę się, jak to wierzy większość ludzi w mojej ojczyźnie. Po prostu, moja dusza się rozpłynie. Jedyny sposób dla mnie, żeby moje istnienie i dusza nie zostały zmazane i pchnięte w niebyt, to zapisanie się w czyimś sercu jako osoba ukochana, co nigdy nie nastąpi, lub dobrowolne poświęcenie się podczas ostatecznej walki, dzięki czemu zdobędę status nieśmiertelnej i stanę u boku mojej matki Praesidio na straży świata granic. Dlatego wam pomogę. Umrę, pokonując Pytona.
  Wszystkich zamurowało.
     - Kane, dzwoń do tego całego pana Belasco. - zarządziła czarnowłosa i jakby nigdy nic zaczęła się rozgrzewać.
Mogłam się nie pytać o powód, dlaczego nam pomaga.

******

      - Która właściwie jest godzina? - spytałam, kiedy kolejna ogromna kropla uderzyła o chodnik.
      - Dziewiętnasta trzydzieści osiem czasu lokalnego. - odparła Amane, patrząc w wyświetlacz swojego telefonu. Tak, ona może używać komórki i nie przyciąga potworów. - Pan Belasco powinien być za dwie minuty, bo umówiliśmy się na dziewiętnastą czterdzieści.
    Westchnęłam i usiadłam na schodach prowadzących do motelu, w którym się obudziłam. Siedzieliśmy pod daszkiem i czekaliśmy na naszego przewodnika.
      - Niedługo koniec. - Nico usiadł obok mnie, kładąc swoją dłoń na mojej. Zarumieniłam się, ale nie cofnęłam ręki.
      - Mam nadzieję, że wszyscy przeżyją. - powiedziałam. - Ty, ja, Carter, Sadie, Alabaster i Amane...
      - Wiesz, że zabiłaby cię, gdyby usłyszała, że mówisz o niej po imieniu? - znacząco wskazał na Japonkę, która wygrzebała z torby jakąś mangę i zaczęła czytać od końca.
      - Mangi czyta się od prawej strony. - wyjaśniła widząc moje zdziwienie i wróciła do lektury.
    Pozwoliłam sobie na chwilę rozluźnienia i delikatnie oprałam głowę na jego ramieniu. Ku mojemu zdziwieniu nie protestował, więc rozluźniłam mięśnie i zmieniłam pozycję na nieco wygodniejszą. Objął mnie prawą ręką w talii.
Magię chwili zniszczyło trąbienie.
   Czerwona jak burak, wstałam i nerwowo otrzepałam mój żółty płaszcz przeciwdeszczowy.
      - Dobry wieczór! - z dużego, terenowego samochodu wysiadł dosyć chudy, opalony mężczyzna, witając się z dziwnym, na pewno nie portugalskim akcentem. - Jestem Alarico Belasco i będę waszym przewodnikiem!
      - To chyba nie jego pierwsza wycieczka. - szepnął do mnie Nico. - Założę się, że bierze za to duże pieniądze.
      - Ile płacimy? - spytała Amane.
      - Pięć euro za osobę.
      - Pięć euro? Przecież ja pięć jenów mogę wynająć usługi boga Yato. - mruknęła niezadowolona Japonka, a Claymore, którego przywołał Alabaster, zaczął grzebać w swoim portfelu, który tak naprawdę należał do mojego brata i wyciągnął z niego trzydzieści pięć euro.
      - Proszę bardzo.
      - Dziękuję. A teraz, proszę wsiadać, nic nie gadać! Szybko wsiadać, drzwi zamykać!
Nieco zażenowani jego krzykami wsiedliśmy do samochodu. W samochodzie były trzy rzędy siedzeń -dwa fotele w pierwszym, cztery w drugim i trzecim. Claymore usiadł obok kierowcy, ja w drugim rzędzie przy lewym oknie, obok mnie Nico. Przy oknie od prawej siedzieli Carter i Sadie, a Alabaster i Amane zajęli cały trzeci rząd dla siebie.
    Samochód ruszył w kierunku majaczących w oddali ogromnych drzew.