Rozdział specjalny - Przeszłość Amane cz 1

Amane

- Znowu ktoś zginął… Przeze mnie.

Wpatrywałam się w nieruchome ciało pana Belasco. Sama nie wiedziałam, czy powinnam wybuchnąć płaczem, czy histerycznym śmiechem. Ta ironia losu nie może być przypadkiem. Przecież ON zginął w identyczny sposób, popełniłam wtedy ten sam błąd… Tyle, że Yukki był wtedy opętany przez Ayakashi.

- Amane!? Co masz na myśli? – spytał Alabaster. – O kim ty…

Myślami byłam już gdzie indziej.

***

Miałam wtedy chyba… Siedem, osiem lat? Nue, czyli kobieta wyznaczona przez Praesidio na moją strażniczkę poradziła mi, żebym znalazła sobie pracę. Jednak kto by przyjął do pracy małą dziewczynkę? Uratowała mnie dopiero Hyodo Satsuki, radosna i nieco dziecinna jak na swój wiek szefowa kawiarenki z pokojówkami, Maid Latte. Pozwoliła mi pomagać w kuchni i roznosić „lżejsze” zamówienia, takie jak ciastko czy filiżanka kawy. Klientom mówiła, że jestem jej siostrzenicą.

Tak, kawiarenka z pokojówkami. Są bardzo popularne w Japonii, ich zadaniem jest poprawić ludziom humor, sprawić, żeby czuli się kochani i doceniani. Pracownice przebierają się w dosyć skąpe stroje pokojówek, ale nie po to, aby zwrócić uwagę zboczonych mężczyzn. Są to osoby o wielkich sercach. Na przykład Ayuzawa Misaki, przewodnicząca liceum Seika zmuszona do pracy przez problemy finansowe w domu. Zawsze odprowadzała mnie aż pod mieszkanie, bo bała się, że w nocy spotkam jakiegoś typa spod ciemnej gwiazdy.

Pewnego dnia jedna z pracownic, Hotoka przyprowadziła ze sobą do pracy swojego siostrzeńca. Tak właśnie się poznaliśmy.

- Amane-chan! – zawołała mnie szefowa. – Chodź, przedstawię ci kogoś!
Grzecznie przeprosiłam mężczyznę, któremu właśnie przyniosłam herbaty i skierowałam się w stronę kuchni. Moja przełożona stała tam wraz z jedną z pracownic i niskim, dosyć bladym, blondwłosym chłopcem o jasnobrązowych oczach.

- Amane, to jest Yamada Yukiteru, siostrzeniec Hotoki-chan. Musiała go dzisiaj wziąć do pracy. Zrób sobie przerwę i pobaw się z nim, dobrze?

Skinęłam głową, a kobiety opuściły pomieszczenie. Zamiast zacząć rozmowę, patrzyliśmy sobie w  oczy, oceniając siebie nawzajem.

- Ile masz lat? – spytałam w końcu.

- Osiem. – odparł po chwili.
Jako dzieciak, nie zastanawiałam się, zanim coś zrobiłam, więc stanęłam bliżej niego i porównałam nasz wzrost.

- Kłamiesz! Ja też mam osiem, a jesteś ode mnie prawie o głowę niższy! 

- Przestań! To, że jestem niski, nie znaczy, że gorszy!

- Dobra, dobra. – mruknęłam i wyjęłam z mojej torby mangę. Usiadłam pod ścianą i podkuliłam nogi. Czarno-biała  sukienka, którą miałam zamiast tradycyjnego stroju pokojówki, była długa więc mogłam w niej przyjąć praktyczne każdą pozycję do czytania.

- Manga? – spytał chłopak. – Jesteś Otaku?

- Tak! – odparłam zgodnie z prawdą, mając nadzieję, że w końcu odnajdziemy wspólny język.

Prychnął.

- Mangozjeb!

To bolało.

- Paaaaaaniiiii Hyooooodoooo! – krzyknęłam, przeciągając samogłoski. – Yamada nazwał mnie mango…

- Dobra, dobra! – burknął, zasłaniając mi usta. – Przepraszam!
Tak właśnie wyglądały nasze rozmowy, aż do czasu kiedy skończyłam dziesięć lat i wyruszyłam na poszukiwanie miejsca dla półbogów takich jak ja. Myślałam, że wspomnienia o Yukkim zostaną w Japonii, wraz ze wspomnieniami kawiarenki, domu i ojca.

Myliłam się.

***

Przez dwa lata przeszukiwałam całą Azję, w poszukiwaniu miejsca dla półbogów o którym opowiadały mi Strażniczki. Po bezskutecznych poszukiwaniach, w wieku dwunastu lat postanowiłam udać się na lotnisko w Tokio, żeby polecieć do Europy, gdzie będę kontynuować swoje poszukiwania.

Weszłam do jednej z publicznych toalet, rozejrzałam się, czy nikogo nie ma i wyjęłam z torby tradycyjny, japoński  wachlarz. Rozłożyłam go, a przede mną zmaterializowała się Nue – piękna kobieta o śnieżnobiałych włosach i czerwonych jak krew oczach. Miała kocie uszy, lisi ogon i ptasie skrzydła - wszystko koloru świeżego śniegu. Na sobie miała białą Yukatę, a na ramieniu przewieszone wyszywane kwiatami, kolorowe kimono, które w Japonii ubierają kobiety na ślub. 

- W czym mogę pomóc? – spytała, gładząc swój ogon.

- Przemień się w człowieka. – nakazałam. – Wtedy porozmawiamy.

Kobieta wysłuchała mojej prośby. Zamknęła oczy i przemieniła się w Taigę Iseko – swoją pierwotną, śmiertelną postać którą była, zanim złamała specjalną pieczęć i stała się moją strażniczką. Była ciut pulchna, miała kasztanowe włosy i tego samego koloru oczy.

- A wiec, o co chodzi? – spytała.

- Załatw formalności związane z odlotem. – rozkazałam. – Lecimy do… Polski, samolotem odlatującym o czternastej. Będę obok i zagnę Mgłę, jeśli będzie trzeba.

Kobieta skinęła głową i wyszłyśmy z łazienki.

Półtorej godziny później, szukałam swojego miejsca w samolocie. Znajdowało się prawie na końcu. Chciałam zająć miejsce obok okna, ale z tego co nam powiedziano, było już zarezerwowane.

A siedział tam…

- Yukiteru-kun?

Zwrócił się w moją stronę. Przez chwilę, na jego twarzy widać było niedowierzanie, ale szybko zastąpił je szelmowski uśmieszek.

- Co tak nagle, po imieniu, Miura?

- Z-Zamknij się i powiedz co tu robisz!? Sam!

- To raczej ty mi powiedz, dlaczego zniknęłaś ze świata na dwa lata i nagle pojawiłaś się tutaj jak gdyby nigdy nic!

- To długa historia…

- Cóż, ja bez skrycia mogę ci powiedzieć, że lecę do ojca, do Polski.

- Twój ojciec mieszka w Polsce?

- Mama jest japonką, a on polakiem. Tak w sumie, to ja… Jestem efektem wakacyjnego romansu. Ale mama ma kłopoty finansowe, a on na szczęście zgodził się w tym czasie się mną opiekować, dopóki sytuacja się nie polepszy.

- Chcesz do niego lecieć?

- Cóż, nie znam go. Trochę obawiam się tego spotkania. Nie mamy ze sobą nic wspólnego

Do głowy wpadł mi nieco głupi pomysł.

- A może byś tak… wyruszył razem ze mną?