Rozdział XVIII

Rozdział XVIII

Alice

Amane tępo wpatrywała się w ciało pana Belasco dobre piętnaście minut, zanim udało nam się przywrócić ją do stanu używalności.

- Co się stało, Miura? – spytałam, pomagając jej wstać.

- Yukiteru… kun. – szepnęła tylko.

         Kun było chyba japońskim przyrostkiem dodawanym do imion. Śmierć pana Belsco musiała przypomnieć jej o kimś innym, o… tym całym Yukiteru. To musiał być dla niej ktoś ważny, pewnie zmarł w podobnych okolicznościach.

- Proponuję się teraz przebrać. – zaproponował Carter po chwili ciszy. – Będziemy długo podróżować, musimy doprowadzić się do porządku, póki możemy.

Wszyscy zaaprobowaliśmy. Chłopaki udali się przebrać do namiotu, a my zajęłyśmy przyczepę.

          Mając na uwadze to, że jestem w dżungli i będę szła przez korytarz, możliwe, że pełen kamieni albo czegoś gorszego, postanowiłam ubrać jak najbardziej praktyczne ciuchy. Okazało to się być trudne ze względu na to, że nie miałam zbyt wiele ciuchów i dostałam stare ubrania od dzieciaków Afrodyty, okazało się to być trudnym zadaniem. W końcu, ubrałam spodenki z o dopinanymi nogawkami, zapewne podarowane przez Piper, obozowy T-shirt i trapery. Nie mogłam znaleźć żadnej porządnej bluzy, więc musiałam zadowolić się koszulą w kratę.

Amane chyba miała w nosie w co się ubiera, a już na pewno nie ze strony praktycznej. Ubrała pierwsze lepsze spodnie i czarną koszulkę na ramiączka z białym napisem na piersiach „moje oczy są wyżej, Hentai!”.

Nie mam pojęcia co oznacza „Hentai”, ale zgadując po miejscu w którym ów napis się znajdował, zapewne coś w stylu „zboczeniec”.”

         Sadie ubrała białą, lnianą koszulkę typową dla maga, ale uzupełniła to czarną bluzą, krótkimi, jeansowymi spodenkami i glanami.

Dziesięć minut później spotkaliśmy się przed trzema tajemniczymi tunelami, którymi będziemy dalej podróżować.

- Są trzy tunele, a nas szóstka. – zauważył Alabaster. – Powinniśmy się rozdzielić, po dwie osoby na tunel.

- Jak się ze sobą skontaktujemy, kiedy któraś drużyna zabije pytona? – spytał Carter. – Nie macie telefonów.

- Możemy użyć Iryfonu. – odparłam.

- Czyli?

- Trzeba stworzyć ręczę i wrzucić do niej drachmę mówiąc „o Iris, bogini tęczy przyjmij moją ofiarę i pokaż mi… „ i tu mówicie osobę.

- A skąd my wstrzaśniemy te drachmy?

- Mamy zapas, podzielimy się.

Rozdzieliliśmy między siebie dwanaście monet, po dwie na osobę. Mieliśmy tego spory zapas, bo wcześniej ich raczej nie używaliśmy. Potem, nadszedł czas na dobieranie „drużyn”.

- Alice… - zagadnął Nico. – może poszlibyśmy razem do… tunelu po prawej?

Nieco zdziwiła mnie ta propozycja. Znaczy chyba dobrze się dogadujemy, ale myślałam, że zaczeka, aż inni się dobiorą.

- No dobra, z chęcią. – odpowiedziałam.

- Nie wieżę, że moja siostrzyczka pójdzie do ciemnego miejsca z jakimś chłopakiem. – mruknął Alabaster, ale na jego twarzy błądził uśmiech. – W takim razie ty zrób mi tą przyjemność i idź ze mną, Miura.

Ujął jej dłoń, a ona odwróciła od niego wzrok.

- Okej. Wolę ciebie niż Cartera.

- Ej, to bolało!

- Sorry.

- Widzisz braciszku, jaki z ciebie nieudacznik? – spytała brata Sadie. – nie martw się, pójdę z tobą.

- No to… Jak ktoś zabije pytona, albo coś znajdzie niech da znać iryfonem. – powiedziałam. – Powodzenia.

- Tobie też powodzenia, Jeffy. Wam wszystkim. – powiedziała Amane. – Jeśli nam się uda, z przyjemnością będę wam mówić po imieniu.

Pożegnaliśmy się i ruszyliśmy w swoje strony.

******

Przez pierwsze dziesięć minut korytarz powoli schodził w dół, ale podróż była dobra. Wręcz nudna.

          Jednak potem, zaczęło się robić coraz cieplej. Po piętnastu minutach, byłam cała przepocona. Zdjęłam koszulę w kratę i przewiązałam ją w pasie, a koszulkę zwinęłam w coś na kształt „biustonosza”. Włosy związałam w koka, ale to wszystko i tak niewiele dało. Jakby tego było mało, nie mogłam spojrzeć na Nico, bo dostałabym krwotoku z nosa i to wcale nie z powodu wysokiej temperatury.

Chłopak najzwyczajniej w świecie miał dość chodzenia w koszulce mokrej od potu, więc ją zdjął. Dotąd mogliście odnieść wrażenie, że jestem tylko niewinną dziewczyną, której całe pojęcie miłości obejmuje całusy i przytulanie się. Jednak pamiętajcie, że wciąż jestem nastolatką i zwyczajnie nie mogłam się powstrzymać, żeby nie zerkać na niego kątem oka.

        Na jego ciele widocznie zarysowane były mięśnie co nie było dziwne dla herosa przebywającego cały rok w obozie, jednak nie były one ogromne i wypukłe jak u Heraklesa na sterydach, którymi szczerze mówiąc brzydzę się bardziej niż brakiem mięśni. No i był chudy, miał też nieco węższe ramiona, niż inni chłopcy na przykład taki Jason

- Patrzysz się. – spytał, a raczej stwierdził Nico. Odwróciłam wzrok, zarumieniona.

- A jak mam nie patrzeć, kiedy tak po prostu zdejmujesz koszulkę w mojej obecności? – spytałam, próbując wyjść z tego z twarzą.

- Nie miałem wyjścia. – odparł. – Ty też byś to zrobiła, gdybyś mogła. – popatrzył znacząco na moją zwiniętą koszulkę. Nerwowo wciągnęłam brzuch.

- Rozwidlenie. – powiedział nagle syn Hadesa, uwalniając mnie od moich dziwnych myśli.

Miał rację. Korytarz którym szliśmy rozdzielał się ma dwa. Prawy szedł dalej prosto, lewy prawie natychmiast kończył się schodami w dół.

- Umiesz powiedzieć, którym powinniśmy iść? – spytałam. – Jesteś synem pana podziemia i tak dalej.

- Powiedzieć to umiem, ale wyczuć niekoniecznie. To raczej działka Hazel. – mruknął. – Mogę tylko powiedzieć, że na prawo jest chłodniej. Za to to gorąco płynie z lewego, które na dodatek cuchnie śmiercią.

- Czyli w lewo. – stwierdziłam i udałam się w stronę schodów.

Schodząc w dół po krętych schodach, słyszałam coś na dole. Coś śliskiego lub lepkiego, ewentualnie oba na raz. Pełzało po podłodze, wydając nieprzyjemny dźwięk.

- Masz latarkę? – spytałam, starając się ukryć drżenie głosu.

- Nie. - odparł. - Dlaczego pytasz? Też to słyszysz?

        Pokiwałam niemrawo głową i nie bez obaw, kontynuowałam schodzenie niżej. Nagle, coś owinęło się wokół mojej nogi. Krzyknęłam, kiedy lepkie pnącze pociągnęło mnie za sobą w ciemność. W ostatniej chwili złapałam się krawędzi kamiennych, spiralnych schodów. 

- Pomocy! - wrzasnęłam. Nico podbiegł do mnie i złapał mnie za rękę.

- Wytrzymaj! - poprosił. - Spróbuję to odciąć!

- Nie dam... rady. - jęknęłam. Miałam wrażenie, że zaraz urwie mi nogę. Pnącze nie puszczało i ciągle ciągnęło mnie w dół.

Nico wychylił się, próbując sięgnąć sztyletem, tego czegoś, co mnie ciągnęło. Zamiast tego jednak fiknął koziołka przez głowę i spadł w dół.

- Nico! - wrzasnęłam. Na szczęście, syn Hadesa zdołał złapać się pnącza. Wiło się i wylegało, ale chłopak powoli wspinał się w moją stronę.

- Odetnę to. - mruknął. - Ty spróbuj się wciągnąć, pomogę ci.

- Ale co z to...

Zanim skończyłam, jednym cięciem odciął kawałek rośliny pętający moją kostkę. Zdążył mnie jeszcze trochę podsadzić do góry, zanim dziwne, grube pnącze na którym siedział opadło w dół.

A ja zostałam sama, nadal wisząc na krawędzi spiralnych schodów.

Nico...

- Żyję! - usłyszałam jego krzyk z dołu. - Ta roślina jest strasznie miękka, ale atakuje!

       Zastanawiałam się chwilę, czy po prostu nie puścić się i nie spaść za nim, ale tak mogłabym wpaść prosto w pułapkę. Postanowiłam więc, że wciągnę się na schody i zbiegnę na dół.

Zbiegałam po stromych, kamiennych schodach, aż ukazał mi się Nico walczący z zielonymi pnączami. Te smagały go niczym baty, owijały się wokół niego i ciągnęły w stronę czegoś, co wyglądało jak ogromny kwiat dzbanecznika. Syn Hadesa ciął je mieczem z zadziwiającą prędkością, ale na miejscu każdego pnącza wyristało nowe.

Rzuciłam się w jego stronę i natychmiast dostałam w twarz. Ta głupia roślina rozkwasiła mi nos tuż po tym, jak go opatrzyłam! Mój policzek również pulsował z bólu.

Po chwili zorientowałam się, że jesteśmy na liściu. Ogromnym liściu jeszcze ogromniejszej, drapieżnej rośliny.

- Korzenie. - mruknęłam.

- Co?

- Musimy dostać się do korzeni. - odparłam. - Tam powinno być przejście.

- To chodź!

Nico używał pochwy miecza, aby zjeżdżać po niektórych łodygach. Ja niestety nie posiadałam takiego przedmiotu, musiałam skakać na łeb na szyję, z liścia na liść. Czułam się jak jakaś Calineczka.

       Niespodziewanie, cios pd tyłu zadany przez pnącze pchnął mnie przed siebie, przez co niekontrolowanie spadłam na następny liść, który niebezpiecznie się zakołysał. Siła uderzenia pozbawiła mnie tchu.

- Alice! - Nico ukląkł przy mnie i powoli podniósł. - Możesz oddychać?

Po chwili ku jego uciesze udało mi się zaczerpnąć powietrza. Ruszyliśmy dalej.

Im niżej byliśmy, roślina bardziej chciała nas zatrzymać. Jakimś cudem, w końcuzeskoczyliśmy na ziemię. 

- Tam! - wskazałam na tunel w ziemi, miedzy korzeniami.

Jak na zawołanie, korzenie zaczęły się przesuwać, blokując korytarz.

- Chimera jasna! - zaklął Nico i natarł na "ścianę". Próbował ciąć mieczem. Korzenie okazały się być bardziej wytrzymałe od pnączy i łodyg.

Nagle moje oczy zaszły mgłą. Przestałam czuć ból i zmęczenie. Zorientowałam się, że teraz to nie ja kontroluję swoje ciało.

- Odsuń się, synu Hadesa. - rozkazał kobiecy, znany mi głos, używając moich ust. To niewątpliwie był głos mamy... Trywii? - Obsecro: Ignis!

Zaklinam: Pożar.

       Cała roślina zapłonęła, a ja odzyskałam władzę nad swoim ciałem. Głowa zaczęła mnie potwornie boleć, byłam cała spocona, a moje nogi zdawały się być z ołowiu. Wbiegłam do tunelu i upadłam na ziemię. Nie miałam siły się podnieść.

Nagle, zakręciło mi się w głowie. Jak przez szum wodospadu usłyszałam zaniepokojony głos Nico, chyba przypomniał sobie coś o leżeniu tuż po biegu. Chyba kazał mi wstać...

Chwilę później straciłam przytomność.