Rozdział specjalny - Przeszłość Amane cz 1

Amane

- Znowu ktoś zginął… Przeze mnie.

Wpatrywałam się w nieruchome ciało pana Belasco. Sama nie wiedziałam, czy powinnam wybuchnąć płaczem, czy histerycznym śmiechem. Ta ironia losu nie może być przypadkiem. Przecież ON zginął w identyczny sposób, popełniłam wtedy ten sam błąd… Tyle, że Yukki był wtedy opętany przez Ayakashi.

- Amane!? Co masz na myśli? – spytał Alabaster. – O kim ty…

Myślami byłam już gdzie indziej.

***

Miałam wtedy chyba… Siedem, osiem lat? Nue, czyli kobieta wyznaczona przez Praesidio na moją strażniczkę poradziła mi, żebym znalazła sobie pracę. Jednak kto by przyjął do pracy małą dziewczynkę? Uratowała mnie dopiero Hyodo Satsuki, radosna i nieco dziecinna jak na swój wiek szefowa kawiarenki z pokojówkami, Maid Latte. Pozwoliła mi pomagać w kuchni i roznosić „lżejsze” zamówienia, takie jak ciastko czy filiżanka kawy. Klientom mówiła, że jestem jej siostrzenicą.

Tak, kawiarenka z pokojówkami. Są bardzo popularne w Japonii, ich zadaniem jest poprawić ludziom humor, sprawić, żeby czuli się kochani i doceniani. Pracownice przebierają się w dosyć skąpe stroje pokojówek, ale nie po to, aby zwrócić uwagę zboczonych mężczyzn. Są to osoby o wielkich sercach. Na przykład Ayuzawa Misaki, przewodnicząca liceum Seika zmuszona do pracy przez problemy finansowe w domu. Zawsze odprowadzała mnie aż pod mieszkanie, bo bała się, że w nocy spotkam jakiegoś typa spod ciemnej gwiazdy.

Pewnego dnia jedna z pracownic, Hotoka przyprowadziła ze sobą do pracy swojego siostrzeńca. Tak właśnie się poznaliśmy.

- Amane-chan! – zawołała mnie szefowa. – Chodź, przedstawię ci kogoś!
Grzecznie przeprosiłam mężczyznę, któremu właśnie przyniosłam herbaty i skierowałam się w stronę kuchni. Moja przełożona stała tam wraz z jedną z pracownic i niskim, dosyć bladym, blondwłosym chłopcem o jasnobrązowych oczach.

- Amane, to jest Yamada Yukiteru, siostrzeniec Hotoki-chan. Musiała go dzisiaj wziąć do pracy. Zrób sobie przerwę i pobaw się z nim, dobrze?

Skinęłam głową, a kobiety opuściły pomieszczenie. Zamiast zacząć rozmowę, patrzyliśmy sobie w  oczy, oceniając siebie nawzajem.

- Ile masz lat? – spytałam w końcu.

- Osiem. – odparł po chwili.
Jako dzieciak, nie zastanawiałam się, zanim coś zrobiłam, więc stanęłam bliżej niego i porównałam nasz wzrost.

- Kłamiesz! Ja też mam osiem, a jesteś ode mnie prawie o głowę niższy! 

- Przestań! To, że jestem niski, nie znaczy, że gorszy!

- Dobra, dobra. – mruknęłam i wyjęłam z mojej torby mangę. Usiadłam pod ścianą i podkuliłam nogi. Czarno-biała  sukienka, którą miałam zamiast tradycyjnego stroju pokojówki, była długa więc mogłam w niej przyjąć praktyczne każdą pozycję do czytania.

- Manga? – spytał chłopak. – Jesteś Otaku?

- Tak! – odparłam zgodnie z prawdą, mając nadzieję, że w końcu odnajdziemy wspólny język.

Prychnął.

- Mangozjeb!

To bolało.

- Paaaaaaniiiii Hyooooodoooo! – krzyknęłam, przeciągając samogłoski. – Yamada nazwał mnie mango…

- Dobra, dobra! – burknął, zasłaniając mi usta. – Przepraszam!
Tak właśnie wyglądały nasze rozmowy, aż do czasu kiedy skończyłam dziesięć lat i wyruszyłam na poszukiwanie miejsca dla półbogów takich jak ja. Myślałam, że wspomnienia o Yukkim zostaną w Japonii, wraz ze wspomnieniami kawiarenki, domu i ojca.

Myliłam się.

***

Przez dwa lata przeszukiwałam całą Azję, w poszukiwaniu miejsca dla półbogów o którym opowiadały mi Strażniczki. Po bezskutecznych poszukiwaniach, w wieku dwunastu lat postanowiłam udać się na lotnisko w Tokio, żeby polecieć do Europy, gdzie będę kontynuować swoje poszukiwania.

Weszłam do jednej z publicznych toalet, rozejrzałam się, czy nikogo nie ma i wyjęłam z torby tradycyjny, japoński  wachlarz. Rozłożyłam go, a przede mną zmaterializowała się Nue – piękna kobieta o śnieżnobiałych włosach i czerwonych jak krew oczach. Miała kocie uszy, lisi ogon i ptasie skrzydła - wszystko koloru świeżego śniegu. Na sobie miała białą Yukatę, a na ramieniu przewieszone wyszywane kwiatami, kolorowe kimono, które w Japonii ubierają kobiety na ślub. 

- W czym mogę pomóc? – spytała, gładząc swój ogon.

- Przemień się w człowieka. – nakazałam. – Wtedy porozmawiamy.

Kobieta wysłuchała mojej prośby. Zamknęła oczy i przemieniła się w Taigę Iseko – swoją pierwotną, śmiertelną postać którą była, zanim złamała specjalną pieczęć i stała się moją strażniczką. Była ciut pulchna, miała kasztanowe włosy i tego samego koloru oczy.

- A wiec, o co chodzi? – spytała.

- Załatw formalności związane z odlotem. – rozkazałam. – Lecimy do… Polski, samolotem odlatującym o czternastej. Będę obok i zagnę Mgłę, jeśli będzie trzeba.

Kobieta skinęła głową i wyszłyśmy z łazienki.

Półtorej godziny później, szukałam swojego miejsca w samolocie. Znajdowało się prawie na końcu. Chciałam zająć miejsce obok okna, ale z tego co nam powiedziano, było już zarezerwowane.

A siedział tam…

- Yukiteru-kun?

Zwrócił się w moją stronę. Przez chwilę, na jego twarzy widać było niedowierzanie, ale szybko zastąpił je szelmowski uśmieszek.

- Co tak nagle, po imieniu, Miura?

- Z-Zamknij się i powiedz co tu robisz!? Sam!

- To raczej ty mi powiedz, dlaczego zniknęłaś ze świata na dwa lata i nagle pojawiłaś się tutaj jak gdyby nigdy nic!

- To długa historia…

- Cóż, ja bez skrycia mogę ci powiedzieć, że lecę do ojca, do Polski.

- Twój ojciec mieszka w Polsce?

- Mama jest japonką, a on polakiem. Tak w sumie, to ja… Jestem efektem wakacyjnego romansu. Ale mama ma kłopoty finansowe, a on na szczęście zgodził się w tym czasie się mną opiekować, dopóki sytuacja się nie polepszy.

- Chcesz do niego lecieć?

- Cóż, nie znam go. Trochę obawiam się tego spotkania. Nie mamy ze sobą nic wspólnego

Do głowy wpadł mi nieco głupi pomysł.

- A może byś tak… wyruszył razem ze mną?

Rozdział XVII

Rozdział XVIII

Alice

Nie wiem, czy bardziej bałam się przybycia Pana Da Silva, czy upadku i rozwaleniu sobie karku o blat stołu.  

Próbowałam rozhuśtać się na krześle do którego byłam przywiązana, aby sięgnąć związanymi dłońmi nóż znajdujący się na ławie za mną. Był jeszcze mokry, po tym jak oprawca opłukał go z mojej krwi.  

           Na razie, ograniczył się do nacinania moich  i posypywania ran proszkiem, co skutkowało bólem większym niż samo kaleczenie. Miałam też szramę na policzku. Podczas tego zemdlałam przez ogrom bólu, a kiedy się obudziłam, tego brutala już nie było. Postawiłam wykorzystać to i spróbować uciec.  

             Ława była niska, więc jeśli odpowiednio bym się przechyliła i nie runęła w dół, miałabym szansę złapać nożyk w związane z tyłu ręce.  

Bujnęłam się jeszcze raz i poleciałam do tyłu. Pisnęłam cicho w obawie upadku, Ale zamknęłam oczy i jakimś cudem złapałam rękojeść miedzy dwa palce. Ostrze przyjechało po moim prawym nadgarstku, ale nie zrobiło mi większej krzywdy. Oparcie krzesła napotkało blat ławy, chroniąc mnie przed roztrzaskaniem o nią karku.  

         Westchnęłam z ulgą i podjęłam się rozcięcia więzów krępujących moje nadgarstki. Kiedy w końcu mi się udało, zabrałam się za pozostałe sznury. Po pięciu minutach byłam wolna.  

      - Co teraz? - szepnęłam, rozglądając się po pomieszczeniu. Mój wzrok napotkał pierścionek, w którym miałam ukryty miecz. Chwyciłam go, a mój wzrok padł na starą apteczkę, którą zapewne zostawiła tu ekipa eksplorująca kiedyś okolice świątyni. Odkryłam w niej bandaże, leki, wodę utlenioną i kilka innych, przydatnych rzeczy. Powinnam się pospieszyć, ale jednocześnie musiałam opatrzeć swoje rany.  

          Nagle, coś huknęło. Drzwi wyleciały z zawiasów. Natychmiast przywołałam miecz i zamachnęłam się nim. Spojrzałam na gości i stwierdziłam, że przykładam czubek miecza do krtani mojego brata. Zaskoczona upuściłam broń.  

      - Alice! - Zza Alabastera wyskoczył Nico. - Żyjesz!  

         Prawdopodobnie miał zamiar zamknąć mnie w ucisku, ale Amane szturchnęła go łokciem. 

       - Przesuń się, baka! Nie widzisz, że jest cała poraniona?! Poprzytulacie się, jak ją opatrzę.  

       - Jak mnie znaleźliście? - spytałam, kiedy Japonka przemywała moje rany z pomocą swojej mikstury.  

       - To dzięki Ama… Miurze. - przyznała Sadie. - Mnie tez porwało to… Wasze greckie cuś. Ona to widziała i podążyła naszym śladem. Rano doprowadziła tu resztę. Zaraz po tym jak mnie znaleźli i ocucili.  

       - Stop! Rano… która godzina!? Do zachodu słońca musimy zabić Pytona!  

       - Mój zegarek jest zaprogramowany na inną strefę czasową. - poinformował Carter. 

       - Sądząc po pozycji słońca, jest około dwunastej. - stwierdziła córka strażniczek, nie przerywając opatrywania mojej prawej ręki. - Zachód słońca będzie około dwudziestej… No, teraz wystarczy zająć się tą szramą na policzku. 

       - Dlaczego po prostu nie dać jej ambrozji? 

       - Ambrozja nie zatamuje krwawienia, nie przeczyści ran, a jedynie je zasklepia… Poza tym, nie wiadomo które rany zostaną uleczone , a zajęcie się nimi wszystkimi kosztowało by jej bardzo wiele. Jeśli ambrozja by się nie skończyła, to Alice zaliczyłaby gorący zgon w stylu a la feniks.  

       - Ja się tym zajmę. - Nico podszedł do mnie i delikatnie przemył nacięcie, którym Da Silva "ozdobił" mój policzek. Syknęłam cicho, kiedy mikstura Amane zetknęła się z moją skórą. Skupiłam wzrok na synu Hadesa, sięgającemu po plaster. Skaleczenie nie było głębokie, więc powinien wystarczyć.  

           

            Chłopak przykleił plaster do mojego policzka i  uśmiechnął się lekko. Uśmiech był lekki, mógł w każdej chwili zniknąć, zwiany przez jeden zły gest, źle dobrane słowo, a nawet podmuch wiatru. Widząc to, zrobiło mi się cieplej na sercu.  

       - Hej! - ten cudowny moment przerwał Carter. - musimy się spieszyć!  

             Odwróciłam wzrok od Nico i szybko wstałam.  

       - Gdzie Da Silva? - spytałam. - I pan Belasco? 

       - Jaki Da Silva?  

       - No tak. Pewnie to nie spotkaliście… zająknęłam się.  

       - Bruno Da Silva. Koleś pracujący dla Chaosu. - wyręczyła mnie Sadie. - To on nie pobił. A twoje rany to pewnie też przez niego tak? 

           Skinęłam głową. Nico zacisnął dłonie w pięści i mruknął parę źle brzmiących słów, chyba włoskich przekleństw i wyzwisk pod adresem mężczyzny.  

       - No to… Co z panem Belasco? - powtórzyła moje pytanie Oko Izydy.  

       - Szykuje się długa historia… 

         Amane, Alabaster, Carter i Nico w skrócie opowiedzieli nam, jak to wyglądało. Tak naprawdę, najwięcej mówiła Amane, bo brała w tym duży udział. Chłopcy czasami tylko coś dodawali.  

        - Czyli, że my dwie plus pan Belasco zostaliśmy opętani przez Ejdelony… A naszego przewodnika zastąpił zmiennokształtny? - zrozumiałam pod koniec opowieści.  

       - Gdyby nie Amane, nie wiadomo co by się teraz działo. - przyznał Alabaster. - Ale jesteś moją siostrą i jak sami się przekonaliśmy, prawdopodobnie dałabyś radę uciec.  

       - Ja też dałabym radę! - żachnęła się Sadie. - Ale po mnie przyszliście pierwszą, więc nie miałam na to czasu.  

       - Żadna z was by nie uciekła, bo drzwi były zamknięte na klucz. - Ucięła Miura. 

       - Zwykłe He-dżi załatwiłoby… 

       - Cii! 

              Z zewnątrz słychać było dźwięk przesuwania płachty, a następnie kroki pośród roślinności. Zajrzałam ostrożnie przez okno i zobaczyłam mojego oprawcę idącego wyraz z naszym przewodnikiem w stronę drugiej przyczepy, w której wcześniej była Sadie.  

       - Sprawdzimy co u dziewczynek. - powiedział Da Silva. - myślę, że blondyneczkę pomęczę trochę mentalnie. A rudą… Przyduszę ją trochę. Ludzie od brudniej roboty jeszcze nie przyjechali. Nie jestem typem lubiącym gimnazjalistki.  

             Pan Belasco, a raczej duch znajdujący się w jego ciele, nie wyglądał na zbyt zainteresowanego jego planami. Odwrócił się w naszą stronę. Jego oczy błyszczały złotem.  

       - Tutaj są! 

Bruno obrócił się i gdy tylko napotkał mój wzrok, zaczął biec w stronę przyczepy, w której byliśmy. Wyjął z pochwy sztylet z cesarskiego złota. Ejdelon biegł za nim.  

       - Uwaga! - krzyknęłam. Wszyscy przywołali nasze miecze, a Carter i Sadie wyjęli swój sprzęt z duat.  

              W tym momencie, dwóch mężczyzn wpadło do przyczepy. Da Silva zaczął wściekle wymachiwać sztyletem, raniąc Alabastera w bok. Mój brat syknął z bólu, ale przycisnął koszulkę do rany i walczył dalej.  

Było nas więcej, ale nie mieliśmy drogi ucieczki. Zaczęliśmy się cofać. Nawet nie zauważyliśmy, kiedy Amane zniknęła.  

       - Płomień!  

Japonka zaskoczyła mężczyznę od tyłu, przeszywając jego serce mieczem będącym materializacją jej duszy. Bruno padł nieprzytomny na ziemię, a ja wraz Sadie zaczęłyśmy go kneblować i wiązać za pomocą taśmy klejącej i liny, które zostawił tu wcześniej kiedy mnie kneblował.  

Miura popatrzyła groźnie na Ejdelona ukrytego w ciele pana Belsco, celując w niego czubkiem miecza.  

       - Jeden krok, a zaatakuję ciebie. A jak wiesz, płomień jest idealny do zabijania duchów jak ty.  

       - A co jak wcześniej… - duch sięgnął po sztylet upuszczony przez Da Silvę. - pozbędę się tego ciała? 

       - Nie zrobisz tego! - krzyknęłam. - On nie ma z tym nic wspólnego!  

       - Jestem właścicielem tego ciała i zrobię z nim co zechcę. - przyłożył czubek ostrza do swojej szyi uśmiechając się przy tym szaleńczo. Z rany polecisła krew. - Ten mężczyzna umrze, a ja bezpiecznie przeniosę się do innego ciała.  

       - NIE RÓB TEGO! - krzyknęła czarnowłosa i rzuciła się na niego ze swoim mieczem. Przecięła go na pół, a mężczyzna upadł nieprzytomny, jednocześnie wbijając sobie ostrze w krtań.  

             Zapadła martwa cisza. Z szyi mężczyzny zaczęła lecieć stróżka krwi. Amane uklękła na ziemi, ignorując czerwoną ciecz.  

       - Znowu ktoś umarł… przeze mnie.  

Znowu?